Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw is The New Boy waarover we reeds een filmreview hebben geschreven.
De film volgt niet altijd een chronologische structuur en ik wist soms niet zeker of de scènes zich afspeelden in Nina’s realiteit of in haar verbeelding. Deze veeleisende vertelstijl versterkt de verwarring en intensiteit van haar belevingswereld. De rustige opbouw van de sfeer werkt bijzonder goed in deze film. De cinematografie is prachtig uitgevoerd, en het warme kleurenpalet creëert een dromerige, mystieke, maar ook beklemmende sfeer. De subtiele muziek voegt zich hier effectief bij en ondersteunt het visuele zonder af te leiden. Dit esthetische meesterwerk vertelt een intens verhaal, gedragen door een krachtige hoofdrolspeelster, al zal deze arthouse-film niet door iedereen gesmaakt worden.
De wereld van The Neon Demon wordt getekend door felle neonlichten, het zachte schijnsel van de stad, en een palet van warm rode en ijzig blauwe tinten die elke scène omhullen. Visueel is de film simpelweg adembenemend, een prachtig spektakel dat tot in de puntjes verzorgd is. De bijpassende soundtrack versterkt deze beleving; hij sluit naadloos aan bij de sfeer van de film en doet uitstekend werk in het creëren van spanning en mysterie. De vrouwen in de schijnwerpers zijn het hart van de film. Elle Fanning schittert in de hoofdrol met een genuanceerde, indrukwekkende vertolking van de onschuldige maar ambitieuze Jesse. Daarnaast weten ook de andere hoofdrolspeelsters – Jena Malone, Bella Heathcote en Abbey Lee – het maximale uit hun rollen te halen.
Nicolas Winding Refn schildert een bijna abstracte visie op narcisme, schoonheidsidealen en het geperverteerde verlangen naar perfectie. Hoewel de dialogen schaars zijn en de plot op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, weet de regisseur deze minimalistische aanpak meesterlijk in te zetten om een diepere laag te onthullen. De film balanceert moeiteloos tussen horror en melodrama, waarbij Refn niet terugdeinst voor necrofilie en kannibalisme. The Neon Demon is een fascinerende filmervaring, een hypnotiserende mix van schoonheid en duisternis. Het is een film die uitnodigt om nogmaals bekeken te worden; er valt ongetwijfeld telkens iets nieuws te ontdekken.
Regisseur Perkins weet met Longlegs een bijzonder onheilspellende sfeer neer te zetten, waarbij vooral het gebruik van de camera een cruciale rol speelt. Scène na scène roept de film een diep gevoel van onbehagen op. Het vage kleurenpalet en beelden met laag contrast versterken het beklemmende karakter. Lege ruimtes lijken bezeten door een sinistere aanwezigheid, terwijl kamers vol objecten een bijna demonische sfeer oproepen. Dit visuele vakmanschap tilt de film naar een hoger niveau. Maika Monroe schittert in de rol van Lee Harker. Ze geeft haar personage een complexe gelaagdheid, waardoor je voortdurend het gevoel hebt dat er iets met haar aan de hand is - iets wat je niet volledig kan doorgronden. Nicolas Cage als Longlegs doet het goed, maar zijn vertolking voelt minder overtuigend aan omdat zijn bekende acteerstijl soms te nadrukkelijk doorschemert. Hierdoor verdwijnt hij niet volledig in zijn rol, wat me enigszins uit de film haalde.
Ondanks deze nuance weet Longlegs een overtuigende horrorsfeer neer te zetten. De spanning en het mysterie blijven intrigeren, al vond ik het tempo soms wat traag, zelfs met een speelduur van slechts 1 uur en 40 minuten. Dit is echter slechts een klein minpuntje in een verder kwalitatief hoogstaande film.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw is The New Boy waarover we reeds een filmreview hebben geschreven.
Nina Wu
Nina Wu is een Thais psychologisch drama over een jonge, ambitieuze actrice die eindelijk haar doorbraak krijgt in een speelfilm. Deze nieuwe rol brengt echter zware vernederingen met zich mee; Nina wordt geconfronteerd met emotionele uitbuiting in een meedogenloze filmwereld. Deze ervaringen, samen met ingrijpende gebeurtenissen in haar familie, trekken haar mee naar een vervagende grens tussen realiteit en illusie – balancerend op het snijvlak van een psychose en een voortdurende performance die zich langzaam uitbreidt naar haar dagelijks leven.De film volgt niet altijd een chronologische structuur en ik wist soms niet zeker of de scènes zich afspeelden in Nina’s realiteit of in haar verbeelding. Deze veeleisende vertelstijl versterkt de verwarring en intensiteit van haar belevingswereld. De rustige opbouw van de sfeer werkt bijzonder goed in deze film. De cinematografie is prachtig uitgevoerd, en het warme kleurenpalet creëert een dromerige, mystieke, maar ook beklemmende sfeer. De subtiele muziek voegt zich hier effectief bij en ondersteunt het visuele zonder af te leiden. Dit esthetische meesterwerk vertelt een intens verhaal, gedragen door een krachtige hoofdrolspeelster, al zal deze arthouse-film niet door iedereen gesmaakt worden.
The Neon Demon
The Neon Demon, geregisseerd door Nicolas Winding Refn, bleek tot mijn verbazing een film uit 2016 te zijn. Het verraste me omdat deze al zo lang op mijn "te kijken"-lijst stond, en ik nauwelijks kan bevatten dat ik hem zo lang heb overgeslagen. De film volgt de zestienjarige Jesse (Elle Fanning), die van een klein stadje naar Los Angeles verhuist om haar droom als model waar te maken. Maar in de mode-industrie is er weinig ruimte voor onschuld: hier vecht iedereen genadeloos voor een plekje in de schijnwerpers, een harde les die de naïeve Jesse snel ondervindt.De wereld van The Neon Demon wordt getekend door felle neonlichten, het zachte schijnsel van de stad, en een palet van warm rode en ijzig blauwe tinten die elke scène omhullen. Visueel is de film simpelweg adembenemend, een prachtig spektakel dat tot in de puntjes verzorgd is. De bijpassende soundtrack versterkt deze beleving; hij sluit naadloos aan bij de sfeer van de film en doet uitstekend werk in het creëren van spanning en mysterie. De vrouwen in de schijnwerpers zijn het hart van de film. Elle Fanning schittert in de hoofdrol met een genuanceerde, indrukwekkende vertolking van de onschuldige maar ambitieuze Jesse. Daarnaast weten ook de andere hoofdrolspeelsters – Jena Malone, Bella Heathcote en Abbey Lee – het maximale uit hun rollen te halen.
Nicolas Winding Refn schildert een bijna abstracte visie op narcisme, schoonheidsidealen en het geperverteerde verlangen naar perfectie. Hoewel de dialogen schaars zijn en de plot op het eerste gezicht eenvoudig lijkt, weet de regisseur deze minimalistische aanpak meesterlijk in te zetten om een diepere laag te onthullen. De film balanceert moeiteloos tussen horror en melodrama, waarbij Refn niet terugdeinst voor necrofilie en kannibalisme. The Neon Demon is een fascinerende filmervaring, een hypnotiserende mix van schoonheid en duisternis. Het is een film die uitnodigt om nogmaals bekeken te worden; er valt ongetwijfeld telkens iets nieuws te ontdekken.
Longlegs
Met enige aarzeling besloot ik Longlegs te kijken. Trouwe lezers van mijn reviews weten inmiddels dat horror niet bepaald mijn comfortzone is - elke jumpscare doet mijn hart bijna overslaan. Gelukkig is Longlegs meer een psychologische thriller dan een klassieke horrorfilm, wat me enigszins geruststelde. Lee Harker (Maika Monroe) is nog maar net begonnen bij de FBI wanneer ze meteen wordt geconfronteerd met een complexe zaak. Ze krijgt de opdracht om een onopgeloste reeks moorden te onderzoeken, maar deze seriemoordenaar werkt op een unieke en gruwelijke manier: hij lijkt anderen te manipuleren om zijn daden voor hem uit te voeren. Op de plaats delict laat hij cryptische briefjes achter, altijd ondertekend met ‘Longlegs’. Het is aan Harker om deze moordenaar te ontmaskeren, maar wat ze niet weet, is dat Longlegs veel dichter bij haar staat dan ze ooit had kunnen vermoeden.Regisseur Perkins weet met Longlegs een bijzonder onheilspellende sfeer neer te zetten, waarbij vooral het gebruik van de camera een cruciale rol speelt. Scène na scène roept de film een diep gevoel van onbehagen op. Het vage kleurenpalet en beelden met laag contrast versterken het beklemmende karakter. Lege ruimtes lijken bezeten door een sinistere aanwezigheid, terwijl kamers vol objecten een bijna demonische sfeer oproepen. Dit visuele vakmanschap tilt de film naar een hoger niveau. Maika Monroe schittert in de rol van Lee Harker. Ze geeft haar personage een complexe gelaagdheid, waardoor je voortdurend het gevoel hebt dat er iets met haar aan de hand is - iets wat je niet volledig kan doorgronden. Nicolas Cage als Longlegs doet het goed, maar zijn vertolking voelt minder overtuigend aan omdat zijn bekende acteerstijl soms te nadrukkelijk doorschemert. Hierdoor verdwijnt hij niet volledig in zijn rol, wat me enigszins uit de film haalde.
Ondanks deze nuance weet Longlegs een overtuigende horrorsfeer neer te zetten. De spanning en het mysterie blijven intrigeren, al vond ik het tempo soms wat traag, zelfs met een speelduur van slechts 1 uur en 40 minuten. Dit is echter slechts een klein minpuntje in een verder kwalitatief hoogstaande film.
