Mijn poetsvrouw heeft een hele vakbond achter zich die voor het minste een nieuwe regel doorduwt. Zijn heel wat producten die ze niet mogen gebruiken, aan het toilet komen ze niet meer aan. Zelden doet ze haar 4 uur uit. Elke minuut overtime kunnen velen in een fabriek claimen. Mijn poetshulp heeft een hele resem sociale tarieven omwille van haar lager loon.
Wij hadden niemand die ons verdedigde tegen totaal absurde regels die op de werkvloer onrechtmatig werden ingevoerd door paar seniors. Het was ja knikken of buiten. In busy season moesten wij onze coach voor een periode van 3 maand doorgeven welke 2 dagen per week we van 8u30 tot 20 u zouden werken. Ik at mijn lunch aan mijn pc en knalde door, ik was daarom om 19u30 beginnen inpakken. Ik kreeg een ‘met middagpauzes schippen kom je er niet vanonder’. Zonder ook maar enige vergoeding of recuperatie van overtime. De andere 2 avonden zat ik tot 22u in de avondles fiscaliteit. En goed wetende dat zelf buiten die extreme busy we vaak lang op kantoor bleven omdat er altijd wel een last minute brandje was.
Ik heb vrienden die de stage advocatuur hebben opgegeven omdat de lange dagen en miserabel loontje niet houdbaar waren. Die namen slechts enkele dagen verlof per jaar voor eens 1 festivalleke en werkten weekends door.
Je hebt hélemaal gelijk:
- Je poetsvrouw komt met haar bedrijfswagen fluitend naar het werk zonder dat ze één iets moet meesleuren, terwijl jij afhankelijk bent van de grillen van de klant qua werkmateriaal nadat je een schamele 5-10 cent/km voor je verplaatsing kreeg.
- Je poetsvrouw kan een ganse dag op dezelfde werkplaats blijven, terwijl jij over de middag vlug je stuutjes moet opeten tijdens je verplaatsing (als je geluk hebt ergens op een bankje buiten als het niet regent) en daar de fantastische 9 cent per km voor krijt.
- Je poetsvrouw kiest ervoor om tijdelijk een basisloon met veel extralegale voordelen te hebben omwille van de mooie CV die je opbouwt met je werkgever, terwijl jij een absoluut laag loon hebt en toch continu zonder goeie persoonlijke beschermingsmiddelen (want je werkgever controleert dat nooit) met detergenten moet werken, waarvan bewezen is dat dagelijks gebruik héél schadelijk is en het aantal levensjaren gemiddeld sterk doet dalen zonder enige carrierekansen in de sector.
- je poetsvrouw heeft meestal een ruime parking bij de klanten, terwijl jij in de straat moet parkeren betalend (op eigen kosten) of moet maken dat je tot 3-4 kilometer ver je auto parkeert, want dat is de grens die je werkgever neemt als redelijke afstand om vanaf dan pas de parkeerkosten te betalen.
- je poetsvrouw is zeker van haar maandelijks loon, terwijl jij tot de dag ervoor kan te horen krijgen dat je niet moet gaan werken en daardoor je al lage loon nog meer ziet verminderen door tijdelijke werkloosheid.
- je poetsvrouw heeft jaarlijkse loonsverhogingen afhankelijk van haar job, terwijl de dienstenchequesvakbonden die volgens omhooggevallen consultancymensen voor het minste een nieuwe regel doorduwen nog altijd aan het onderhandelen zijn over de loonsvoorwaarden voor 2021-2022, waarbij federgon de 0,4% loonmarge enkel wil gebruiken voor een verhoging van de kilometervergoedingen.
- je poetsvrouw kan na vele jaren hard werken een nieuwbouw zetten vér boven het gemiddelde budget dankzij haar riant brutoloon waardoor een lening krijgen kinderspel is, terwijl jij sukkelt om gewoon de rekeningen te betalen nadat je eens een week geen loon kreeg tijdens je ziekte omdat je werkgever een controlearts gestuurd had om 16u30, nét toen je de kinderen had gehaald. Want ja, jij hebt de medische enkelband die een poetsvrouw niet heeft.
Je poetsvrouw heeft toch véél geluk, terwijl jij moet hopen op een kans die je krijgt om een carpal tunnel syndroom of rugklachten te vermijden. Goed dat je zoveel respect voor haar toont in je teksten.
En nu terug in de normale wereld graag, waarbij je zou moeten beseffen dat het feit dat iemand recht heeft op sociale tarieven betekent dat die een écht laag loon heeft en niet een loon die mss laag overkomt omdat je levensstandaard ondertussen al een héél stuk hoger is. Eentje waarbij de vakbond hoognodig is (ik heb 2,5 jaar lang vragen beantwoord van dienstenchequers op facebook, die met de ergste verhalen afkwamen, dus ik ken ze) en waarbij misbruik door zowel werkgever als klanten torenhoog is (zeker in Wallonië waar mensen nog nét iets meer durven omdat daar meer poetsvrouwen op overschot zijn).
Je doet alsof je begrip hebt voor je poetsvrouw, maar besef eindelijk eens dat jij bewust kiest voor een niche in je sector waarbij je VRIJWILLIG veel opgaf, terwijl je best veel andere kansen had. Kansen die andere mensen écht wel veel minder hebben. Niet iedereen heeft de hersenen om consultant te zijn of vlot een andere job te vinden met enkele honderden euro's meer brutoloon.
) en een vader die gewoon niet gemaakt is om op de schoolbanken te zitten, die MOET bezig zijn.