Waarom is dat het geval in de psychiatrie? (Oprechte vraag)
Dit is zuiver subjectief, maar ik zie nog altijd niet zo goed in waarom er zoveel verpleegkundige werken in de psychiatrie, want puur qua verpleegkundige handelingen (wondzorg, medicatiebeleid, ...) is er daar quasi niks te doen. Dat is eigenlijk een stiel waarin minder verpleegkundige en meer psychologen en opvoeders aan de slag zouden moeten gaan.
Ik heb lang getwijfeld om ook richting psychiatrie te gaan omdat de samenwerking met de patiënten echt fantastisch is, maar ik heel vaak in de clinch lag met collega's.
Dagrooster in de psychiatrie:
7u: starten met een briefing waarin niks belangrijks wordt gezegd
7u30: wachten tot 8 uur en de patiënten wakker zijn
8u: mee ontbijten met de patiënten en ondertussen wat op uw gsm tokkelen
8u30: ochtendvergadering, wederom niks interessants
9u30: patienten zijn naar hun therapie, dus we vullen de boekskes in. In werkelijkheid duurt dit 10 minuten, dus staren we maar een uur naar ons scherm
10u30: in de verpleegpost zitten en roddelen over de patiënten
11u30: nog steeds in de verpleegpost zitren, roddelen over de luie patiënten terwijl ze zelf al aan hun 3e sudoku zitten
12u: lunchpauze en een sigaret of 4.
13u: klapke doen met de patiënten, nog vlug wat observaties in het dossier zetten zodat het toch lijkt alsof je iets gedaan hebt
14u: briefing naar de collega´s van de late. Zou 10 minuten moeten duren maar duurt telkens bijna een uur.
15u: binnen een half uur naar huis dus nu gaan we ook niks meer doen.
15u10: wachten tot ze naar huis mogen.
Dagrooster in een ziekenhuis:
7u: uitgebreide briefing over ofwel uw patienten, ofwel de hele dienst. Meestal heeft een vpk tussen de 8 en de 10 patiënten. Sommige diensten staan er om 7u ook al nieuwe opnames op de vloer.
7u30: start ochtendronde, parameters, wondzorgen, zien dat uw patienten naar hun onderzoeken zijn, medicatieronde (vaak 2 keer), soms nog een onverwachte opname erbij.
10u: mits veel geluk een kwartier koffiepauze
10u15: verder doen met de ochtendzorgen, vaak overlopen met collega´s wat er nog moet gebeuren en bijspringen aangezien niet elke kamer dezelfde zorgzwaarte heeft
12u30: middagpauze, dewelke vaak minder lang duurt dan dat het zou horen
13u15: middagronde van de medicatie, patienten die terug bovenkomen na hun operatie installeren en boekskes invullen (een tienvoud van in de psychiatrie, elke handeling moet geregistreerd worden).
14u: briefing aan de late, duurt 20 tot 30 minuten.
14u30: opnames voor morgen komen al binnen, dus anamnese afnemen, vaak bloednames en heel een uitleg aan patient en familie
15u30: tijd om naar huis te gaan maar de boekskes zijn nog niet ingevuld
16u15: had eigenlijk al drie kwartier naar huis moeten gaan maar vertrek nu pas. Groot deel van het zorgpersoneel durft ook hun overuren er niet in te zetten.
Het is niet voor niks dat in de psychiatrie er nog altijd wordt gewerkt met een tiksysteem, terwijl ze dit in het ziekenhuis heel sterk afhouden omdat ze beseffen dat als ze alle overuren moeten uitbetalen ze veel slechter af zijn.
Tldr: naar mijn aanvoelen zijn verpleegkundige die in de psychiatrie werken vaak niet in staat om in een ziekenhuis te werken omdat ze de druk niet aankunnen/de job veel te zwaar is. En dan is het natuurlijk makkelijker om te kiezen voor een job met quasi geen uitdaging waarbij je een hele dag op een stoel zit commentaar te geven op mensen die onder u staan en hiermee hun zorgprogramma in diskrediet brengt. Mijn laatste stage kon ik het echt niet meer verbergen dat ik absoluut geen hoge pet op heb van hun. Nu, mijn beeld is uiteraard ook vertekend omdat ik zelf een echt ´ziekenhuiskind´ ben en dit type van werken gewoon ben.
Vroeger 101 jobs gehad en telkens mijn ontslag gegeven, en per toeval in de zorg beland. Extreeeeeem zwaar, maar de eerste job ooit waarbij ik me nooit heb afgevraagd ´wat doe ik nu eigenlijk toch met mijn leven?'
