Elke maand weer eentje. De moord-zelfmoord van een gezin door hun vader. En een briefje vol vreemde tekens met als enig leesbaar woord "Longlegs". De FBI geraakt er maar niet aan uit. Kan begenadigde agente Lee Harker het web ontrafelen voor het te laat is?
Regisseur Osgood "Oz" Perkins ken je ofwel als de zoon van horroricoon Anthony Perkins (die Norman Bates vertolkte in Alfred Hitchcock's Psycho), ofwel van zijn oeuvre aan minder bekeken horrorfilms zoals The Blackcoat's Daughter, I Am The Pretty Thing That Lives In The House en Gretel & Hansel. Mensen die deze al gezien hebben, weten al dat ze zich met Oz aan een tragere, atmosferische prent kunnen verwachten. Toch heeft Longlegs in tegenstelling tot die films al een zekere hype opgebouwd. Aan de ene kant is er de rolverdeling - met populaire Scream Queen Maika Monroe in de hoofdrol en hit-or-miss-topacteur Nicolas Cage als antagonist - maar ook de marketing voor Longlegs heeft het in de belangstelling geplaatst. Zo stuurde uitgever Neon de laatste maanden cryptische filmpjes met een snuff-gevoel de ether in. Geen lange overzichtstrailers die alle personages uit de doeken doen of de beste momenten verpesten. Enkel onheilspellende taferelen, onsamenhangende gesproken zinnen, mysterieuze shots en onverstaanbare tekens. Ze scheppen een gespannen atmosfeer en zetten kijkers aan tot vragen - vragen waarop ze het antwoord wellicht niet willen weten. Kortom, ze omvatten dezelfde principes die van de film zelf een geslaagde horrorthriller maken.
De film is in drie delen opgesplitst. Het eerste deel, genaamd "Letters", is verreweg degene die me het langst zal bijblijven. Na die ijzersterke eerste akte blijft Longlegs zeker een competente film - en in de 101 minuten speeltijd is de pacing zowat vlekkeloos - maar het verliest veel van zijn allure wanneer de lagen van het mysterie weggepeld worden. Longlegs vervalt nooit in onzin of gezwets en kan de delen van zijn narratief consistent samenbinden. Maar plotgewijs vond ik het jammer dat de film zo'n conventionele en voorspelbare paden opging. Genre-tropes maken een film natuurlijk niet slecht als ze goed uitgevoerd worden. Als zoon van een van de meest herkenbare horroriconen in de filmgeschiedenis koos Oz Perkins dan ook om het wiel niet heruit te vinden maar om de gebruikelijke ingrediënten met een gepast zelfverzekerde techniek te brouwen.
Die toon wordt daarnaast in stand gehouden door de gegronde performance van Maika Monroe. Zij communiceert met een blik of een gejammer waar anderen zinnen voor nodig zouden hebben om uit te drukken. Haar reacties op de afgrijselijke gebeurtenissen rondom haar zijn tegelijk herkenbaar menselijk maar ook gedempt in overeenstemming met de persoonlijkheid van Lee. Of ze last heeft van angstigheid, neurodivergent is, of dat er iets meer aan de hand is, is initieel onduidelijk, maar doorheen de vele lange stille momenten van de film is Monroe een constante waar kijkers zich aan vast kunnen klampen. Haar relatie met de rechttoe-rechtaan maar sympathieke FBI-baas (gespeeld door Blair Underwood, gekend van onder andere Origin, Quantico en In Treatment) helpt haar in het begin van de film uit haar schulp te kruipen, hoewel deze chemie (en dat personage in zijn volledigheid) grotendeels wordt achtergelaten naarmate de film vordert. Niks kan natuurlijk een groter contrast vormen van die emotioneel gegronde performance van Monroe dan de rol die voor Nicolas Cage weggelegd is als de psychopaat van dienst. In de ijzingwekkende openingscène krijgen we onze eerste glimp naar dit langbenig figuur met onvoorspelbaar gedrag, een scherpe stem en een ziekelijk droge huid. Cage zijn vertolking van een losgeslagen psychopathische moordenaar is zeker niet slecht - inderdaad, niemand kan onbevangen gek spelen zoals Nic - maar zijn luide, levendige aanwezigheid dient de film niet helemaal wanneer hij op een aanhoudende manier wordt getoond: Longlegs is dreigender wanneer hij net buiten het scherm is of maar in glimpen getoond wordt (zoals in de eerste akte), dan wanneer we minutenlang gedetailleerde blikken krijgen op Cage's griezelig slechte gezichtsprothese.
Regisseur Osgood "Oz" Perkins ken je ofwel als de zoon van horroricoon Anthony Perkins (die Norman Bates vertolkte in Alfred Hitchcock's Psycho), ofwel van zijn oeuvre aan minder bekeken horrorfilms zoals The Blackcoat's Daughter, I Am The Pretty Thing That Lives In The House en Gretel & Hansel. Mensen die deze al gezien hebben, weten al dat ze zich met Oz aan een tragere, atmosferische prent kunnen verwachten. Toch heeft Longlegs in tegenstelling tot die films al een zekere hype opgebouwd. Aan de ene kant is er de rolverdeling - met populaire Scream Queen Maika Monroe in de hoofdrol en hit-or-miss-topacteur Nicolas Cage als antagonist - maar ook de marketing voor Longlegs heeft het in de belangstelling geplaatst. Zo stuurde uitgever Neon de laatste maanden cryptische filmpjes met een snuff-gevoel de ether in. Geen lange overzichtstrailers die alle personages uit de doeken doen of de beste momenten verpesten. Enkel onheilspellende taferelen, onsamenhangende gesproken zinnen, mysterieuze shots en onverstaanbare tekens. Ze scheppen een gespannen atmosfeer en zetten kijkers aan tot vragen - vragen waarop ze het antwoord wellicht niet willen weten. Kortom, ze omvatten dezelfde principes die van de film zelf een geslaagde horrorthriller maken.
Breek de code
Al dertig jaar is de FBI op zoek naar de ongrijpbare "Longlegs"-moordenaar. Ze denken althans dat hij wel een moordenaar moet zijn omdat hij altijd briefjes achterlaat bij taferelen waar vaders hun gezin uitmoorden en vervolgens zelfmoord plegen. Geen tekenen van inbraak, geen bewijs van een andere aanwezigheid. Behalve die brieven. Gevuld met onbegrijpbare symbolen en getekend "Longlegs". De moorden gebeuren rond de veertiende van elke maand en er komt maar geen schot in de zaken. Tot de jonge agente Lee Harker (Maika Monroe, bekend van andere horrorfilms zoals Watcher, The Guest, Tau, Villains, en natuurlijk haar glansrol in It Follows, die binnenkort het vervolg They Follow krijgt) aan de zaak begint te werken. Deze stille maar intuïtieve jongedame slaagt erin wat details van de zaak uit te werken, maar al snel krijgt ze het gevoel dat Longlegs (gespeeld door de meester van het knettergek-acteren Nicolas Cage) ook haar achtervolgt.De film is in drie delen opgesplitst. Het eerste deel, genaamd "Letters", is verreweg degene die me het langst zal bijblijven. Na die ijzersterke eerste akte blijft Longlegs zeker een competente film - en in de 101 minuten speeltijd is de pacing zowat vlekkeloos - maar het verliest veel van zijn allure wanneer de lagen van het mysterie weggepeld worden. Longlegs vervalt nooit in onzin of gezwets en kan de delen van zijn narratief consistent samenbinden. Maar plotgewijs vond ik het jammer dat de film zo'n conventionele en voorspelbare paden opging. Genre-tropes maken een film natuurlijk niet slecht als ze goed uitgevoerd worden. Als zoon van een van de meest herkenbare horroriconen in de filmgeschiedenis koos Oz Perkins dan ook om het wiel niet heruit te vinden maar om de gebruikelijke ingrediënten met een gepast zelfverzekerde techniek te brouwen.
Zie de tekens
Perkins weet maar al te goed een zekere atmosfeer te creëren in zijn films, en zet hier in Longlegs dubbel zo hard op in. Dat geldt zowel voor de rustieke Americana-vibe van de jaren '90 (behaald met doordachte kostuums, rekwisieten en sets), maar ook voor zijn vermogen om tijdens elke scène een ondraaglijke spanning vast te houden. Deze bedrieglijk moeilijke taak, waarbij elke inschattingsfout of tempo-probleem kan resulteren in een permanente deflatie van de spanning, is iets waar Perkins nauwelijks mee lijkt te worstelen. De film deinst er niet voor terug om zijn presentatiestijl aan te passen om de kijker dieper in het moment te plaatsen. Er is slim gebruik gemaakt van focus en artificiële verwaziging om verwarring te scheppen. Het hanteert een liberale benadering tot de vaak statische aspect ratio van scène tot scène. De scènes worden soms onderbroken door helse fantasiepastiches. Maar het meest consistente - en ook het meest effectieve - handelsmerk van Longlegs is wel zijn slepende bedachtzame shots, al dan niet gepunctueerd door impactvolle schokbarsten. Minutenlange wide shots forceren kijkers om hun ogen te doen ronddwalen naar de dode hoeken in een wanhopige zoektocht naar iets wat er niet hoort. Vaak vind je dat niet. Misschien schuilt de schurk wel achter de camera. Zowel qua timing, geluid en ambiënte muziek is de montage in Longlegs buitengewoon sterk in het creëren van impactvolle momenten en het aanhouden van toon. Elk moment staat je hart oftewel bevroren van vrees, of gaat het tekeer van paniek, en de sublieme montage heeft daarbij strak de touwtjes in handen.Perkins lijkt niet te worstelen met het aanhouden van een ondraaglijke spanning.
Die toon wordt daarnaast in stand gehouden door de gegronde performance van Maika Monroe. Zij communiceert met een blik of een gejammer waar anderen zinnen voor nodig zouden hebben om uit te drukken. Haar reacties op de afgrijselijke gebeurtenissen rondom haar zijn tegelijk herkenbaar menselijk maar ook gedempt in overeenstemming met de persoonlijkheid van Lee. Of ze last heeft van angstigheid, neurodivergent is, of dat er iets meer aan de hand is, is initieel onduidelijk, maar doorheen de vele lange stille momenten van de film is Monroe een constante waar kijkers zich aan vast kunnen klampen. Haar relatie met de rechttoe-rechtaan maar sympathieke FBI-baas (gespeeld door Blair Underwood, gekend van onder andere Origin, Quantico en In Treatment) helpt haar in het begin van de film uit haar schulp te kruipen, hoewel deze chemie (en dat personage in zijn volledigheid) grotendeels wordt achtergelaten naarmate de film vordert. Niks kan natuurlijk een groter contrast vormen van die emotioneel gegronde performance van Monroe dan de rol die voor Nicolas Cage weggelegd is als de psychopaat van dienst. In de ijzingwekkende openingscène krijgen we onze eerste glimp naar dit langbenig figuur met onvoorspelbaar gedrag, een scherpe stem en een ziekelijk droge huid. Cage zijn vertolking van een losgeslagen psychopathische moordenaar is zeker niet slecht - inderdaad, niemand kan onbevangen gek spelen zoals Nic - maar zijn luide, levendige aanwezigheid dient de film niet helemaal wanneer hij op een aanhoudende manier wordt getoond: Longlegs is dreigender wanneer hij net buiten het scherm is of maar in glimpen getoond wordt (zoals in de eerste akte), dan wanneer we minutenlang gedetailleerde blikken krijgen op Cage's griezelig slechte gezichtsprothese.
Conclusie
Een deur op een kiertje, een schim in de hoek van je gezichtsveld, een bezoek van een man met lange benen op je verjaardag. Longlegs mag geen unicum in de verhaalvertelling zijn - het vertelt uiteindelijk een best traditioneel horrorverhaal met veel herkenbare elementen die de ervaring op een wat slappere noot laten hangen - er is geen ontkennen aan dat Longlegs een van de meest effectief huiveringwekkende films van de voorbije jaren is. Met stijl, teruggehouden regiebeslissingen, een emotioneel gegronde hoofdperformance en een enerverende maar aanmatigende schurk gespeeld door een erop los geslagen Nic Cage, slaagt Longlegs erin je hart binnen twee extrema vast te houden: ofwel staat het stil, ofwel gaat het tekeer.
Pro
- Atmosferisch en huiveringwekkend
- Effectief geluid en montage
- Gegronde performance van Monroe
- Intrigerend mysterie
Con
- Verliest naar het einde toe zijn impact, deels vanwege voorspelbaarheid
- Cage en zijn gezichtsprothese
8
Over deze film
Beschikbaar vanaf
10 juli 2024
Genre
- Horror
- Mysterie
- Thriller
Speelduur
101 minuten
Regie
Osgood Perkins
Cast
Maika Monroe, Nicolas Cage, Blair Underwood, Alicia Witt, Kiernan Shipka
Uitgever
Belga Films, Neon
Website
Laatst bewerkt:
