Mijn vader kreeg recent een nieuwe heup, daar was het én dafalgan, én diclofenac én tramadol.
(En hij heeft het allemaal nodig gehad.
)
Dat is dan ook wel al een zwaardere operatie.
Mijne pa hebben ze in 2019 aan zijne nek geopereerd, die kreeg achteraf ook dafalgan samen met targinact, hij neemt die combinatie nu nog altijd.
Een goede vriend en ex-collega van mij is jaren terug geopereerd van een hernia en die moest dafalgan samen met tramadol nemen. Ook achteraf is dat niet meer volledig in orde gekomen en hij is niet terug kunnen komen werken.
Ik zit ook al jaren aan pijnstillers, bij mij was het om te kunnen blijven werken, zonder lukte totaal niet meer.
Eerste enkel dafalgan, dan gecombineerd met ibuprofen en toen ik dat niet meer verdroeg (begon op de nieren te werken) vervangen door motifene (diclofenac).
Maar tot mijn huidige problemen en ziekteverlof sinds 2019 was de uitleg van de vorige dokters altijd "ge moet bezig blijven en als ge te veel last hebt pakt ge een pijnstillerke meer"
Sinds mijn ziekteverlof neem ik wel terug minder pijnstillers omdat ik ze nu ik niet aan het werk ben ook niet nodig heb.
Het zal natuurlijk wel iets doen, maar ik had toch verwacht meer pijn te hebben. Allé, ze hebben uiteindelijk ook een deel rugspier losgesneden. Maar zoals ik al zei voel ik het vooral gewoon trekken rond de zone waar ze geopereerd hebben.
Dat verschilt natuurlijk ook van persoon tot persoon, de ene heeft sneller pijn dan de andere.
Ik heb nooit veel pijnstillers gepakt voordat ik zoveel last ben beginnen krijgen van mijne rug.
Wijsheidstanden getrokken, werd aangeraden achteraf pijnstillers te pakken, want ik zou zeker veel last hebben. Nooit iets moeten pakken.
Na operatie aan mijn linker middenvinger, hetzelfde, maar ook daar totaal geen last van gehad.
Dat wordt je snel gewoon hoor, op het laatste van mijn wijsheidstanden zat ik op een volle doos Spedifen 400 per dag.
Ik neem zelf ook al heel lang pijnstillers, maar van gewoon worden is bij mij toch geen sprake.
