Soms gaat het leven verder dan een glimlach of een ergernis en word je geraakt in het diepste van je ziel.
Hier dus de kans om je tranen van je af te schrijven. Zowel de tranen van geluk, als die van verdriet.
En helaas moet ik de spits afbijten.
9,5 jaar geleden (april 2015), mijn vrouw en ik woonden net anderhalf jaar alleen, kwam ze binnen met een verrassing: een kitten waar ik nooit achter gevraagd had, integendeel.
We doopte hem tot Jules en voortaan gingen we met 3 door het leven. Jules kwam van een boerderij waar hij gevonden was door een kennis van ons en was de eerste weken enorm schuchter. Als we hem gedurende die eerste weken 1x/dag zagen, dan was het al veel. Voor de rest was het beetje bij beetje zijn vertrouwen winnen. Mondjesmaat begon dit te lukken en begon de band te groeien. Als "vreemde" mensen (voor hem dan toch) naar ons thuis kwamen, dan zorgde Jules ervoor dat hij boven ging en geen contact moest zoeken bij deze mensen. Maar eenmaal die weg waren, dan kwam hij naar beneden en was hij een heel aanhankelijke kat.
Oké, ik wou geen huisdieren (omdat ik mezelf ken en ik mij te hard hecht aan dieren), maar Jules en ik waren onafscheidelijk. Ging ik naar boven, dan kwam hij mee. Ging ik naar beneden, dan mocht je erop tellen dat hij er ook stond. Elke morgen moest hij nog maar horen dat ik de eerste trede naar beneden nam en hij spurtte mij voorbij om te miauwen voor eten. Hij was de koning van het huis en kwam nooit buiten, een echte binnenhuiskat i.t.t. zijn jonge leven op de boerderij;
De komst van onze dochter was even aanpassen voor hem. Een mens erbij die mogelijks nog meer lawaai kon maken dan zijn vrouwelijk baasje, maar hij liet het wel snel genoeg merken als het teveel was voor hem. Al wist hij, eens de dochter de leeftijd van 4 had, bij wie hij moest vragen voor snoepjes en ze ook altijd in overvloed kreeg.
Waar ik mij ook even neerlegde, in de zetel of op het bed, dan moest ik maar tot 10 tellen of hij sprong op mij en begon hij te spinnen. En ik genoot er minstens zoveel van.
En nu, 9,5 jaar later dan die eerste keer, zit ik hier met enorm veel verdriet. Jules is er niet meer. Vorige week nog niets aan de hand, dan woensdag tekenen dat hij zich niet goed voelde. Naar de dierenarts gegaan, wat onderzoeken gedaan, medicatie gekregen en terug naar huis. Denkende dat alles nu wel snel terug beter ging gaan.
Helaas niet, dag na dag merkte we dat hij meer moeite kreeg met ademen en zijn lichaam enorme trekken maakte door het ademen. Video's doorgestuurd hiervan naar de DA die als raad gaf de medicatie nog even verder te zetten en indien geen verbetering maandag terug naar haar voor foto's.
Zaterdagnacht ging het van kwaad naar erger en begon hij met open mond naar adem te zoeken. Niet getwijfeld en meteen naar de dierenkliniek gereden. Eerste beelden toonden vocht rond de longen en het hart en er bleek ook iets mis te zijn met zijn hart. We hebben hem daar gelaten, in een zuurstofkooi en dat was meteen de laatste keer dat ik Jules, al hijgend naar lucht, in leven heb gezien. Zondag telefoon gekregen van de cardioloog dat Jules zijn hart enorm slecht was, ze hadden zelden zo'n slecht hart gezien en het advies om hem te laten inslapen. Overleg gepleegd en de keuze genomen om hem te laten euthanaseren, en toen de fout gemaakt om er zelf niet bij te willen zijn. Ik kon dat emotioneel gewoon niet aan.
Maandag hem gaan ophalen en hier in de tuin onder de boom begraven (samen met de vrouw en dochter) en achtergebleven met een enorm schuldgevoel dat ik hem die laatste 12/14 uur alleen heb gelaten en er in zijn laatste momenten niet was. Als ik de klok kon terugdraaien, ik deed het meteen anders.
En nu zit ik hier, 2 dagen na zijn overlijden nog altijd in zak en as. Verslagen, verdrietig,.. Door het huis lopen en geen kat voelen die tegen mij komt strelen of die op mij springt als ik in bed lig. Geen geritsel meer in de kattenbak of gemiauw in de ochtend voor zijn eten. Gewoon leegte en verdriet en een zielsgenoot minder.
Hier dus de kans om je tranen van je af te schrijven. Zowel de tranen van geluk, als die van verdriet.
En helaas moet ik de spits afbijten.
9,5 jaar geleden (april 2015), mijn vrouw en ik woonden net anderhalf jaar alleen, kwam ze binnen met een verrassing: een kitten waar ik nooit achter gevraagd had, integendeel.
We doopte hem tot Jules en voortaan gingen we met 3 door het leven. Jules kwam van een boerderij waar hij gevonden was door een kennis van ons en was de eerste weken enorm schuchter. Als we hem gedurende die eerste weken 1x/dag zagen, dan was het al veel. Voor de rest was het beetje bij beetje zijn vertrouwen winnen. Mondjesmaat begon dit te lukken en begon de band te groeien. Als "vreemde" mensen (voor hem dan toch) naar ons thuis kwamen, dan zorgde Jules ervoor dat hij boven ging en geen contact moest zoeken bij deze mensen. Maar eenmaal die weg waren, dan kwam hij naar beneden en was hij een heel aanhankelijke kat.
Oké, ik wou geen huisdieren (omdat ik mezelf ken en ik mij te hard hecht aan dieren), maar Jules en ik waren onafscheidelijk. Ging ik naar boven, dan kwam hij mee. Ging ik naar beneden, dan mocht je erop tellen dat hij er ook stond. Elke morgen moest hij nog maar horen dat ik de eerste trede naar beneden nam en hij spurtte mij voorbij om te miauwen voor eten. Hij was de koning van het huis en kwam nooit buiten, een echte binnenhuiskat i.t.t. zijn jonge leven op de boerderij;
De komst van onze dochter was even aanpassen voor hem. Een mens erbij die mogelijks nog meer lawaai kon maken dan zijn vrouwelijk baasje, maar hij liet het wel snel genoeg merken als het teveel was voor hem. Al wist hij, eens de dochter de leeftijd van 4 had, bij wie hij moest vragen voor snoepjes en ze ook altijd in overvloed kreeg.
Waar ik mij ook even neerlegde, in de zetel of op het bed, dan moest ik maar tot 10 tellen of hij sprong op mij en begon hij te spinnen. En ik genoot er minstens zoveel van.
En nu, 9,5 jaar later dan die eerste keer, zit ik hier met enorm veel verdriet. Jules is er niet meer. Vorige week nog niets aan de hand, dan woensdag tekenen dat hij zich niet goed voelde. Naar de dierenarts gegaan, wat onderzoeken gedaan, medicatie gekregen en terug naar huis. Denkende dat alles nu wel snel terug beter ging gaan.
Helaas niet, dag na dag merkte we dat hij meer moeite kreeg met ademen en zijn lichaam enorme trekken maakte door het ademen. Video's doorgestuurd hiervan naar de DA die als raad gaf de medicatie nog even verder te zetten en indien geen verbetering maandag terug naar haar voor foto's.
Zaterdagnacht ging het van kwaad naar erger en begon hij met open mond naar adem te zoeken. Niet getwijfeld en meteen naar de dierenkliniek gereden. Eerste beelden toonden vocht rond de longen en het hart en er bleek ook iets mis te zijn met zijn hart. We hebben hem daar gelaten, in een zuurstofkooi en dat was meteen de laatste keer dat ik Jules, al hijgend naar lucht, in leven heb gezien. Zondag telefoon gekregen van de cardioloog dat Jules zijn hart enorm slecht was, ze hadden zelden zo'n slecht hart gezien en het advies om hem te laten inslapen. Overleg gepleegd en de keuze genomen om hem te laten euthanaseren, en toen de fout gemaakt om er zelf niet bij te willen zijn. Ik kon dat emotioneel gewoon niet aan.
Maandag hem gaan ophalen en hier in de tuin onder de boom begraven (samen met de vrouw en dochter) en achtergebleven met een enorm schuldgevoel dat ik hem die laatste 12/14 uur alleen heb gelaten en er in zijn laatste momenten niet was. Als ik de klok kon terugdraaien, ik deed het meteen anders.
En nu zit ik hier, 2 dagen na zijn overlijden nog altijd in zak en as. Verslagen, verdrietig,.. Door het huis lopen en geen kat voelen die tegen mij komt strelen of die op mij springt als ik in bed lig. Geen geritsel meer in de kattenbak of gemiauw in de ochtend voor zijn eten. Gewoon leegte en verdriet en een zielsgenoot minder.
