Ik begin meer en meer tegen een bepaald aspect van mijn hoogbegaafdheid in combinatie met iets anders (karaktertrek? Of nog niet gediagnosticeerde AD(H)D misschien?) aan te lopen. Misschien komt het ook door een andere levensfase of doordat ik door fysieke problemen niet meer het geduld heb om met BS om te gaan of zo, ik weet het niet....
Maar als nu iemand iets zegt of doet of mij instrueert om iets te doen en ik kan me er niet in vinden, heb ik onmiddellijk een enorme trein aan vragen, opmerkingen en argumenten die ik eruit spuw als vuur. Ik kan die gedachtentrein dan niet stoppen, en mijn mond ook niet. Op alles heb ik ook direct een antwoord en ik merk dat ik mensen serieus tegen mij in het harnas jaag, want zij hebben geen antwoord, of een "dom" antwoord waar ik nog eens op doorga... Op mijn vrijwilligerswerk zit ik wekelijks in een discussie verwikkeld omdat ik het gewoon niet kan laten, al sta ik inhoudelijk wel achter mijn argumenten. Ik verlies vermoedelijk wel aan overtuigingskracht door de manier waarop.
Als kind en jongvolwassene kwam ik nooit voor mijn mening uit. Ik was de stille slimme. Nu ben ik een draak

En wie me al langer kent, vindt dat goed. Wie me iets minder lang kent, kan geïntimideerd zijn terwijl dat eigenlijk mijn doel niet is.
Idem met bijvoorbeeld berichtjes. Als ik iets zie in WhatsApp reageer ik onmiddellijk en zit ik direct op meerdere sporen of drie stappen verder. Meer en meer merk ik dat anderen mij niet kunnen volgen. Het gaat dan niet over moeilijke dingen, maar over logica die verder rijkt dan stap 1 en 2.
Weet niet of het herkenbaar is. Heb me voorgenomen om bij zo'n situatie bijvoorbeeld vijf minuten te wachten voor ik ergens op antwoord in WhatsApp, om mijn gedachten nog eens extra te ordenen en te simplifyen. Maar ze nemen het altijd over en dan denk ik achteraf: "oh ja, ik ging vijf minuten wachten..."
