Gebeld naar het ziekenfonds, op de achtergrond was duidelijk een blije kleuter te horen. Op een bepaald moment begint die luidkeels te zingen en de dame aan de telefoon excuseert zich.
Ik zei direct:
- "jij bent de held die het zo vol kan houden, chapeau hoor, ik ben heel blij dat ik elke dag naar kantoor mag gaan!"
- "ik heb dan nog een boreling ook, het is ècht enorm zwaar!"
- "Wauw, zo pittig! Ècht, ik sta vol bewondering! Heel veel goede moed in elk geval, niets dan respect voor jou!"
- *half verdoken snikje* "Bedankt. Ik kan dit wel gebruiken vandaag".
Staat bij mijn glimlach omdat ik iemand toch wat erkenning heb kunnen geven, maar eigenlijk is het te absurd voor woorden hoe Corona ons dwingt in alle bochten. Gedwongen thuiswerk is 1 zaak, maar tegelijk ook nog eens gedwongen worden dat met baby's/peuters/kleuters te doen is al helemaal van de pot gerukt