Ik was kind 4 hier. Mijn moeder zegt altijd dat wanneer ik de eerste zou geweest zijn, er geen tweede zou gekomen zijn. Ik was een soort Houdini. Ik kroop uit de stoel die voor alle andere kinderen veilig was. Ik kroop ook als enige uit de box, en ben dan als 17 maand oude peuter de trap op geklauterd. Mijn moeder heeft mij opgevangen terwijl ik door de trapleuning naar beneden donderde.
Ik herinner me ook nog dat ik er altijd een sport van maakte om de trap naar boven te nemen langs de buitenkant van de trapleuning

, om dan bovenaan over de leuning te klauteren...
En 't is allemaal toch nog redelijk goed gekomen met me, denk ik dan. Nog altijd 10 vingers en 10 tenen aan mijn lijf.