Sooner, een Belgische streamingdienst, biedt een uitgebreide selectie aan films, variërend van onafhankelijke producties tot tijdloze meesterwerken. De catalogus wordt regelmatig aangevuld en het platform heeft verschillende abonnementsvormen, maar biedt ook de mogelijkheid om afzonderlijk een film te huren.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Fremont, Io Capitano, It was just an accident, Six jours, ce printemps-là en Sirât.
Vincent leidt een doorsnee bestaan, tot de nieuwe stagiair op zijn werk hem zonder aanleiding plots met een laptop tegen het hoofd slaat. Het incident wordt eerst afgedaan als stress, maar wanneer een andere collega hem met een pen aanvalt, wordt duidelijk dat er iets vreemd aan de hand is. De aanvallen blijven zich opstapelen en Vincent raakt steeds paranoïder.
Leklou speelt Vincent geweldig: geen actieheld of macho, maar een gewone, wat nerdachtige man die probeert te begrijpen waarom de wereld zich plots tegen hem keert. Vanuit zijn perspectief voel je constant de spanning wanneer onbekenden hem net iets te indringend aankijken: elk moment kan het geweld losbarsten. De rol van Margaux, een fastfoodmedewerkster die onverwacht in zijn leven verschijnt, wordt met veel charme en humor gespeeld door Pons en zorgt voor een romantisch tegengewicht in de film. Castang vindt een perfecte balans tussen thriller, komedie en satire. De film is snel, donker, zenuwslopend en tegelijk vaak verrassend grappig. Ondanks de absurditeit blijft alles geloofwaardig, en de tijd vliegt voorbij. Geen seconde heb ik mij verveeld.
Animalia is vooral een film die het moet hebben van sfeer en beelden. Wat er precies gebeurt, blijft grotendeels onduidelijk. De film voelt daardoor eerder als een spirituele en introspectieve reis. De cinematografie wist me te bekoren, maar het verhaal en de acteerprestaties lieten me minder overtuigd achter, waardoor de film uiteindelijk minder impact had dan gehoopt.
Na een gevangenisstraf voor een bankoverval komt Anker (Nikolaj Lie Kaas) weer vrij. Voor zijn arrestatie had hij zijn broer Manfred opgedragen het gestolen geld te verbergen in het bos nabij hun ouderlijk huis. Alleen is er één probleem: Manfred worstelt met een dissociatieve identiteitsstoornis, waardoor de zoektocht al snel ingewikkeld wordt.
De film biedt een aangename mix van zwarte humor en drama, een combinatie waar Jensen doorgaans erg sterk in is. Vooral de dynamiek tussen Mikkelsen en Lie Kaas voelt oprecht. Tegelijk voelt de film minder evenwichtig aan dan zijn eerdere werk. Het geheel loopt niet altijd even soepel en soms lijkt het verhaal te worstelen met zijn eigen toon. Waar dat precies aan ligt, is moeilijk te benoemen, maar het script mist hier en daar de scherpte die zijn vorige films zo memorabel maakte. Toch blijft The Last Viking een vermakelijke film, al haalt hij voor mij niet helemaal het niveau van Jensens sterkste werk. Voor een enthousiaster oordeel verwijs ik graag naar de recensie van collega FreakyJP, die The Last Viking een 9/10 gaf.
Hierbij een overzicht van de drie films die ik deze maand op Sooner heb bekeken. Ook nieuw zijn de volgende films waarover we reeds een filmreview hebben geschreven: Fremont, Io Capitano, It was just an accident, Six jours, ce printemps-là en Sirât.
Vincent doit mourir
Vincent doit mourir, het langspeelfilmdebuut van Stéphan Castang, met een schitterende Karim Leklou in de hoofdrol en een fijne bijrol van Vimala Pons, vertrekt vanuit een angstaanjagend uitgangspunt: stel dat iedereen, om onverklaarbare redenen, besluit dat jij moet sterven. Wat doe je dan?Vincent leidt een doorsnee bestaan, tot de nieuwe stagiair op zijn werk hem zonder aanleiding plots met een laptop tegen het hoofd slaat. Het incident wordt eerst afgedaan als stress, maar wanneer een andere collega hem met een pen aanvalt, wordt duidelijk dat er iets vreemd aan de hand is. De aanvallen blijven zich opstapelen en Vincent raakt steeds paranoïder.
Leklou speelt Vincent geweldig: geen actieheld of macho, maar een gewone, wat nerdachtige man die probeert te begrijpen waarom de wereld zich plots tegen hem keert. Vanuit zijn perspectief voel je constant de spanning wanneer onbekenden hem net iets te indringend aankijken: elk moment kan het geweld losbarsten. De rol van Margaux, een fastfoodmedewerkster die onverwacht in zijn leven verschijnt, wordt met veel charme en humor gespeeld door Pons en zorgt voor een romantisch tegengewicht in de film. Castang vindt een perfecte balans tussen thriller, komedie en satire. De film is snel, donker, zenuwslopend en tegelijk vaak verrassend grappig. Ondanks de absurditeit blijft alles geloofwaardig, en de tijd vliegt voorbij. Geen seconde heb ik mij verveeld.
Animalia
Met Animalia brengt Sofia Alaoui haar eerste langspeelfilm, een visueel sterke vertelling rond Itto (Oumaïma Barid), een hoogzwangere vrouw die zich tussen twee werelden bevindt. Afkomstig uit een bescheiden, landelijke omgeving trouwt ze met Amine (Mehdi Dehbi), telg uit een van de machtigste families van de regio. Wanneer Itto op een dag alleen thuis is, wordt plots de noodtoestand uitgeroepen in Marokko. Het leger sluit de regio af na een mysterieuze gebeurtenis en iedereen moet binnen blijven. Amine regelt dat zijn vrouw met een buurman naar de stad kan reizen, maar onderweg laat die haar achter in een afgelegen dorp.Animalia is vooral een film die het moet hebben van sfeer en beelden. Wat er precies gebeurt, blijft grotendeels onduidelijk. De film voelt daardoor eerder als een spirituele en introspectieve reis. De cinematografie wist me te bekoren, maar het verhaal en de acteerprestaties lieten me minder overtuigd achter, waardoor de film uiteindelijk minder impact had dan gehoopt.
The Last Viking
The Last Viking verscheen opvallend snel op streamingdienst Sooner, tot mijn grote vreugde, want de bioscooprelease had ik gemist. Een nieuwe film van Anders Thomas Jensen laat ik niet aan mij voorbijgaan: De grønne slagtere is zo’n film die mij altijd is bijgebleven. En wanneer daar ook nog eens Mads Mikkelsen bij komt kijken, is mijn interesse meteen gewekt: het Deense duo stelt zelden teleur.Na een gevangenisstraf voor een bankoverval komt Anker (Nikolaj Lie Kaas) weer vrij. Voor zijn arrestatie had hij zijn broer Manfred opgedragen het gestolen geld te verbergen in het bos nabij hun ouderlijk huis. Alleen is er één probleem: Manfred worstelt met een dissociatieve identiteitsstoornis, waardoor de zoektocht al snel ingewikkeld wordt.
De film biedt een aangename mix van zwarte humor en drama, een combinatie waar Jensen doorgaans erg sterk in is. Vooral de dynamiek tussen Mikkelsen en Lie Kaas voelt oprecht. Tegelijk voelt de film minder evenwichtig aan dan zijn eerdere werk. Het geheel loopt niet altijd even soepel en soms lijkt het verhaal te worstelen met zijn eigen toon. Waar dat precies aan ligt, is moeilijk te benoemen, maar het script mist hier en daar de scherpte die zijn vorige films zo memorabel maakte. Toch blijft The Last Viking een vermakelijke film, al haalt hij voor mij niet helemaal het niveau van Jensens sterkste werk. Voor een enthousiaster oordeel verwijs ik graag naar de recensie van collega FreakyJP, die The Last Viking een 9/10 gaf.
