Gaan koppels vandaag de dag te snel uit mekaar?

[TNTim]

Mja, soms komt besef in zulke dingen ook veel te laat en is het positieve uit zulke situaties dat je uiteindelijk wel een les geleerd hebt al was het in dat geval te laat. Maar dat neem je dan wel mee naar de toekomst.

Voor zijn volgende relatie waar hij dan een paar kinderen mee maakt?
Je hebt voor veel zaken maar 'one shot, one opportunity' om het met Eminems gevleugelde woorden te zeggen...

Dit weekend aan de praat geraakt met een mama van een ventje die bij onze oudste in de klas zit.
Ze heeft 3 kinderen bij 3 verschillende partners en ze is ook al niet meer samen met de papa van de jongste.
Volgens jouw zienswijze zou dat dan een persoon zijn met ontieglijk veel levenswijsheid.

Sommige zaken zijn effectief onomkeerbaar of onvergeeflijk, zoals de situaties die jij en Mulan bijv meemaakten.

Maar ik volg toch ook de meer conservatieve kant op dit forum die vindt dat tegenwoordig wel snel uit elkaar gegaan wordt voor issues die eigenlijk nog overbrugbaar zijn. Met kinderen erbij vind ik uit elkaar gaan de allerlaatste optie.

 

[Mulan]

Voor zijn volgende relatie waar hij dan een paar kinderen mee maakt?
Je hebt voor veel zaken maar 'one shot, one opportunity' om het met Eminems gevleugelde woorden te zeggen...

Dit weekend aan de praat geraakt met een mama van een ventje die bij onze oudste in de klas zit.
Ze heeft 3 kinderen bij 3 verschillende partners en ze is ook al niet meer samen met de papa van de jongste.
Volgens jouw zienswijze zou dat dan een persoon zijn met ontieglijk veel levenswijsheid.

Sommige zaken zijn effectief onomkeerbaar of onvergeeflijk, zoals de situaties die jij en Mulan bijv meemaakten.

Maar ik volg toch ook de meer conservatieve kant op dit forum die vindt dat tegenwoordig wel snel uit elkaar gegaan wordt voor issues die eigenlijk nog overbrugbaar zijn. Met kinderen erbij vind ik uit elkaar gaan de allerlaatste optie.

Er is natuurlijk wel een HEEL groot spectrum tussen: "ik heb x aantal kinderen met x aantal vaders" en "we hebben als volwassenen intensief ingezet op relatietherapie en hebben na 3j therapie besloten toch uit elkaar te gaan". Beide hebben wel hetzelfde resultaat: een breuk.

Ik denk dat je onderschat hoeveel mensen binnen in hun relatie ofwel niet goed kunnen communiceren (want nooit geleerd bvb in hun eigen jeugd/nooit een goed voorbeeld gehad), ofwel niet gehoord (bewust genegeerd of oprecht nooit ingezien hoe groot het probleem was) worden.
Je kan pas werken aan een relatie als BEIDE daar de noodzaak in zien én dan nog eens de wil hebben hun ziel bloot te leggen. En dat is voor veel mensen echt een onmogelijke opgave helaas.

 

[MisterV]

Dit weekend aan de praat geraakt met een mama van een ventje die bij onze oudste in de klas zit.
Ze heeft 3 kinderen bij 3 verschillende partners en ze is ook al niet meer samen met de papa van de jongste.
Volgens jouw zienswijze zou dat dan een persoon zijn met ontieglijk veel levenswijsheid.

Sommige zaken zijn effectief onomkeerbaar of onvergeeflijk, zoals de situaties die jij en Mulan bijv meemaakten.

Maar ik volg toch ook de meer conservatieve kant op dit forum die vindt dat tegenwoordig wel snel uit elkaar gegaan wordt voor issues die eigenlijk nog overbrugbaar zijn. Met kinderen erbij vind ik uit elkaar gaan de allerlaatste optie.

Ik denk dat er wel serieus wat verschil zit in levenswijsheid tussen "ik pap met een nieuwe partner aan en maak daarin telkens dezelfde fouten" vs. "ik heb fouten gemaakt in mijn relatie en heb daaruit geleerd en hoop die niet meer te maken in een nieuwe relatie".

Ook hier volledig voor vollen bak werken aan een relatie om te zien of er iets fundameel fout zit of er aan gewerkt kan worden, al zeker als er kinderen in betrokken zijn. Ik vind dat bijlange niet conservatief maar gewoon gezond verstand. Maar zoals @Mulan zegt, je moet er ook wel met twee vollen bak aan willen werken.

 

[TNTim]

Er is natuurlijk wel een HEEL groot spectrum tussen: "ik heb x aantal kinderen met x aantal vaders" en "we hebben als volwassenen intensief ingezet op relatietherapie en hebben na 3j therapie besloten toch uit elkaar te gaan".

En er zijn ook verschillen/gradaties in de definitie van een onoverbrugbaar meningsverschil waardoor er geen andere keuze is dan uit elkaar gaan.

Zij zal misschien ook denken dat ze al het mogelijk gedaan heeft om die relaties te redden en misschien had ze ook effectief telkens pech en heeft ze dit ook gedaan. Het valt me wel op dat er tegenwoordig véél koppels uit elkaar gaan en er met kinderen gejojo'd wordt...

Stond laatst nog in de krant in een interview met Rika Ponnet, die dit ook opvallend vindt.

Spoiler

(Maar ik zie wat ik zie in mijn praktijk. Jonge koppels gaan massaal uit elkaar. Het idee dat ouderschap en partnerschap samengaan, brokkelt heel snel af.”
Omdat er meer vissen in de zee zijn?
(knikt) “Meer contactmogelijkheden: dat is zeker een deel van de verklaring. Kijk naar sociale media: de kat staat bij de melk. )

Veel koppels trouwen ook niet meer of wonen niet wettelijk samen.
Als zij uit elkaar gaan, dan verschijnen ze nergens in de statistieken.

Zijn partners tegenwoordig onuitstaanbaarder of zoeken mensen sneller groener gras elders.
Geen idee, maar ik vermoed het laatste.

Je kan pas werken aan een relatie als BEIDE daar de noodzaak in zien én dan nog eens de wil hebben hun ziel bloot te leggen. En dat is voor veel mensen echt een onmogelijke opgave helaas.

Langs de andere kant: moet een relatie telkens 100% voldoening geven om samen te blijven?
In het vb dat jij aanhaalde zie ik bijvoorbeeld echt niet in hoe je daar als 2 normaal denkende personen niet zou kunnen uit geraken...

En zelfs al geraak je er niet uit, het lijkt me ook een probleem van voorbijgaande aard. De vrouw voelde zich mogelijks teveel huismoeder/mama en had daardoor te weinig vrijheid. Maar ze stopte met de relatie toen de kinderen al wat zelfstandiger waren. Geef dat nog een paar jaar en de kinderen waren zelfstandig.

 

[Chelark007]

En er zijn ook verschillen/gradaties in de definitie van een onoverbrugbaar meningsverschil waardoor er geen andere keuze is dan uit elkaar gaan.

Zij zal misschien ook denken dat ze al het mogelijk gedaan heeft om die relaties te redden en misschien had ze ook effectief telkens pech en heeft ze dit ook gedaan. Het valt me wel op dat er tegenwoordig véél koppels uit elkaar gaan en er met kinderen gejojo'd wordt...

Stond laatst nog in de krant in een interview met Rika Ponnet, die dit ook opvallend vindt.

Spoiler

(Maar ik zie wat ik zie in mijn praktijk. Jonge koppels gaan massaal uit elkaar. Het idee dat ouderschap en partnerschap samengaan, brokkelt heel snel af.”
Omdat er meer vissen in de zee zijn?
(knikt) “Meer contactmogelijkheden: dat is zeker een deel van de verklaring. Kijk naar sociale media: de kat staat bij de melk. )

Veel koppels trouwen ook niet meer of wonen niet wettelijk samen.
Als zij uit elkaar gaan, dan verschijnen ze nergens in de statistieken.

Zijn partners tegenwoordig onuitstaanbaarder of zoeken mensen sneller groener gras elders.
Geen idee, maar ik vermoed het laatste.


Langs de andere kant: moet een relatie telkens 100% voldoening geven om samen te blijven?
In het vb dat jij aanhaalde zie ik bijvoorbeeld echt niet in hoe je daar als 2 normaal denkende personen niet zou kunnen uit geraken...

En zelfs al geraak je er niet uit, het lijkt me ook een probleem van voorbijgaande aard. De vrouw voelde zich mogelijks teveel huismoeder/mama en had daardoor te weinig vrijheid. Maar ze stopte met de relatie toen de kinderen al wat zelfstandiger waren. Geef dat nog een paar jaar en de kinderen waren zelfstandig.

Dus moet die vrouw zich maar 12j opofferen?

Dat er veel koppels scheiden.. Kan.
Hier zijn er ook problemen na 12j en kind van 4.
Als gezin geen problemen maar als koppel wel.

 

[MisterV]

En er zijn ook verschillen/gradaties in de definitie van een onoverbrugbaar meningsverschil waardoor er geen andere keuze is dan uit elkaar gaan.

En voor de ene ligt de grens elders dan voor de andere, waardoor iemand er de stekker uittrekt terwijl de andere denkt dat er nog mogelijkheden zijn.

Zijn partners tegenwoordig onuitstaanbaarder of zoeken mensen sneller groener gras elders.
Geen idee, maar ik vermoed het laatste.

Mensen zijn individualistischer geworden. Of iemand daar op het einde van de rit gelukkiger mee wordt, daar stel ik mij soms vragen bij. Als het nooit goed genoeg is...

Langs de andere kant: moet een relatie telkens 100% voldoening geven om samen te blijven?

Als een relatie 100% voldoening moet geven dan gaat 100% van de koppels uit elkaar. Daar zit ook een probleempunt: Sommige mensen verwachten dat een partner elke rol in hun leven vervult, dat kan gewoon niet.

 

[Mulan]

Het valt me wel op dat er tegenwoordig véél koppels uit elkaar gaan en er met kinderen gejojo'd wordt...

Stond laatst nog in de krant in een interview met Rika Ponnet, die dit ook opvallend vindt.

Spoiler

(Maar ik zie wat ik zie in mijn praktijk. Jonge koppels gaan massaal uit elkaar. Het idee dat ouderschap en partnerschap samengaan, brokkelt heel snel af.”
Omdat er meer vissen in de zee zijn?
(knikt) “Meer contactmogelijkheden: dat is zeker een deel van de verklaring. Kijk naar sociale media: de kat staat bij de melk. )

Ik denk idd dat er sneller van partner gewisseld wordt, alleen kunnen wij niet oordelen of dat TE snel is of niet. Soms zeker wel! Maar slechte relaties, ook al hebben de ouders er zelf weinig last van op zich, kunnen ook traumatisch zijn voor de kinderen..'

Veel koppels trouwen ook niet meer of wonen niet wettelijk samen.
Als zij uit elkaar gaan, dan verschijnen ze nergens in de statistieken.

Ja en neen, dan zijn dat 1oudergezinnen en die staan ook in statistieken natuurlijk.

Zijn partners tegenwoordig onuitstaanbaarder of zoeken mensen sneller groener gras elders.
Geen idee, maar ik vermoed het laatste.

Wat wij horen of vinden maakt weinig uit, hoe zij het beleven is het enige wat van tel is toch? Ik ken gelukkig niemand die zegt: "Jah, seg, het is al 2 maand lastig.. foert, ander en beter!"
Het zal een combinatie zijn tussen "we leven in een tijd waar het zomaar kan" en idd, te veel individualisme. Maar wij kunnen als buitenstaander onmogelijk inschatten of een ander te snel of net te laat weggaat uit een relatie.

 

[MisterV]

Als gezin geen problemen maar als koppel wel.

Hier was dat ook zo, bij veel koppels denk ik. Maar het begon ook te wegen op het gezin (lees: de kinderen) en dan was het voor mij echt genoeg.

 

[TNTim]

Dus moet die vrouw zich maar 12j opofferen?

Ze had zich waarschijnlijk al +-12j opgeofferd.
Als 'er zijn voor uw kinderen' al kan aanzien worden als 'opofferen' natuurlijk...

Ja en neen, dan zijn dat 1oudergezinnen en die staan ook in statistieken natuurlijk.

Of BOM/BAM/...
(En of dat hedendaags fenomeen iets favorabel is vanuit het standpunt van het kind, dat is een andere discussie. )

Wat wij horen of vinden maakt weinig uit, hoe zij het beleven is het enige wat van tel is toch?

Nja, dat en het geluk van de kinderen hé.

Het zal een combinatie zijn tussen "we leven in een tijd waar het zomaar kan" en idd, te veel individualisme. Maar wij kunnen als buitenstaander onmogelijk inschatten of een ander te snel of net te laat weggaat uit een relatie.

+1

 

[Sond]

Ik wil je gerust volgen in je theorie dat er tegenwoordig te snel uit elkaar wordt gegaan omdat er door het makkelijker contact leggen met andere mensen veel meer groen gras aan de overkant is om naar te kijken.

En zelfs al geraak je er niet uit, het lijkt me ook een probleem van voorbijgaande aard. De vrouw voelde zich mogelijks teveel huismoeder/mama en had daardoor te weinig vrijheid. Maar ze stopte met de relatie toen de kinderen al wat zelfstandiger waren. Geef dat nog een paar jaar en de kinderen waren zelfstandig.

Maar hier ga je imo iets te kort door de bocht en nijg je wat te hard naar de "vrouw aan de haard" en "vroeger was alles beter" rethoriek van ultra-conservatieven. Hoe hard ik hiermee misschien tegen jouw schenen schop maar er is meer in het leven dan ouder zijn en niet elke ouder is content met zich volledig weg te cijferen voor zijn/haar kinderen en dat is, tot op zekere hoogte, perfect ok...
U kinderen kunnen het belangrijkste zijn in je leven terwijl je daarnaast ook nog andere zaken hebt die je voldoening geven.

Misschien wat naast de kwestie maar stel dat rollen omgekeerd zouden zijn: Mevrouw heeft een goeie job en werkt 60u per week en meneer moet maar voor de kinderen zorgen, zonder nog enigzins aandacht te krijgen van zijn vrouw. Zou dat ook gewoon een probleem zijn van voorbijgaande aard? Zo eentje waar hij maar 18 jaar moet slikken tot de kinderen oud genoeg zijn om niet meer naar om te moeten zien om dan terug wat aandacht te krijgen? Want dat is basically wat jij hier zegt he... Ze is moeder dus haar leven moet daar maar om draaien en daar moet ze het maar mee doen tot de kinderen oud genoeg zijn. Wat trouwens nog niet wil zeggen dat meneer dan minder gaat werken he

 

[Archaos]

In onze vrienden- en kennissenkring (dertigers vooral) gelukkig (nog) niet veel koppels die er de brui aan gegeven hebben (vooral nog bezig met trouwen, samenwonen en jonge kinderen), dus nog niet zoveel ervaring mee.

Ik ga er nog altijd vanuit dat de meeste mensen niet snel opgeven. Er blijven nog altijd genoeg goede redenen om uit elkaar te gaan natuurlijk (overspel, affaires, constant ruzie, ...) en het kan ook niet de bedoeling zijn om 10 jaar lang gewoon 'naast elkaar' te leven.

Misschien kiezen mensen tegenwoordig wel iets sneller eieren voor hun geld? Het YOLO gedachtengoed misschien? Er is niets mis mee dat een duurzame relatie eens een jaar wat slechter gaat, maar misschien accepteren sommige mensen dat nu minder? Het gras lijkt vaak groener aan de overkant, zoals hier al gezegd is. Als beide personen uiteindelijk gelukkiger eindigen, dan is er geen probleem natuurlijk.

En idd. Vrouwen zijn financieel veel onafhankelijker dan vroeger en meer mannen kunnen tegenwoordig ook wel een huishouden runnen. Dat 'vereenvoudigt' de stap natuurlijk. Maar eigenlijk is dat alleen maar positief, dat het niet van die zaken moet afhangen of je als koppel nog kan/wil doorgaan met elkaar.

 

[TNTim]

Want dat is basically wat jij hier zegt he... Ze is moeder dus haar leven moet daar maar om draaien en daar moet ze het maar mee doen tot de kinderen oud genoeg zijn.

Nee, ik vroeg me af of de partner die zich al x-jaren heeft weggecijferd er dan niet nog een paar jaar kan bij doen. Tegen dan is het 'probleem' immers grotendeels weg.

Ik verkeer(de) zelf in de situatie waarbij de rollen omgedraaid waren. Partner verdiende meer en was/is per week 10u+ meer van huis weg.
Nu zijn de rollen qua verdienste ongeveer gelijk, maar is ze nog steeds meer van huis weg zodat de zorg van huishouden en kinderen nog steeds voor het overgrote deel op mij vallen. Soms is dat doorbijten, maar het is wat het is...
Van de laatste 3 jaar is mijn partner meer dan 2 jaar depressief geweest. Van haar werk thuis komen en op zijn, in het weekend soms de volledige dag in bed blijven omdat het niet meer ging. -> Tja.

Nu is ze beetje bij beetje aan het beteren en botst het soms nog. Een relatie is imo ook werken en elkaar door moeilijke tijden loodsen, surtout als er kinderen zijn.

Ik typ dit trouwens terwijl ik naar mijn gastjes kijk op de zwemles. Partner is nog niet thuis van haar werk...

 

[Mulan]

Nee, ik vroeg me af of de partner die zich al x-jaren heeft weggecijferd er dan niet nog een paar jaar kan bij doen. Tegen dan is het 'probleem' immers grotendeels weg.

Ik verkeer(de) zelf in de situatie waarbij de rollen omgedraaid waren. Partner verdiende meer en was/is per week 10u+ meer van huis weg.
Nu zijn de rollen qua verdienste ongeveer gelijk, maar is ze nog steeds meer van huis weg zodat de zorg van huishouden en kinderen nog steeds voor het overgrote deel op mij vallen. Soms is dat doorbijten, maar het is wat het is...
Van de laatste 3 jaar is mijn partner meer dan 2 jaar depressief geweest. Van haar werk thuis komen en op zijn, in het weekend soms de volledige dag in bed blijven omdat het niet meer ging. -> Tja.

Nu is ze beetje bij beetje aan het beteren en botst het soms nog. Een relatie is imo ook werken en elkaar door moeilijke tijden loodsen, surtout als er kinderen zijn.

Ik typ dit trouwens terwijl ik naar mijn gastjes kijk op de zwemles. Partner is nog niet thuis van haar werk...

Maar de dag dat je aangeeft dat dit voor jou echt niet meer gaat en ze zegt: "jaja, maar dat wist je op voorhand ook he, zo moet je nu niet afkomen!" En je gevoelens straal negeert ga je frustraties opbouwen... En als daar niets mee gedaan wordt (door beiden of jij alleen) kunnen je gevoelens wel ferm veranderen naar haar. En dat gebeurt geleidelijk aan en niet van dag 1 op dag 2 he.
Maar misschien hebben jullie gewoon geluk en heb jij daar als persoon geen/weinig last van.
Het is wat fout om jouw situatie als voorbeeld te nemen als het voor jou op dit moment niet fout aanvoelt he... Het gaat doorgaan over een proces van jaren zeggen meerdere mensen hier.

Alez, bij de mensen die niet bij elke scheet verkeerd wisselen van partner natuurlijk .

 

[Tha_nOn]

Nee, ik vroeg me af of de partner die zich al x-jaren heeft weggecijferd er dan niet nog een paar jaar kan bij doen. Tegen dan is het 'probleem' immers grotendeels weg.

Maar in de anekdote van Mulan was het probleem dat de man van smorgens vroeg tot savonds laat en op zaterdag werkte. Hoezo is dat probleem weg als de kinderen uit huis zijn? Dat probleem is ten vroegste weg als die mens op pensioen gaat of omwille van gezondheidsredenen niet meer kan (tenzij er gecommuniceerd wordt en gewerkt wordt aan een compromis natuurlijk).
Ik zou mensen toch niet willen aanraden om door te bijten tot hunne partner op pensioen is/er bij neervalt.

Die jaren wegcijferen zijn ook gewoon weg hé. Ge vraagt dus aan mensen om hun gezonde, actieve jaren on hold te zetten ten dienst van iemand anders zijn planning "want ge doet het toch al 8 jaar, waarom niet nog 5 er bij hé"


Het is bij momenten ook al moeilijk genoeg om elkaar terug te vinden als partners na chaotische, moeilijke meer in beperkte (in tijd) periodes met kleine kinderen/werkomstandigheden/ziekte,... Als zoiets echt jarenlang aansleept zijn er veel mensen die gewoon geen aansluiting meer kunnen vinden (er zijn ook best veel scheidingen rond pensioenleeftijd)

 

[TNTim]

Het is wat fout om jouw situatie als voorbeeld te nemen als het voor jou op dit moment niet fout aanvoelt he...

Ik gebruikte mijn situatie enkel om aan te tonen dat ik mijn vrouw niet tegen haar wil aan de haard wens te houden.

En natuurlijk voelde dat hier ook af en toe ongelooflijk fout, maar dat vind ik het deeltje 'in goede en slechte tijden'.

De pot mag, zoals je zegt, natuurlijk niet telkens overkoken zonder enig begrip/appreciatie van uw partner...

Maar in de anekdote van Mulan was het probleem dat de man van smorgens vroeg tot savonds laat en op zaterdag werkte. Hoezo is dat probleem weg als de kinderen uit huis zijn?

Ik las dat ze meer vrijheid wou van huishouden en kinderen, dit komt deels terug als de kinderen ouder worden.
Althans dat is toch wat ik hoor van ouders met oudere kinderen, uw uren minderen gaandeweg.

Die jaren wegcijferen zijn ook gewoon weg hé. Ge vraagt dus aan mensen om hun gezonde, actieve jaren on hold te zetten ten dienst van iemand anders zijn planning "want ge doet het toch al 8 jaar, waarom niet nog 5 er bij hé"

Aan kinderen beginnen is sowieso gezonde jaren gedeeltelijk on hold zetten ten dienste van iemand anders zijn/haar planning.

Als je dan uit elkaar gaat, verdwijnen uw kinderen ook niet.
In het 'beste' geval moet je er dan 1 week op 2 niet meer voor zorgen.

En geen idee wat je dan als verantwoordelijke ouder moet doen als de andere ouder er nog steeds totaal niet naar kijkt...

Het is bij momenten ook al moeilijk genoeg om elkaar terug te vinden als partners na chaotische, moeilijke meer in beperkte (in tijd) periodes met kleine kinderen/werkomstandigheden/ziekte,... Als zoiets echt jarenlang aansleept zijn er veel mensen die gewoon geen aansluiting meer kunnen vinden (er zijn ook best veel scheidingen rond pensioenleeftijd)

Dat is wat Rika Ponnet volgens mij probeert aan te geven. Vroeger deden jonge ouders in zulke gevallen meer moeite om elkaar terug te vinden. Nu staat individualisme en eigenbelang steeds meer voorop.

Nu terug ontopic zeker?

 

[Tha_nOn]

Ik las dat ze meer vrijheid wou van huishouden en kinderen, dit komt deels terug als de kinderen ouder worden.
Althans dat is toch wat ik hoor van ouders met oudere kinderen, uw uren minderen gaandeweg.

Als uw partner er nooit is, valt het huishouden natuurlijk ook op u. Dat ge daar bovenop ook helemaal geen connectie meer hebt omdat ge niets meer samen doet (niet als gezin en al helemaal niet als koppel) is de doodsteek hé.

De vrijheid die ze krijgt omdat de kinderen zelfstandiger worden, legt gewoon het echte pijnpunt bloot: een partner die geen partner is, Eenzaam zijn binnen uw relatie.

Aan kinderen beginnen is sowieso gezonde jaren gedeeltelijk on hold zetten ten dienste van iemand anders zijn/haar planning.

Ge zijt volledig de focus aan het verleggen hé. Uw kinderen is iets anders dan uw partner. Bij uw kinderen weet ge van int begin dat gij x jaar de verzorger zijt en u zult moeten aan passen, dat is geen partnerschap zoals een relatie hopelijk wel is.

 

[TNTim]

@Tha_nOn
Wat voor de ene een doodsteek is, is voor de andere een steek die valt en je nog terug kan opnemen.
Alle argumenten zijn hier m.i. grotendeels gepasseerd en het verschil in visie komt volgens mij neer op interpretatie.

Ik kan op jouw post reageren met 'probeer dit dan uit te praten en er samen uit te komen', waarop @Mulan volkomen terecht reageert dat communicatie net het punt is waarop bij velen de relatie stuk loopt, etc.

(Bij de anekdote van Mulan had ik in de vrouw haar plaats het trouwens uiteindelijk een week/maand afgebold en hem alles laten doen.
Non-verbale communicatie. )

 

[kay-gell]

@Tha_nOn
Wat voor de ene een doodsteek is, is voor de andere een steek die valt en je nog terug kan opnemen.
Alle argumenten zijn hier m.i. grotendeels gepasseerd en het verschil in visie komt volgens mij neer op interpretatie.

Ik kan op jouw post reageren met 'probeer dit dan uit te praten en er samen uit te komen', waarop @Mulan volkomen terecht reageert dat communicatie net het punt is waarop bij velen de relatie stuk loopt, etc.

(Bij de anekdote van Mulan had ik in de vrouw haar plaats het trouwens uiteindelijk een week/maand afgebold en hem alles laten doen.
Non-verbale communicatie. )

Communicatie is inderdaad belangrijk.
Maar soms komen mensen op je pad op het verkeerde moment.

Als ik vandaag moest zijn wie ik vandaag ben dan zou ik 10 jaar geleden bij mijn ex (en eerste serieuze relatie ooit) de zaken anders hebben beginnen aanpakken. Dan had ik anders en sneller gecommuniceerd.
Kans is er dat ik dan daar nooit bij weg was gegaan (als zij ook bepaalde dingen deed) of misschien zelfs vroeger.
Dat is allemaal zo een grijze zone die ook te maken heeft met zelfontwikkeling, ervaringen die je opdoet,... dat het vaak moeilijk is dé reden te vinden en dat bij communicatie te leggen.

 

[Avondland]

Communicatie is inderdaad belangrijk.
Maar soms komen mensen op je pad op het verkeerde moment.

Als ik vandaag moest zijn wie ik vandaag ben dan zou ik 10 jaar geleden bij mijn ex (en eerste serieuze relatie ooit) de zaken anders hebben beginnen aanpakken. Dan had ik anders en sneller gecommuniceerd.
Kans is er dat ik dan daar nooit bij weg was gegaan (als zij ook bepaalde dingen deed) of misschien zelfs vroeger.
Dat is allemaal zo een grijze zone die ook te maken heeft met zelfontwikkeling, ervaringen die je opdoet,... dat het vaak moeilijk is dé reden te vinden en dat bij communicatie te leggen.

Het is belangrijk te beseffen dat een mens niet stopt met groeien zodra hij volwassen is, dat is een continu proces en dat is geen lineair gegeven: soms ligt die betere versie van jezelf in het verleden.

 

[Herman De Croo]

In de datingthread lees je hoe moeilijk het is om te (online) daten in 2022 (als single!)
En hier lees je dat mensen (in een relatie) te snel uit elkaar gaan omdat het zo gemakkelijk is om iemand nieuw te vinden en het gras groener is aan de overkant.