Met deze derde special zijn we alweer beland aan de laatste lichting van indiegames die ik heb kunnen ontdekken op gamescom. Deze keer ligt de focus op vier titels van twee uitgevers, namelijk United Label en Fulqrum Publishing. United Label is een publishing label van het Poolse CI Games (Lords of the Fallen, Sniper: Ghost Warrior) voor kleine maar creatieve en ambitieuze indietitels. Fulqrum Publishing is de uitgever die je waarschijnlijk kent van games zoals Forgive Me Father, Deep Sky Derelicts en Men of War 2, maar ook andere historische games die zij hebben uitgebracht onder de naam 1C Entertainment voordat ze werden overgenomen door Tencent, waaronder de IL-2- en King's Bounty-franchises.
De hands-off demo die we te zien kregen deed mij enorm denken aan Resident Evil 7 en 8, niet enkel door zijn nadruk op survival horror maar ook de puzzels in het spel waarbij vaak omgevingselementen aan te pas komen. Wat de omgevingen zelf betreft, mogen we ons naast het dorpje onder andere verwachten aan mijnen, een kerkhof, duistere bossen, een oude vuurtoren en een groot herenhuis. Tijdens de demo probeerde het personage dit herenhuis binnen te geraken, maar had hij drie fragmenten van een seal nodig die ergens in het dorpje liggen. Weet je, zeer Resident Evil-achtig ... Maar gezien het een Lovecraftiaans spel is, is er uiteraard ook een Madness-systeem aanwezig. Samen met de keuzes die je maakt doorheen dit spel, zal het Madness-systeem een invloed hebben op het pad dat je bewandelt en het uiteindelijke einde hiervan. Gelukkig kan je je sanity ook herstellen en dit kan je bijvoorbeeld door naar muziek te luisteren. Verder belooft het spel ook een unieke manier te hebben voor het verkrijgen van abilities en perks, namelijk door middel van tarotkaarten die je zal vinden. Samen met de sfeervolle Unreal Engine 5-graphics lijkt dit alles alvast een huiveringwekkende maar ook interessante cocktail aan te bieden.
Verder werd aangegeven dat ook deze titel geïnspireerd is op het werk van H.P. Lovecraft en in het bijzonder At the Mountains of Madness. Uiteraard is er ook hier een sanity-systeem aanwezig en de makers proberen hier ook wat origineel uit de hoek te komen, want ook gewone dingen zoals zonder munitie te komen zitten tijdens een gevecht kan invloed hebben op je mentale gezondheid, het zal dus niet enkel afhangen van bepaalde gebeurtenissen of het zien van monsterlijke gedrochten. Gek worden heeft uiteraard negatieve effecten, maar het zou ook handig kunnen zijn op bepaalde momenten in het verhaal, al werd hier niet dieper op ingegaan. Het verhaal zelf volgt John Lorn, een veteraan van de Eerste Wereldoorlog en ontdekkingsreiziger die op zoek is naar zijn verloren zoon. Zijn zoektocht brengt hem naar Antarctica waar hij de sporen van een verloren expeditie van de Miskatonic University volgt. Het verhaal belooft de dunne lijn tussen goed en kwaad af te tasten en in welke mate het doel de middelen rechtvaardigen om iemand te redden die je lief hebt.
Mijn speelsessie nam me mee naar het begin van het spel waarbij Arlo wordt gewekt door zijn vader om te bewijzen dat hij het waardig is om de toekomstige Warden of the Wastes te worden. Na een bezoekje te brengen aan enkele winkels om mijn uitrusting te verzamelen trok ik op pad om mijn eerste baas in het spel te verslaan, een stekelachtig dier dat best gemeen weet uit te pakken. Gelukkig moest het dier na enkele rondjes in het stof bijten en had Arlo bewezen wat hij waard is. Die avond in het kasteel worden ze echter aangevallen door een leger van bloeddorstige vleermuizen, wat de echte aftrap geeft van dit brutale avontuur. Na enkele gevechten kwam ik opnieuw bij een baas terecht, de vleermuisbaas die je ziet op de screenshot hieronder, maar na enkele keren proberen bleek deze toch iets te sterk te zijn en was mijn tijd om, waardoor ik afscheid nam van de fascinerende wereld van Tails of Iron 2. Net als het eerste spel is dit opnieuw een knap handgetekend avontuur dat zich laat opmerken doordat het zich afspeelt in een fantastische dierenwereld en de speler zeer pittige gevechten voorgeschoteld krijgt. Gezien de status van het eerste deel, denk ik dat we vrij veel vertrouwen mogen hebben is dit vervolg. Alleen moeten we wel wachten tot februari 2025 voordat we ermee aan de slag kunnen.
Tijdens mijn bezoek aan gamescom mocht ik alvast even proeven van dit avontuur. Mijn sessie begon met een korte mysterieuze proloog waarbij een geheimzinnig personage een reusachtige structuur binnenvliegt en op verkenning gaat, maar wordt tegengehouden door iemand die hem waarschuwt dat hij te laat is, voordat er een gevecht uitbreekt. Deze gevechten verlopen via een klassiek turn-based gevechtssysteem, maar de makers gaven er een originele twist aan. Je kiest nog steeds beurtelings je acties, maar als je een gewone aanval kiest dan dien je nog steeds zelf de aanval uit te voeren. Door deze aanvallen te doen bouw je ability points op die je vervolgens kan gebruiken voor de speciale krachten van je personages te gebruiken. Als de vijand je aanvalt kan je ook verdedigen door op het juiste moment de gepaste actieknop in te drukken. Dit alles maakt het gevechtssysteem alvast dynamischer dan in typische turn-based (J)RPG's.
Na de korte proloog mocht ik nog even een level later in het spel ontdekken, waarbij het het team op een van de vele planeten die je zal kunnen ontdekken. De wereld van Beyond Galaxyland is in 2.5D opgebouwd, maar de omgeving die ik mocht verkennen toonde ook redelijk wat verticaliteit en je zal dus niet gewoon van links naar rechts lopen. De sessie eindigde met een baasgevecht tegen een enorme T-rex en dit gevecht was alvast pittig, maar zeker niet onoverkomelijk. Na afloop vertelde de designer Sam Enright, die dit spel volledig op zijn eentje ontwikkelde en ook de muziekscore componeerde, dat je de T-rex ook kan vangen, want dit is ook een mechanisme in het spel, maar dat weinig mensen dit blijkbaar proberen, mezelf inbegrepen. Dat vraagt dus om een herkansing, en gelukkig niet te lang wat Beyond Galaxyland verschijnt op 24 september.
Stygian: Outer Gods
De twee titels die ik bij Fulqrum Publishing mocht ontdekken richtten zich alvast op een duidelijk doelpubliek. Wie de catalogus van deze uitgever een beetje kent, weet dat zij ook een voorliefde lijken te hebben voor Lovecraftiaanse horror. Denk hierbij aan titels zoals Forgive Me Father, Lofecraft's Untold Stories, Deep Sky Derelicts en Stygian: Reign of the Old Ones. Zoals de titel doet vermoeden is Stygian: Outer Gods gerelateerd aan die laatste game hoewel het een totaal andere stijl heeft en door een andere studio werd ontwikkeld. De PR-verantwoordelijke die de hands-off demo gaf beschreef het spel als een nieuw stand-alone deel in deze reeks en een prequel op het vorige spel. Daar waar Reign of the Old Ones een turn-based RPG was, is Outer Gods een survival horrorgame met crafting- en RPG-elementen, waarbij je speelt vanuit een first-person view. In het spel speel je als een huurling die een mysterieuze dame genaamd Victoria vergezelt naar haar geboortedrop Kingsport. Alleen blijkt er een heleboel niet pluis te zijn in dit mistige dorpje.Gezien het een Lovecraftiaans spel is, is er uiteraard ook een Madness-systeem aanwezig.
De hands-off demo die we te zien kregen deed mij enorm denken aan Resident Evil 7 en 8, niet enkel door zijn nadruk op survival horror maar ook de puzzels in het spel waarbij vaak omgevingselementen aan te pas komen. Wat de omgevingen zelf betreft, mogen we ons naast het dorpje onder andere verwachten aan mijnen, een kerkhof, duistere bossen, een oude vuurtoren en een groot herenhuis. Tijdens de demo probeerde het personage dit herenhuis binnen te geraken, maar had hij drie fragmenten van een seal nodig die ergens in het dorpje liggen. Weet je, zeer Resident Evil-achtig ... Maar gezien het een Lovecraftiaans spel is, is er uiteraard ook een Madness-systeem aanwezig. Samen met de keuzes die je maakt doorheen dit spel, zal het Madness-systeem een invloed hebben op het pad dat je bewandelt en het uiteindelijke einde hiervan. Gelukkig kan je je sanity ook herstellen en dit kan je bijvoorbeeld door naar muziek te luisteren. Verder belooft het spel ook een unieke manier te hebben voor het verkrijgen van abilities en perks, namelijk door middel van tarotkaarten die je zal vinden. Samen met de sfeervolle Unreal Engine 5-graphics lijkt dit alles alvast een huiveringwekkende maar ook interessante cocktail aan te bieden.
Decadent
Het tweede spel van Fulqrum Publishing dat ik mocht ontdekken zou je eigenlijk kunnen omschrijven als een companion piece van Stygian: Outer Gods. Decadent is namelijk ook een survival-horrorgame met een first-person view en RPG-elementen. Het grote verschil is dat deze titel veel meer actiegericht is. Zo zal je je vijanden te lijf kunnen gaan met wapens uit de jaren 1920, maar ook buitenaardse- en biowapens, en zelfs magische krachten. Deze zullen allemaal aan te passen en te upgraden zijn. Ook hier zal er geen traditioneel levelingsysteem zijn, maar word je net sterker door deze upgrades, alsook door magische ringen die je bijvoorbeeld meer levenspunten geven of sneller laten bewegen, maar ook een soort van grijphaak geven.Verder werd aangegeven dat ook deze titel geïnspireerd is op het werk van H.P. Lovecraft en in het bijzonder At the Mountains of Madness. Uiteraard is er ook hier een sanity-systeem aanwezig en de makers proberen hier ook wat origineel uit de hoek te komen, want ook gewone dingen zoals zonder munitie te komen zitten tijdens een gevecht kan invloed hebben op je mentale gezondheid, het zal dus niet enkel afhangen van bepaalde gebeurtenissen of het zien van monsterlijke gedrochten. Gek worden heeft uiteraard negatieve effecten, maar het zou ook handig kunnen zijn op bepaalde momenten in het verhaal, al werd hier niet dieper op ingegaan. Het verhaal zelf volgt John Lorn, een veteraan van de Eerste Wereldoorlog en ontdekkingsreiziger die op zoek is naar zijn verloren zoon. Zijn zoektocht brengt hem naar Antarctica waar hij de sporen van een verloren expeditie van de Miskatonic University volgt. Het verhaal belooft de dunne lijn tussen goed en kwaad af te tasten en in welke mate het doel de middelen rechtvaardigen om iemand te redden die je lief hebt.
Tails of Iron 2: Whiskers of Winter
Met de spellen die ik bij United Label mocht mocht ontdekken gaan we alvast een andere toer op. Zo beginnen we met Tails of Iron 2, het langverwachte vervolg op de bescheiden hit uit 2021. Tails of Iron 2 is een 2.5D-avontuur dat net zoals zijn voorganger een soulslike metroidvania is die vooral gekenmerkt wordt door zijn unieke wereld en uitdagende gameplay. Dit vervolg laat de zuidelijke gebieden uit het eerste deel achter zich en neemt ons mee naar een koninkrijk in het koude noorden waar een oud kwaad een koninkrijk op de rand van de afrond brengt en de jonge prins Arlo aan een onmetelijke queeste begint om dit kwaad te stoppen.Mijn speelsessie nam me mee naar het begin van het spel waarbij Arlo wordt gewekt door zijn vader om te bewijzen dat hij het waardig is om de toekomstige Warden of the Wastes te worden. Na een bezoekje te brengen aan enkele winkels om mijn uitrusting te verzamelen trok ik op pad om mijn eerste baas in het spel te verslaan, een stekelachtig dier dat best gemeen weet uit te pakken. Gelukkig moest het dier na enkele rondjes in het stof bijten en had Arlo bewezen wat hij waard is. Die avond in het kasteel worden ze echter aangevallen door een leger van bloeddorstige vleermuizen, wat de echte aftrap geeft van dit brutale avontuur. Na enkele gevechten kwam ik opnieuw bij een baas terecht, de vleermuisbaas die je ziet op de screenshot hieronder, maar na enkele keren proberen bleek deze toch iets te sterk te zijn en was mijn tijd om, waardoor ik afscheid nam van de fascinerende wereld van Tails of Iron 2. Net als het eerste spel is dit opnieuw een knap handgetekend avontuur dat zich laat opmerken doordat het zich afspeelt in een fantastische dierenwereld en de speler zeer pittige gevechten voorgeschoteld krijgt. Gezien de status van het eerste deel, denk ik dat we vrij veel vertrouwen mogen hebben is dit vervolg. Alleen moeten we wel wachten tot februari 2025 voordat we ermee aan de slag kunnen.
Beyond Galaxyland
De laatste titel van deze special werd mij alvast op een leuke manier gepitcht: "I saw that you’re attending Gamescom next month, and I wanted to see whether BeyondGaming wanted to go further, and go… Beyond Galaxyland!" Wel, waarom niet, zeker als ik ontdekte dat het spel een liefdesbrief was aan klassieke sciencefictionfilms, maar ook aan de RPG's en avonturenspellen uit het (S)NES-tijdperk. Beyond Galaxyland is een retro-avontuur met pixelart waarin je de avonturen volgt van Doug, een scholier die wordt meegenomen naar Galaxyland, een dierentuinachtig zonnestelsel met allerlei planeten. Samen met zijn pistoolzwaaiende cavia Boom Boom en de zelfbewuste robot MartyBot zal hij het universum moeten redden van almachtig kwaad dat The End wordt genoemd.Tijdens mijn bezoek aan gamescom mocht ik alvast even proeven van dit avontuur. Mijn sessie begon met een korte mysterieuze proloog waarbij een geheimzinnig personage een reusachtige structuur binnenvliegt en op verkenning gaat, maar wordt tegengehouden door iemand die hem waarschuwt dat hij te laat is, voordat er een gevecht uitbreekt. Deze gevechten verlopen via een klassiek turn-based gevechtssysteem, maar de makers gaven er een originele twist aan. Je kiest nog steeds beurtelings je acties, maar als je een gewone aanval kiest dan dien je nog steeds zelf de aanval uit te voeren. Door deze aanvallen te doen bouw je ability points op die je vervolgens kan gebruiken voor de speciale krachten van je personages te gebruiken. Als de vijand je aanvalt kan je ook verdedigen door op het juiste moment de gepaste actieknop in te drukken. Dit alles maakt het gevechtssysteem alvast dynamischer dan in typische turn-based (J)RPG's.
Na de korte proloog mocht ik nog even een level later in het spel ontdekken, waarbij het het team op een van de vele planeten die je zal kunnen ontdekken. De wereld van Beyond Galaxyland is in 2.5D opgebouwd, maar de omgeving die ik mocht verkennen toonde ook redelijk wat verticaliteit en je zal dus niet gewoon van links naar rechts lopen. De sessie eindigde met een baasgevecht tegen een enorme T-rex en dit gevecht was alvast pittig, maar zeker niet onoverkomelijk. Na afloop vertelde de designer Sam Enright, die dit spel volledig op zijn eentje ontwikkelde en ook de muziekscore componeerde, dat je de T-rex ook kan vangen, want dit is ook een mechanisme in het spel, maar dat weinig mensen dit blijkbaar proberen, mezelf inbegrepen. Dat vraagt dus om een herkansing, en gelukkig niet te lang wat Beyond Galaxyland verschijnt op 24 september.
