Hobby's en sporten organiseren rond een pasgeboren kind door hulp van familie

Waar mensen zich toch druk in maken. :laugh: Hier komen (schoon)ouders enkele keren per week eten waarbij ze zelf eten meenemen. Ze hebben dit zelf zo voorgesteld. Mij goed. Het is het eerste kleinkind langs beide kanten, dus ze willen dat (voorlopig nog) vaak zien. Ik zal hen de volgende keer een middelvinger geven omdat ik zo om mijn zelfrespect geef in plaats van een 'dankuwel' wanneer ze eten bij hebben. :laugh:

Kunnen we zonder die hulp? Ja
Moet ik het daarom weigeren wanneer ze dit zelf voorstellen? Nee

Edit: Waar stopt het dan en voor welke zaken mag je wel hulp aanvaarden? Mijn vriendin komt uit een klein dorp waar de hele familie woonde. 2-3 keer per week gingen alle kleinkinderen, die samen op school zaten, tijdens de middagpauze samen naar de grootouders om daar te eten. Kinderen vonden dat leuk (ze spreken er 20 jaar later nog over), grootouders vonden dat leuk en ouders konden 's middags warm eten zodat 's avonds niet gekookt moest worden. Mag dat niet omdat dat te gemakkelijk is?
It takes a village to raise a child. Het idee dat je alles maar zelf moet kunnen, waar zelf dan het kerngezin is, lijkt me een moderne opvatting. Een opvatting die volgens mij ook onnodige stress geeft, zeker als je dan ziet dat de maatschappelijke norm is om twee voltijds werkende ouders te hebben in dat gezin.

Hier geen grootouders, en ik heb daar toch al op gevloekt.
 
It takes a village to raise a child. Het idee dat je alles maar zelf moet kunnen, waar zelf dan het kerngezin is, lijkt me een moderne opvatting. Een opvatting die volgens mij ook onnodige stress geeft, zeker als je dan ziet dat de maatschappelijke norm is om twee voltijds werkende ouders te hebben in dat gezin.

Hier geen grootouders, en ik heb daar toch al op gevloekt.
Los daarvan heb ik dezelfde reflex als wat Mac zegt, en ik denk wel meer mensen: ik doe het zelf wel. Schatplichtig is een fout woord, maar ik heb ook snel het gevoel dat ik 'in de schuld' sta. Maar ik heb ook geleerd dat anderen làten helpen, ook mooi kan zijn. En dat hulp weigeren ook kan overkomen als een gebrek aan vertrouwen dat die het goed zal doen, of gewoon een afwijzing.
 
Wij maken zelf eten.

Klopt, maar ik vertrek soms nog rond 22u voor een uur lopen, dan heeft de vrouw tijd van 20u tot 22u om eventueel ook te sporten. En ik ga niet voor toptijden, dus elke dag sporten hoeft niet er is ook nog zoiets als een sociaal leven 😉

Hah, lopen om 22h en de vrouw sporten van 20h tot 22h. Het is al een succes als die niet knock out in de zetel ligt om 21h.

I am sorry, de wekker gaat hier om 6h s morgens. Als ik ga lopen om 22h, does not compute.


Typische planning falacy. Je tovert geen tijd bij door deftig te plannen. Bij ons is de realiteit dat het enige werkbare schema momenteel is:

- wekker 6h15
- brooddozen en rugzakken maken
- kinderen uit bed 6.45-7.00...7.15 als er een nukkig kind is
- eten, kleren aan, en buiten tegen 7.45, anders te laat in school
- madam doet de taxi rit naar school en creche en gaat werken tegen 8.45
- madam werkt 4/5 zodat ze kan stoppen rond 16.30
- start de taxi trip om ze te gaan halen in na-opvang en creche
- madam thuis rond 17.00-17.30 met kinderen
- ik werk 100% thuis en begin rond 8.30 tegenwoordig en doe ondertussen wat wasmachines en admin stuff, met wat geluk kan ik eens gras afrijden op een mooie dag
- ik stop met werken rond 17.30 en begin dan te koken
- tegen 18.00 kunnen we eten
- Met wat geluk zijn we tegen 18.45 van tafel en kunnen ze nog beetje tv kijken
- avond routine. met wat geluk zijn ze tegen 19.30 alle 3 in bed. Meestal 19.45-20.00
- Opkuis mag dan nog beginnen. Tegen 20.30-20.45 plof in de zetel en dan kunnen we eens 2 min babbelen met elkaar.
- Kalenders checken, planning van de dag erna, dingen voor die kinders regelen (gaan ze naar de opvang, wie gaat ze halen, een foto afprinten van abc voor de klas, een verkleed whatever zoeken, ...)
- Met wat geluk kunnen we rond 21.00 samen een half uur tv kijken en dan is het meestal einde dag voor de madam, als ze al het einde van het half uur tv haalt (90% kans van niet)
- ik ga meestal rond 22.30 slapen. Als ik daar nog een loopsessie tussen knal, dan ligt ik tot 1h snachts wakker. Als ik ga lopen, is het ergens tussen 17.00 en 18.30 als ik weet dat al het eten in de frigo klaar zit en het maar opwarmen is. Maar dat is a) zeldzaam en b) unplannable.

Vanaf er iets "misloopt"/"afwijkt" in de planning (er is file en kinderen zijn later thuis, ik heb late meeting, madam moet later werken, er is een (sociale) activiteit zodat er maar 1 van de 2 de 3 kinderen mag doen s morgens of s avonds, kinderen hebben s avonds zwemles, ...) is het basically fucked en kan die weinige tijd samen al geschrapt worden. Tegenwoordig ga ik ook Colruyt shoppen in de week tussen 19.30 en 20.00. Ben je op een half uur binnen en buiten (rapper dan de collect en go op dat moment - tip van het huis). Maar dan is het ook het half uurtje samen schrappen maar wel een halve dag gewonnen in het weekend :hakkuh:

Ik zou kunnen gaan lopen tussen 20.00 en 22.00, theoretisch. Maar in het concept van 'punten in de rugzak steken', zullen er niet veel in de rugzak terecht komen. :laugh:

(en dat is dan nog in een situatie waar ik 100% thuis ben en overdag al typisch dingen voor eten voorbereid, zo goed als alle was/drogers en alle vaatwassers laat draaien, betalingen kan doen).

Er zijn wel dagen dat het vlotter loopt, als er vb frieten gehaald worden of er is een pizza in de oven. Dan kan 1 van de 2 de boel wel managen en is er weinig opkuis. Maar de realiteit blijft dat je tussen 18.30-20.00 gemakkelijk 1 uur bezig bent om die kinderen in bed te krijgen als je alleen bent. En als je met 2 bent, scheelt dat niet veel want dan is het heel de tijd gezever en ambras 'kusje van mama, knuffel van papa. MAMAAAAAAAAAAAAAAAA, PAPAAAAAAAAAAAAAAAAAAA'. Het is al een succes als 1 van de 2 een beetje van de opruim kan doen terwijl de andere die in bed steekt. Feit blijft dat het enige momentje communicatie tussen vent en vrouw bij ons tussen 20.00 en 21.00 is.
 
Laatst bewerkt:
Mijn ouders en schoonouders helpen ons ook enorm. Van school halen, daar blijven slapen, eens oppassen als we iets te doen hebben en ik blijf elke dinsdag bij mijn ouders eten. Ze is het enige kleinkind aan beide kanten en ik vind het net geweldig dat de grootouders met groot plezier haar opvangen. Los van dat het ons enorm helpt ben ik blij dat onze ouders dit in goede gezondheid mogen meemaken en er oprecht van genieten.
 
It takes a village to raise a child. Het idee dat je alles maar zelf moet kunnen, waar zelf dan het kerngezin is, lijkt me een moderne opvatting. Een opvatting die volgens mij ook onnodige stress geeft, zeker als je dan ziet dat de maatschappelijke norm is om twee voltijds werkende ouders te hebben in dat gezin.

Hier geen grootouders, en ik heb daar toch al op gevloekt.
Los daarvan heb ik dezelfde reflex als wat Mac zegt, en ik denk wel meer mensen: ik doe het zelf wel. Schatplichtig is een fout woord, maar ik heb ook snel het gevoel dat ik 'in de schuld' sta. Maar ik heb ook geleerd dat anderen làten helpen, ook mooi kan zijn. En dat hulp weigeren ook kan overkomen als een gebrek aan vertrouwen dat die het goed zal doen, of gewoon een afwijzing.

Als ik zoals gisteren van 's ochtends tot 4 uur 's middags op de baby let omdat de vriendin naar vrienden is en ik wil sporten wanneer ze thuiskomt waarop zij de baby even een uurtje bij haar ouders dropt, is mijn eerste gedacht ook wel "allez, let nu zelf eens op dat kind", Haar ouders zien dat anders, die zien die kleine maar al te graag komen en ik krijg elke keer ik haar moeder zie te horen dat ik mij echt niet moet schamen om hulp te vragen (wat ik nog nooit gedaan heb om de reden die je zegt). 🤷‍♂️
 
Als ik zoals gisteren van 's ochtends tot 4 uur 's middags op de baby let omdat de vriendin naar vrienden is en ik wil sporten wanneer ze thuiskomt waarop zij de baby even een uurtje bij haar ouders dropt, is mijn eerste gedacht ook wel "allez, let nu zelf eens op dat kind", Haar ouders zien dat anders, die zien die kleine maar al te graag komen en ik krijg elke keer ik haar moeder zie te horen dat ik mij echt niet moet schamen om hulp te vragen (wat ik nog nooit gedaan heb om de reden die je zegt). 🤷‍♂️

Troost je, met 2 en zeker met 3 zeggen ze dat niet meer. :laugh:
 
It takes a village to raise a child. Het idee dat je alles maar zelf moet kunnen, waar zelf dan het kerngezin is, lijkt me een moderne opvatting. Een opvatting die volgens mij ook onnodige stress geeft, zeker als je dan ziet dat de maatschappelijke norm is om twee voltijds werkende ouders te hebben in dat gezin.

Hier geen grootouders, en ik heb daar toch al op gevloekt.
Ja, zo is het hier nu eenmaal geëvolueerd... toen onze kinderen geboren werden, werkten onze ouders ook gewoon nog. Dus kinderen maar 2 dagen naar de crèche brengen en de rest van de tijd naar de grootouders was sowieso geen optie (om maar iets te zeggen). Niet dat ik daar voor zou staan springen heb, voor alle duidelijkheid.

Ik ben zelf ook wel meer van het 'we-doen-het-zelf-wel'-principe, moet ik toegeven. Ik ben al blij als de grootouders er af en toe eens op kunnen passen. Onze kinderen zijn ook niet de enige kleinkinderen (langs beide kanten niet) en geen enkele ouder woont in dezelfde gemeente als ons, dat maakt ook een groot verschil.

Gaan eten bij de (schoon)ouders of (schoon)ouders die eens langskomen met eten, dat snap ik nog zeker wel. Op zich is dat ook een sociaal gebeuren natuurlijk. Maar (schoon)ouders die nog zouden helpen met de was, de strijk, 'den hof doen'... daar zou ik zélf toch serieuze problemen mee hebben. Maar dat is persoonlijk natuurlijk.
 
Ja, zo is het hier nu eenmaal geëvolueerd... toen onze kinderen geboren werden, werkten onze ouders ook gewoon nog. Dus kinderen maar 2 dagen naar de crèche brengen en de rest van de tijd naar de grootouders was sowieso geen optie (om maar iets te zeggen). Niet dat ik daar voor zou staan springen heb, voor alle duidelijkheid.

Ik ben zelf ook wel meer van het 'we-doen-het-zelf-wel'-principe, moet ik toegeven. Ik ben al blij als de grootouders er af en toe eens op kunnen passen. Onze kinderen zijn ook niet de enige kleinkinderen (langs beide kanten niet) en geen enkele ouder woont in dezelfde gemeente als ons, dat maakt ook een groot verschil.

Gaan eten bij de (schoon)ouders of (schoon)ouders die eens langskomen met eten, dat snap ik nog zeker wel. Op zich is dat ook een sociaal gebeuren natuurlijk. Maar (schoon)ouders die nog zouden helpen met de was, de strijk, 'den hof doen'... daar zou ik zélf toch serieuze problemen mee hebben. Maar dat is persoonlijk natuurlijk.

Met wat oudere kinderen snap ik dat nog wel. Maar met kleine kinderen en baby is 'gaan eten bij de (schoon)ouders' een gigantisch inefficiente oefening. Tegen dat je de auto ingeladen hebt en er bent. Dan eten 'aaghh, het is niet lekker'.En dan terug inladen en terugkeren. Tussenin nog een dutje timen wat meestal neerkomt op ofwel een uur wachten op het dutje of de baby moeten wakker maken of de dut uitstellen. In any case, miserie.

En de (schoon)ouders die langskomen om de was/strijk/tuin te doen? Seriously, gebeurt dat ? Op systematische wijze ? Mijn schoonpa of pa of broer of whatever komen ook wel eens helpen als we grote bomen snoeien of wat grotere werken doen (vb speelhuisje installeren). Maar dat is omdat dat niet lukt alleen, niet uit tijdsgebrek. Ik zou toch een grote middelvinger krijgen vermoed ik moest ik vragen 'wil je het gras hier eens komen afrijden'. Zeker als ik dan ondertussen een uurtje of 2 zou gaan lopen of gaan fietsen...
 
Dan had ge maar geen tweeling moeten maken he vriend.

🥹

Er zijn voordelen aan een tweeling. Ze hebben hetzelfde schema. Als je 3 kinders hebt van andere leeftijd en je werkt niet thuis. NO IDEA hoe die de boel gemanaged krijgen.
 
Waar mensen zich toch druk in maken. :laugh: Hier komen (schoon)ouders enkele keren per week eten waarbij ze zelf eten meenemen. Ze hebben dit zelf zo voorgesteld. Mij goed. Het is het eerste kleinkind langs beide kanten, dus ze willen dat (voorlopig nog) vaak zien. Ik zal hen de volgende keer een middelvinger geven omdat ik zo om mijn zelfrespect geef in plaats van een 'dankuwel' wanneer ze eten bij hebben. :laugh:

Kunnen we zonder die hulp? Ja
Moet ik het daarom weigeren wanneer ze dit zelf voorstellen? Nee

Ik maak me er nie druk in. Iemand vroeg hier "hoe doen die mensen dat?"

Simpel, uw kind door andere laten opvoeden
 
Hulp aanvaarden is 1 ding, uw kinderen bijna elk vrij moment/weekend ergens droppen is iets anders.

In mijn omgeving zijn er toch redelijk wat die neigen naar het laatste.
Een familie waar quasi elk weekend voor de kinderen een logement gezocht wordt zodat de ouders zelf kunnen uitgaan/uitslapen of op weekend gaan zonder kinderen.
Andere familie waarbij de kinderen de avond voor elke schooldag rond 18u door de grootouders opgehaald worden zodat de kinderen daar kunnen slapen + naar school gebracht worden. Want de grootouders zijn in pensioen en anders is de ochtendrush voor de ouders te stresserend.
Andere familie waarbij de ouders gescheiden zijn en de kinderen elke morgen/avond door de grootouders naar school worden gebracht + elke andere activiteit, want gescheiden ouders en mama heeft geen rijbewijs + geen zin om met de fiets te gaan.

Bovenstaande voorbeelden zuchten en puffen allemaal dat kinderen hebben toch enorm lastig is.
Tja...

Kan zijn dat sommige kinderen dat zelf leuk vinden en blijven vinden, maar kinderen blijven niet naïef en stellen zich hier op den duur ook vragen bij.

Als je nog zo afhankelijk bent van je (groot-)ouders, dan moet je toch ook een groot stuk zelfrespect aan de kant zetten om te gaan koersen me dunkt. Het maakt je schatplichtig. Dan zou ik liever die afhankelijkheid afbouwen en niet meer koersen, dan omgekeerd. Maar bon, dat moet iedereen maar voor zichzelf beslissen.
Schatplichtig? Ik vermoed dat het merendeel waarbij enorm geprofiteerd wordt van grootouders er later geen probleem mee zal hebben om foert te zeggen als de rollen omdraaien.

Zo zie ik het toch in mijn familie, meestal zijn het diegene die altijd het meest zelfstandig waren die later de zorg van ouders op zich nemen. Diegene die telkens zwaar profiteerden, blijven profiteren en duwen de zorg van zich af.
 
Laatst bewerkt:
Los daarvan heb ik dezelfde reflex als wat Mac zegt, en ik denk wel meer mensen: ik doe het zelf wel. Schatplichtig is een fout woord, maar ik heb ook snel het gevoel dat ik 'in de schuld' sta. Maar ik heb ook geleerd dat anderen làten helpen, ook mooi kan zijn. En dat hulp weigeren ook kan overkomen als een gebrek aan vertrouwen dat die het goed zal doen, of gewoon een afwijzing.
Als ik zoals gisteren van 's ochtends tot 4 uur 's middags op de baby let omdat de vriendin naar vrienden is en ik wil sporten wanneer ze thuiskomt waarop zij de baby even een uurtje bij haar ouders dropt, is mijn eerste gedacht ook wel "allez, let nu zelf eens op dat kind", Haar ouders zien dat anders, die zien die kleine maar al te graag komen en ik krijg elke keer ik haar moeder zie te horen dat ik mij echt niet moet schamen om hulp te vragen (wat ik nog nooit gedaan heb om de reden die je zegt). 🤷‍♂️
Ik heb van (betrouwbare) familie hier 1 tante en mijn vrouw niemand. Dat is een tante, dus groottante van mijn dochter, en mijn eerste reflex is toch ook altijd om daar niet te hard op te rekenen. Maar ze heeft dan wel zelf drie volwassen kinderen, die zijn zelf nog kinderloos, en dat zou nog even kunnen duren. Dus dat is een beetje de surrogaatgrootmoeder geworden. Eigenlijk verbaast het mij elke keer hoe die zo graag onze dochter ziet. Die heeft zelf ook voorgesteld om, nu ze net op pensioen is, de dochter op woensdag van school te halen. Ik ben daar zeer dankbaar voor, en ik had vroeger echt niet verwacht.

Toch zou het bij mij ook wringen om daarop te rekenen omdat ik wil sporten ofzo. Lijkt me ook ergens de logische redenering dat "hobbytijd" niet op dezelfde hoogte staat als noodzakelijke dingen. Voor ons laten strijken ofzo vind ik zoals @Archaos helemaal absurd, maar ja andere families, andere dynamieken zeker. Vrienden van mij vertellen al eens hoe tijdens heel hun kindertijd tot ze 20 waren, hun grootvader het gras kwam maaien zodat hun vader kon gaan lopen...
Hah, lopen om 22h en de vrouw sporten van 20h tot 22h. Het is al een succes als die niet knock out in de zetel ligt om 21h.

I am sorry, de wekker gaat hier om 6h s morgens. Als ik ga lopen om 22h, does not compute.
Ja, ik maakte me dezelfde bedenking. Ik ging vroeger sporten tot 23u, en wat later tot 22u. Ik was toen kinderloos, single, en een pak jonger. En zelfs dan was ik de dag erna vaak minder fris omdat ik voor middernacht niet in slaap geraakte. Als ik dat nu moet doen met een kind dat al eens wakker wordt 's nachts en 's morgens om 6u meestal wakker is, is dat gewoon roofbouw plegen op mijn lichaam.
 
En de (schoon)ouders die langskomen om de was/strijk/tuin te doen? Seriously, gebeurt dat ? Op systematische wijze ? Mijn schoonpa of pa of broer of whatever komen ook wel eens helpen als we grote bomen snoeien of wat grotere werken doen (vb speelhuisje installeren). Maar dat is omdat dat niet lukt alleen, niet uit tijdsgebrek. Ik zou toch een grote middelvinger krijgen vermoed ik moest ik vragen 'wil je het gras hier eens komen afrijden'. Zeker als ik dan ondertussen een uurtje of 2 zou gaan lopen of gaan fietsen...

Ik ken zelf zo'n 2 verhalen uit mijn omgeving ja :tongue:

Niet alleen stijk/was, maar waarbij de (schoon)mama ook zelfs af en toe kwam kuisen/opruimen... en dat gebeurde in beide gevallen zelfs al toen er nog geen kinderen in het spel waren. Ik zou het mij ook niet kunnen voorstellen...

Veel mensen nemen ook een kuisvrouw of maken gebruik van een strijkdienst, maar dat vind ik zelf toch helemaal iets anders.

Maar goed, zoals gezegd, iedereen doet daar zijn zin mee natuurlijk :)
 
It takes a village to raise a child. Het idee dat je alles maar zelf moet kunnen, waar zelf dan het kerngezin is, lijkt me een moderne opvatting. Een opvatting die volgens mij ook onnodige stress geeft, zeker als je dan ziet dat de maatschappelijke norm is om twee voltijds werkende ouders te hebben in dat gezin.

Hier geen grootouders, en ik heb daar toch al op gevloekt.
Ik wou het ook net schrijven. In grote delen van de wereld, en ook bij ons tot kort geleden, leven mensen samen in extended families - dus met inwonende grootouders, nonkels en tantes, ... - en/of leven ze in hechtere lokale gemeenschappen. Het idee dat het kerngezin het allemaal zelf moet doen, dat slaat gewoon op niets. Én met twee voltijds werken, én voor je kinderen zorgen, én voor je huishouden, én tijd voor ontspanning, sport, zelfzorg, studeren, ... én tijd voor elkaar én tijd voor je vrienden én ... er zijn maar 24 uur in een dag.

Natuurlijk zijn er ook nadelen verbonden aan de zorg en opvoeding delen. Je krijgt die opvoeding nooit helemaal consistent afgestemd tussen de ouders en de grootouders, en dat zorgt wel eens voor wrevel (het zijn in mijn ervaring vaak niet de ouders, maar de grootouders die bepamperen). En anderen in je huis die regelmatig koken of blijven slapen, dat is aanpassen. Maar wegen die nadelen op tegen de voordelen? Wij geraken in de week met onze huidige jobs heel erg moeilijk voor 18u op school, en de opvang is maar tot dan. Dankzij onze ouders hoeven wij ons daar niet over te stressen. Elke twee weken gaan ze op woensdag slapen bij mijn schoonouders, da's minstens elke twee weken een avond volledig voor ons twee. Willen we uitgaan, werken in onze verbouwing, ... hebben we altijd een babysit. Da's een ongelofelijke luxe, en we zouden volslagen idioten zijn om die aangeboden hulp niet met beide handen aan te nemen. Want ook met die hulp blijft het een ongelofelijke struggle om rond te geraken, hebben we nog altijd veel te weinig tijd voor onszelf en elkaar.
 
Tegenwoordig ga ik ook Colruyt shoppen in de week tussen 19.30 en 20.00. Ben je op een half uur binnen en buiten (rapper dan de collect en go op dat moment - tip van het huis). Maar dan is het ook het half uurtje samen schrappen maar wel een halve dag gewonnen in het weekend :hakkuh:
Doen wij hier de laatste maanden ook en bespaart effectief ongeveer een halve dag in 't weekend. Goeie tip!
 
Omdat het concept "me-time" vooral iets is van de laatste jaren? Ik denk niet dat mijn ouders ooit "me-time" hadden
De term is recent, het idee zal wel wat ouder zijn. Ook weer niet zo ouder, maar vroeger was het idee rond gezin ook helemaal anders. Het kerngezin van mama, papa en kinderen is ook geen eeuwenoud concept. Wat we vandaag vanzelfsprekend vinden is ook maar een momentopname, dat beseffen we niet altijd.
 
Terug
Bovenaan