Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Smoke Sauna Sisterhood, Only the River Flows, Les Enfants Rouges, Motel Destino en Kika.
Toch weet The Final Reckoning niet echt te overtuigen. De film is te lang, te vol en te druk met terugblikken die meer nostalgie dan noodzaak voelen. Het spektakel is groots, maar vaak betekenisloos, en de vaart die eerdere delen zo meeslepend maakte ontbreekt. Na al die jaren met Ethan Hunt had ik graag wat meer vuurwerk gevoeld in het laatste hoofdstuk.
Het meest opvallende aan Partir un jour is de muzikale aanpak. Het is geen musical, maar op onverwachte momenten duiken nummers op. De acteurs zijn geen professionele zangers; hun vocale uitbarstingen zijn eerder emotioneel dan technisch, wat een zekere charme heeft. Tegelijkertijd voelt deze keuze wat vreemd en inconsistent: de muziek draagt weinig bij aan de narratieve ontwikkeling of de emotionele opbouw van de film. Soms versterkt ze het gevoel van nostalgie, maar vaak lijkt ze een toevallige toevoeging.
Het verhaal draait om alledaagse gebeurtenissen, kleine incidenten en persoonlijke confrontaties. De personages zijn geloofwaardig en blijven trouw aan hun karakter. Toch is het verhaal zo bescheiden dat het weinig blijvende indruk nalaat. Partir un jour is een sympathiek debuut, maar eerder een mild genoegen dan een onvergetelijke ervaring.
De Dardennes hebben een unieke manier van filmen: ze dringen zich nooit op, maar observeren geduldig. De acteurs bewegen en spreken alsof ze geen camera voelen, wat de film een groot gevoel van echtheid geeft. Daardoor lijkt Jeunes Mères soms meer op het leven zelf dan op een traditionele speelfilm. Jeunes Mères is niet hun sterkste werk, maar wel een betrokken en vlot verteld drama. Het grijpt te vaak terug naar de bekende clichés rond tienermoeders. Toch zorgen de oprechtheid van de personages en de sobere, menselijke blik van de Dardennes ervoor dat de film blijft raken.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Smoke Sauna Sisterhood, Only the River Flows, Les Enfants Rouges, Motel Destino en Kika.
Mission: Impossible - The Final Reckoning
Ik heb alle Mission: Impossible-films gezien, en was daarom erg benieuwd naar The Final Reckoning, de laatste missie van Tom Cruise als Ethan Hunt. Een film die niet alleen een spectaculair slot moest vormen, maar ook een waardig afscheid van een iconisch personage. Het verhaal draait om de strijd tegen The Entity, een artificiële intelligentie die langzaam maar zeker alle technologie ter wereld overneemt. Hunt heeft beide delen van de sleutel bemachtigd die toegang geven tot de broncode van dit gevaarlijke systeem. Die broncode bevindt zich in de Sevastopol, een Russische onderzeeër die diep op de oceaanbodem ligt.Toch weet The Final Reckoning niet echt te overtuigen. De film is te lang, te vol en te druk met terugblikken die meer nostalgie dan noodzaak voelen. Het spektakel is groots, maar vaak betekenisloos, en de vaart die eerdere delen zo meeslepend maakte ontbreekt. Na al die jaren met Ethan Hunt had ik graag wat meer vuurwerk gevoeld in het laatste hoofdstuk.
Partir un jour
De openingsfilm van het Filmfestival van Cannes 2025 was het langspeelfilmdebuut van Amélie Bonnin. De film volgt Cécile Béguin, een veertigjarige chef die net een overwinning in Top Chef heeft behaald en zich voorbereidt op de opening van haar eigen restaurant. Alles lijkt klaar voor haar succes: ze heeft nog maar één topgerecht nodig om haar carrière compleet te maken. Maar wanneer haar vader zijn derde hartaanval krijgt, keert Cécile terug naar haar geboortedorp. Daar ontmoet ze haar oude schoolvrienden en vooral Raphaël, haar eerste liefde. Terwijl hij koos voor stabiliteit als automonteur in het dorp, koos zij voor ambitie en ontsnapping.Het meest opvallende aan Partir un jour is de muzikale aanpak. Het is geen musical, maar op onverwachte momenten duiken nummers op. De acteurs zijn geen professionele zangers; hun vocale uitbarstingen zijn eerder emotioneel dan technisch, wat een zekere charme heeft. Tegelijkertijd voelt deze keuze wat vreemd en inconsistent: de muziek draagt weinig bij aan de narratieve ontwikkeling of de emotionele opbouw van de film. Soms versterkt ze het gevoel van nostalgie, maar vaak lijkt ze een toevallige toevoeging.
Het verhaal draait om alledaagse gebeurtenissen, kleine incidenten en persoonlijke confrontaties. De personages zijn geloofwaardig en blijven trouw aan hun karakter. Toch is het verhaal zo bescheiden dat het weinig blijvende indruk nalaat. Partir un jour is een sympathiek debuut, maar eerder een mild genoegen dan een onvergetelijke ervaring.
Jeunes Mères
Eindelijk zag ik Jeunes Mères van Jean-Pierre en Luc Dardenne, een film die al maanden op mijn te-kijkenlijst stond. We volgen enkele tienermoeders in een opvanghuis, waar ze professionele begeleiding krijgen bij het verzorgen van hun baby’s en het opbouwen van een zelfstandig leven. Hun verhaallijnen zijn boeiend en persoonlijk, maar vertonen ook duidelijke overeenkomsten: het sociale vangnet schiet tekort en hun familieverbanden bieden zelden houvast.De Dardennes hebben een unieke manier van filmen: ze dringen zich nooit op, maar observeren geduldig. De acteurs bewegen en spreken alsof ze geen camera voelen, wat de film een groot gevoel van echtheid geeft. Daardoor lijkt Jeunes Mères soms meer op het leven zelf dan op een traditionele speelfilm. Jeunes Mères is niet hun sterkste werk, maar wel een betrokken en vlot verteld drama. Het grijpt te vaak terug naar de bekende clichés rond tienermoeders. Toch zorgen de oprechtheid van de personages en de sobere, menselijke blik van de Dardennes ervoor dat de film blijft raken.
