Je glimlach van vandaag

:lol:

242180931_10159571121999322_7665245994701954114_n.jpg
 
Was in de tuin bezig, en zie ik net een kikker op een spin springen en ze oppeuzelen.

Klinkt belachelijk, maar ik denk dat ik dat nog nooit in mijn leven gezien heb 😅
 
Na slecht nieuws de zondag vandaag mij ma gaan bezoeken int kliniek en ze zag er redelijk goed uit na de operatie.
Hopelijk beetje mentale rust want, de mentale draaimolen en het niet weten vergt toch meer energie dan verwacht.
Al heel de week op auto piloot, hopelijk een beter weekend tegemoet.
 
Eigenlijk onwaarschijnlijk aan het genieten vandaag!
Vanmorgen naar het park gewandeld met dochter en hond, daarna gaan zwemmen en afgesloten bij de frituur, nu zitten we buiten te genieten van vogelgekwetter met een fruitsalade met een echte lazy afternoonvibe!
 
Ik weet niet of het een glimlach moet zijn of een ergernis. Ik moet tanken. Voor mij staat er een auto met een peetje minimum 80-85 jaar. Hij staat met zijn bestuurders kant naar de pomp maar zijn tank zit aan de passagierskant. Stapt weer in, ik dacht die gaat zich omkeren zodat hem makkelijker aan zijn tank raakt. Rijdt beetje weg, gaat tijdje nadenken aan de kant van het tankstation en rijdt dan het tankstation af. Ik rij zijn plek op en begin te tanken. Hij komt de ingang weer opgereden en zet hem terug op de plek waar ik stond te wachten toen hem ... Aleja die plek bezet hield.
Ik heb gedaan, rijd weg en zeg ik ga dat toch nog even in het oog houden. Die rijdt mijn plek op, stapt uit en is dan verbaasd dat die tank toch wel weer weg van die pomp staat. Hij is minstens 5x rond die auto gelopen (aan een tempo waarvan ik denk dat hij nog duizelig wordt van de snelheid van de slakken in zijn moestuin). Om weer dat tankstation af te rijden en de andere kant weer op, maar deze keer waren de tegengestelde pompen ernaast vrij. Dus rijdt hem aan de 1e pomp. Stapt weer uit. Weer keer of 5 rond die pompen (wat een snelheid weer) op zoek naar een plek om te betalen. Stond daar toch geen terminal. Weer zijn auto in en vooruit naar de volgende pomp waar hij hem positioneerde 10m verder als waar die pomp stond en hem weer niet met pistool ging toe komen. Hij is dan in zijn auto gekropen en is definitief vertrokken. Op die moment ben ik dan maar in actie gekomen want hij reed al rond met een opengeschroefde dop sinds dat ik daar toe kwam. Heb hem paar 100m verder kunnen doen stoppen en zijn tank doen dichtdraaien.

Wagen was er 1 vol blutsen en builen, zo'n mensen horen toch echt niet meer in het verkeer thuis. Ik hoop dat als ik ooit in zo een stadium kom dat ik dat op die moment toch nog zelf ga kunnen beseffen.
 
Vandaag mijn goede karma gestapeld.
Vanmorgen wandelde ik hier wat door de straten toen ik werd toegeroepen van andere kant van de straat. Bleek iemand te zijn die een tweedehands tv kast kwam leveren bij een dame, maar de dame had schouder problemen en ze vroegen of ik wou helpen. Dat menske was zo blij en wou me zelfs geld geven na mijn hulp.
En dan in namiddag ging ik naar het museum over de boelwerf hier in Temse en zag ik mijn buurman van beneden die een wandelingetje aan het doen was uit verveling. Verteld dat ik naar het museum ging en die was zo blij met de indirecte uitnodiging. Achteraf nog met hem tot aan de kaai gewandeld en weer naar huis. Die mens was dus ook blij van wat gezelschap te hebben gehad (alleenstaand en rugproblemen, dus zit veel thuis).
Enige is nu wel dat hij hoopt dat ik hem nog meer mee pak op een wandeling. That wasn't part of my deal :p

Daarna op mijn eentje terug naar de kaai en weer een hamburgertje gaan eten met zicht op de schelde. Weeral 100% van genoten. I just love Temse.
 
Vandaag mijn goede karma gestapeld.
Vanmorgen wandelde ik hier wat door de straten toen ik werd toegeroepen van andere kant van de straat. Bleek iemand te zijn die een tweedehands tv kast kwam leveren bij een dame, maar de dame had schouder problemen en ze vroegen of ik wou helpen. Dat menske was zo blij en wou me zelfs geld geven na mijn hulp.
En dan in namiddag ging ik naar het museum over de boelwerf hier in Temse en zag ik mijn buurman van beneden die een wandelingetje aan het doen was uit verveling. Verteld dat ik naar het museum ging en die was zo blij met de indirecte uitnodiging. Achteraf nog met hem tot aan de kaai gewandeld en weer naar huis. Die mens was dus ook blij van wat gezelschap te hebben gehad (alleenstaand en rugproblemen, dus zit veel thuis).
Enige is nu wel dat hij hoopt dat ik hem nog meer mee pak op een wandeling. That wasn't part of my deal :p

Daarna op mijn eentje terug naar de kaai en weer een hamburgertje gaan eten met zicht op de schelde. Weeral 100% van genoten. I just love Temse.
Als dat een aangename man is, waarom zou je het dan laten. Iedereen kan toch een vriend gebruiken.
 
Als dat een aangename man is, waarom zou je het dan laten. Iedereen kan toch een vriend gebruiken.
Omdat ik zelf graag alleen rondloop. Ik heb genoeg aan de sociale contacten op het werk. In het weekend wil ik mijn persoonlijke rust.
Dat is een beetje dualiteit binnen me. Ik geef wel om anderen, anders zou ik bovenstaande niet spontaan en met de glimlach gedaan hebben. En al zeg ik het zelf: op zich heb ik een warme, vriendelijke persoonlijkheid. Maar ik heb niet de energie, noch de zin om sociaal te zijn. Ik wil die verantwoordelijkheid niet. Ik wil rust in mijn leven, genieten van mijn lievelingsplekjes hier, zonder te moeten luisteren naar anderen hun gebabbel en me verantwoordelijk te moeten voelen voor anderen. Want dat laatste is een automatisme bij me. Komt iemand anders in mijn buurt, dan schuift die op dat moment naar nr.1 en ben ik en wat ik wil van minder belang.

En met al wat ik afgelopen jaren heb meegemaakt wil ik dat even niet meer. Ik wil in het weekend enkel voor mezelf (en mn moeder) leven. Ik heb dat nodig om weg te blijven uit het dal waarin ik gezeten heb. Die kleine momentjes van meelevend zijn en goedheid tonen is genoeg voor me.
 
Omdat ik zelf graag alleen rondloop. Ik heb genoeg aan de sociale contacten op het werk. In het weekend wil ik mijn persoonlijke rust.
Dat is een beetje dualiteit binnen me. Ik geef wel om anderen, anders zou ik bovenstaande niet spontaan en met de glimlach gedaan hebben. En al zeg ik het zelf: op zich heb ik een warme, vriendelijke persoonlijkheid. Maar ik heb niet de energie, noch de zin om sociaal te zijn. Ik wil die verantwoordelijkheid niet. Ik wil rust in mijn leven, genieten van mijn lievelingsplekjes hier, zonder te moeten luisteren naar anderen hun gebabbel en me verantwoordelijk te moeten voelen voor anderen. Want dat laatste is een automatisme bij me. Komt iemand anders in mijn buurt, dan schuift die op dat moment naar nr.1 en ben ik en wat ik wil van minder belang.

En met al wat ik afgelopen jaren heb meegemaakt wil ik dat even niet meer. Ik wil in het weekend enkel voor mezelf (en mn moeder) leven. Ik heb dat nodig om weg te blijven uit het dal waarin ik gezeten heb. Die kleine momentjes van meelevend zijn en goedheid tonen is genoeg voor me.
Ik snap dat perfect!
 
Omdat ik zelf graag alleen rondloop. Ik heb genoeg aan de sociale contacten op het werk. In het weekend wil ik mijn persoonlijke rust.
Dat is een beetje dualiteit binnen me. Ik geef wel om anderen, anders zou ik bovenstaande niet spontaan en met de glimlach gedaan hebben. En al zeg ik het zelf: op zich heb ik een warme, vriendelijke persoonlijkheid. Maar ik heb niet de energie, noch de zin om sociaal te zijn. Ik wil die verantwoordelijkheid niet. Ik wil rust in mijn leven, genieten van mijn lievelingsplekjes hier, zonder te moeten luisteren naar anderen hun gebabbel en me verantwoordelijk te moeten voelen voor anderen. Want dat laatste is een automatisme bij me. Komt iemand anders in mijn buurt, dan schuift die op dat moment naar nr.1 en ben ik en wat ik wil van minder belang.

En met al wat ik afgelopen jaren heb meegemaakt wil ik dat even niet meer. Ik wil in het weekend enkel voor mezelf (en mn moeder) leven. Ik heb dat nodig om weg te blijven uit het dal waarin ik gezeten heb. Die kleine momentjes van meelevend zijn en goedheid tonen is genoeg voor me.
Ja, ik begrijp dat hoor. Maar langs de andere kant ben je toch niet verplicht om die ieder weekend mee te nemen. Eens op een weg kan ook natuurlijk. Ik begrijp gewoon niet waarom je na 1 keer iets met die man iets gedaan te hebben al direct het idee afschiet om enig contact met hem te onderhouden. Wie weet denkt die man nu ook: "die moet verdorie niet geloven dat ik elk weekend met hem ga gaan wandelen hoor". Ikzelf zou als introvert toch de zaken met een open vizier bekijken want ik weet ook dat zelfs als introvert het verdomd fijn is om dan in moeilijke tijden toch maar iemand te hebben waar je terecht kan.
 
Terug
Bovenaan