Financiële steun van ouders: het nieuwe normaal of voor de happy few?

[kil911ler]

Maar ge hebt wel tot uw 30e thuis gewoond en easy kunnen sparen

Ja... ontken ik toch niet?

 

[lammeken]

Wij (ik ,mijn broer en zus) hebben elk 10.000 gekregen bij de aankoop van ons huis.
Het is leuk, maar in een verbouwing is 10.000 er zo door.

Wel mochten we steeds kosteloos blijven inwonen, zodat we toch voldoende konden sparen en heeft mijn vader/familie redelijk wat van de verbouwingen op hun genomen wat toch ook scheelt in prijs.

Zowel ik als mijn broer hebben een vrijstaande woning op een mooi stuk grond kunnen kopen als alleenstaande.
De huizenprijzen zijn volgens mij hier ook wel vrij laag tegenover de meeste regio's.

 

[MrKend54l]

Ja... ontken ik toch niet?

Dan is die zonder financiële hulp gewoon niet correct eh
Als jij tot uw 30ste thuis hebt kunnen wonen dan is dat uw financiële steun geweest.

Dat is ook gewoon een mooie duw in de rug die niet te onderschatten is.

 

[marcel]

Aankoop van mijn eerste woning op mijn 22,
100K van mijn ouders. 100K van mijzelf. 100K lening bij de bank. (Ja op je 22 krijg je dat bij elkaar geschraapt) 3 jaar loon 100% gespaard, (zoveel werken dat je geen tijd hebt om geld uit te geven)

zelfs als ik 0€ uit geef, heb ik op 3 jaar nog geen 100k hoor. en ik heb nu toch niet bepaald een leefloon.

 

[Tonerider]

Dan is die zonder financiële hulp gewoon niet correct eh
Als jij tot uw 30ste thuis hebt kunnen wonen dan is dat uw financiële steun geweest.

Dat is ook gewoon een mooie duw in de rug die niet te onderschatten is.

True that. Als ge thuis woonde en ge niets moest afgeven, is het uw eigen schuld als ge tegen uw 30ste nog altijd niets op uw rekening hebt staan.

zelfs als ik 0€ uit geef, heb ik op 3 jaar nog geen 100k hoor. en ik heb nu toch niet bepaald een leefloon.

net even gerekend en dan zou je elke maand 2778 moeten kunnen sparen. (geen rekening gehouden met vakantie geld en 13de maand). Als schoolverlater op uw 18-19 jaar zit ge normaal niet direct in de hoge lonen, denk ik. Dus dat is dan, zoals OP zegt, zoveel na u uren werken dat ge totaal niets anders kunt doen en/of zwartwerk.
Fantastisch als ge dat kunt natuurlijk en geen probleem mee dat iemand bereid is om dat te doen. Maar het is ook logisch dat dit niet voor iedereen is weggelegd.

 

[Ghisallo]

Fantastisch als ge dat kunt natuurlijk en geen probleem mee dat iemand bereid is om dat te doen. Maar het is ook logisch dat dit niet voor iedereen is weggelegd.

Verre van fantastisch... Wij hebben dit hier ook zo gedaan. En mocht ik alles opnieuw kunnen doen, zou ik het helemaal anders aanpakken.
Achteraf gezien zitten we nu ver voor op onze vrienden op financieel vlak. Maar we hebben naar ons gevoel veel te veel opofferingen moeten doen (en eigenlijk nog steeds) op sociaal vlak.

 

[StruikGewas]

Ons geval: vriendin heeft bouwgrond gekregen. Waarde +-80k (10 jaar geleden). Ik heb ongeveer 60k gekregen (onrechtstreeks van grootouders). Vriendin ongeveer 50k denk ik.
Alles in huis gestoken waardoor we een ideale lening hebben. Eerste 10j meer afbetalen. Dat was ongeveer 550eur. Nu zijn we net 11e jaar begonnen en betalen nu nog 380eur af.

Vriendin werkt halftijds en verdient ongeveer 1200eur.
Als zij 2k verdiende konden we best veel sparen. Nu hebben we een Skoda, leven we gewoon met 2 kids maar hebben veel quality time met gezin.

We steken elke maand 125eur in beleggingsfondsen per kind. Bedrag kan verhoogt worden naarmate we meer verdienen/minder uitgeven. Maar een bouwgrond schenken aan onze kids zal niet haalbaar zijn. Ik hoop op toch minstens 35k per kind te kunnen schenken.

 

[Tonerider]

Verre van fantastisch... Wij hebben dit hier ook zo gedaan. En mocht ik alles opnieuw kunnen doen, zou ik het helemaal anders aanpakken.
Achteraf gezien zitten we nu ver voor op onze vrienden op financieel vlak. Maar we hebben naar ons gevoel veel te veel opofferingen moeten doen (en eigenlijk nog steeds) op sociaal vlak.

Tja, dat is een keuze he. Ergens weet je wel dat als je 7 dagen op 7 werkt en nooit sociale activiteiten kunt ontplooien er aan vriendschappen ingeboet gaat worden. Voor sommigen is dat ok. Voor anderen niet. Oxbow1 vindt het blijkbaar wel de moeite waard en dan is het wel fantastisch als ge er in slaagt. Drie jaar op een mensenleven zijn ook nog niet zo veel, dus ik kan begrijpen dat sommigen dit een opoffering is die meer voordelen dan nadelen heeft.
Wel spijtig voor jullie dat jullie nog steeds de nadelen ondervinden.

 

[Ghisallo]

Tja, dat is een keuze he. Ergens weet je wel dat als je 7 dagen op 7 werkt en nooit sociale activiteiten kunt ontplooien er aan vriendschappen ingeboet gaat worden. Voor sommigen is dat ok. Voor anderen niet. Oxbow1 vindt het blijkbaar wel de moeite waard en dan is het wel fantastisch als ge er in slaagt. Drie jaar op een mensenleven zijn ook nog niet zo veel, dus ik kan begrijpen dat sommigen dit een opoffering is die meer voordelen dan nadelen heeft.
Wel spijtig voor jullie dat jullie nog steeds de nadelen ondervinden.

Zoals reeds in een ander topic aangegeven is de vriendin hier zelfstandig thuisverpleegkundige.
We hebben een nieuwe praktijk van 0 gestart van zodra ze afgestudeerd was. >2 jaar 7op7 gewerkt met het idee om iets mooi uit te bouwen.
Echter zijn we nu 7 jaar verder en is er elk jaar wel iets dat we niet onder controle hadden (werknemer ziek, verhuisd, ...). Ondertussen zitten we hier met een baby van 9 maanden en is mama verplicht terug > 1 maand 7/7 bezig door een collega met een hersentumor. Want patiënten kunnen we ook niet aan hun lot overlaten natuurlijk.
Zelf heb ik ook het maximale gedaan de eerste jaren dat ik werkte. Nu heb ik een comfortabel loon bekomen om slechts 9-5 te werken, en kan ik zo terug wat sporten en met vrienden afspreken.

Konden we het opnieuw doen? Deden we gewoon zoals zovelen onze job, al dan niet met wat overuren. Spraken we in het weekend of 's avonds nog eens af met vrienden, gingen we op verlof, en jah ... gingen we hoogstwaarschijnlijk niet wonen waar we nu wonen.

Maar dit is eigenlijk compleet off-topic Alhoewel ... Met een duwtje in de rug destijds konden we misschien toch dezelfde woning hebben, en dit zonder onze vrij tijd en sociaal contact op te offeren.

 

[Dubbeltje]

Even dubbelaccount aangemaakt om hier in alle anonimiteit te kunnen antwoorden.

Als ik alles optel heb ik tot nu toe (eerste helft dertiger) +-635.000 € gekregen aan rechtstreekse financiële steun, +-300k aan schenkingen doorheen de jaren en gradueel opgebouwd (inclusief verjaardagen, nieuwjaar, spaarboek die op mijn naam kwam toen ik afstudeerde) en daarnaast een bouwgrond geschonken gekregen ( ouders betaalden de schenkingsrechten) die mijn ouders +- 20jaar geleden hebben gekocht voor 90k en die ik onlangs verkocht heb voor 335k.

Daarnaast bezit ik nog deelbewijzen van een burgerlijke maatschap die actueel 171.000 € waard zijn. Waarschijnlijk zullen mijn ouders hier in de toekomst nog extra stortingen in doen (want er is nog wel wat te verdelen) waardoor dit bedrag nog kan oplopen. Dit geld staat echter onder de controle van mijn ouders tot ik 52 ben.

Daarnaast ook nog heel wat onrechtstreekse financiële steun gekregen: ouders kochten vaak kleren (al was dat meer omdat mijn ma schrik had dat ik dit anders niet zou zoen, en dat klopt wel), ik kreeg een computer toen ik eerste zit had na mijn eerste jaar hoger onderwijs, heb na mijn studies enkele jaren in een appartement gewoond van hen zonder huur te hoeven betalen, tijdens mijn studies kreeg ik bovenop het betalen van mijn kot en alle andere studiekosten ook nog eens leefgeld van 70 € per week).

Een en ander heeft ertoe geleid dat mijn nettowaarde op dit moment 870k is (of 1041k is als je rekening houdt met de waarde van mijn deelbewijzen in de maatschap).

Ik besef dat dit absoluut niet standaard is en dat ik dankzij mijn ouders mij eigenlijk geen financiële zorgen meer moet maken. Ik ben hier dus heel dankbaar voor.
Hoewel bovenstaande cijfers misschien anders doen vermoeden, wil ik toch wel even nuanceren dat ik niet vind dat ik op materieel vlak zeer verwend ben. Als ik vroeger iets wilde ( bvb. nieuwe pc) diende ik hiervoor een vakantiejob te doen (rekken vullen, in een magazijn werken etc), , hetgeen ik vaak gedaan heb. We kregen dus geen zakgeld of iets dergelijks. Ik kreeg ook geen auto onder mijn gat toen ik 18 werd of iets dergelijks. Uiteraard waren de reizen die we met mijn ouders deden wel iets duurder dan gemiddeld ( sjieke all in resorts in Turkije e.d.) , gingen we vaker dan gemiddeld naar pretparken en zullen we misschien met Kerstmis of Sinterklaas iets meer/duurder speelgoed, maar het was zeker niet exuberant (dus niet genre: een computer, een tv ofzo, een gsm, een dure hifiketen, een Playstation... wel ooit een Gameboy).... Sterker nog, op school leek het soms of andere klasgenootjes verwender waren. Ik ben bijvoorbeeld evengoed gewoon op CM kamp geweest.

Nog 1 broer en 1 zus die exact hetzelfde hebben gekregen trouwens.
Mijn ouders hebben ook zeer streng toegezien dat we dit geld goed beheerden en dat we het dus zouden sparen voor een huis te kopen/later aan onze kinderen te schenken. Uit mijn aard ben ik bovendien ook behoorlijk gierig en ga ik steevast op zoek naar de beste prijs/kwaliteit. Als ik iets niet meer gebruik, zal ik het ook verkopen etc. Ik ben dus zeker geen big spender, waardoor mijn nettowaarde ook nog een stuk hoger is dan hetgeen ik effectief al geschonken heb gekregen. Ook mijn huis zou een pak duurder/groter kunnen zijn als je naar mijn financiële mogelijkheden kijkt.

 

[Tonerider]

Even dubbelaccount aangemaakt om hier in alle anonimiteit te kunnen antwoorden.

Als ik alles optel heb ik tot nu toe (eerste helft dertiger) +-635.000 € gekregen aan rechtstreekse financiële steun, +-300k aan schenkingen doorheen de jaren en gradueel opgebouwd (inclusief verjaardagen, nieuwjaar, spaarboek die op mijn naam kwam toen ik afstudeerde) en daarnaast een bouwgrond geschonken gekregen ( ouders betaalden de schenkingsrechten) die mijn ouders +- 20jaar geleden hebben gekocht voor 90k en die ik onlangs verkocht heb voor 335k.

Daarnaast bezit ik nog deelbewijzen van een burgerlijke maatschap die actueel 171.000 € waard zijn. Waarschijnlijk zullen mijn ouders hier in de toekomst nog extra stortingen in doen (want er is nog wel wat te verdelen) waardoor dit bedrag nog kan oplopen. Dit geld staat echter onder de controle van mijn ouders tot ik 52 ben.

Daarnaast ook nog heel wat onrechtstreekse financiële steun gekregen: ouders kochten vaak kleren (al was dat meer omdat mijn ma schrik had dat ik dit anders niet zou zoen, en dat klopt wel), ik kreeg een computer toen ik eerste zit had na mijn eerste jaar hoger onderwijs, heb na mijn studies enkele jaren in een appartement gewoond van hen zonder huur te hoeven betalen, tijdens mijn studies kreeg ik bovenop het betalen van mijn kot en alle andere studiekosten ook nog eens leefgeld van 70 € per week).

Een en ander heeft ertoe geleid dat mijn nettowaarde op dit moment 870k is (of 1041k is als je rekening houdt met de waarde van mijn deelbewijzen in de maatschap).

Ik besef dat dit absoluut niet standaard is en dat ik dankzij mijn ouders mij eigenlijk geen financiële zorgen meer moet maken. Ik ben hier dus heel dankbaar voor.
Hoewel bovenstaande cijfers misschien anders doen vermoeden, wil ik toch wel even nuanceren dat ik niet vind dat ik op materieel vlak zeer verwend ben. Als ik vroeger iets wilde ( bvb. nieuwe pc) diende ik hiervoor een vakantiejob te doen (rekken vullen, in een magazijn werken etc), , hetgeen ik vaak gedaan heb. We kregen dus geen zakgeld of iets dergelijks. Ik kreeg ook geen auto onder mijn gat toen ik 18 werd of iets dergelijks. Uiteraard waren de reizen die we met mijn ouders deden wel iets duurder dan gemiddeld ( sjieke all in resorts in Turkije e.d.) , gingen we vaker dan gemiddeld naar pretparken en zullen we misschien met Kerstmis of Sinterklaas iets meer/duurder speelgoed, maar het was zeker niet exuberant (dus niet genre: een computer, een tv ofzo, een gsm, een dure hifiketen, een Playstation... wel ooit een Gameboy).... Sterker nog, op school leek het soms of andere klasgenootjes verwender waren. Ik ben bijvoorbeeld evengoed gewoon op CM kamp geweest.

Nog 1 broer en 1 zus die exact hetzelfde hebben gekregen trouwens.
Mijn ouders hebben ook zeer streng toegezien dat we dit geld goed beheerden en dat we het dus zouden sparen voor een huis te kopen/later aan onze kinderen te schenken. Uit mijn aard ben ik bovendien ook behoorlijk gierig en ga ik steevast op zoek naar de beste prijs/kwaliteit. Als ik iets niet meer gebruik, zal ik het ook verkopen etc. Ik ben dus zeker geen big spender, waardoor mijn nettowaarde ook nog een stuk hoger is dan hetgeen ik effectief al geschonken heb gekregen. Ook mijn huis zou een pak duurder/groter kunnen zijn als je naar mijn financiële mogelijkheden kijkt.

Leuke start zo, maar ook fijn dat u ouders u ook wel met besef van waarde van geld hebben opgevoed. Ge zijt een van de gelukkige die de jackpot heeft getroffen in het leven (als gezondheid ook goed blijft). Zolang ge dat beseft, zou ik zeggen: geniet ervan.

Hoe werkt dat van die brugerlijke maatschappij trouwens? En waarom specifiek 52 jaar?

 

[Sylverscythe]

Geld maakt ook geld natuurlijk, als je ouders een fortuin hebben is de kans groter dat ze je ook het één en ander hebben bijgebracht over geldzaken, zoals wat minder angst voor de beurs. Als je al gewoon het verschil ziet tussen de "brave huisvaders" zoals mijn vader destijds, voor wie het spaarboekje heilig was, en iemand die hetzelfde geld aan zijn kinderen in aandelen heeft gestoken...de kans is groot dat die tweede wat meer kon doorgeven.

Het oude cliché luidt dat de eerste generatie het fortuin opbouwt, de 2de zet het verder, en de 3de doet het op (wegens opgegroeid in weelde zonder ouders die anders hebben geweten). De "sleutel" lijkt me om je kinderen nog een zin voor wat zaken kosten (realisme) mee te geven.

 

[Dubbeltje]

Leuke start zo, maar ook fijn dat u ouders u ook wel met besef van waarde van geld hebben opgevoed. Ge zijt een van de gelukkige die de jackpot heeft getroffen in het leven (als gezondheid ook goed blijft). Zolang ge dat beseft, zou ik zeggen: geniet ervan.

Hoe werkt dat van die brugerlijke maatschappij trouwens? En waarom specifiek 52 jaar?

Google het eens, ben zelf ook geen specialist. Mijn ouders hebben zich hiervoor laten bijstaan door een gespecialiseerd advocatenkantoor. Je vindt er heel veel informatie over online. Het is burgerlijke maatschap en niet "maatschappij" btw.

 

[Master S]

Mijn ouders hebben geen geld omdat ze al 21 jaar in echtscheiding zitten.
Ik heb gewoon opgegeven om ooit vastgoed te kopen. Is onmogelijk zonder grote steun.

Daarbij, moest ik vastgoed kopen betwijfel ik dat ik het nog in België zou doen. Over paar decennia gaat dit land kapot aan het massale kapitaalverlies door stijgende zeespiegel.

Gij hebt toch genoeg geld van uw winsten op aandelen ?

 

[Dubbeltje]

Geld maakt ook geld natuurlijk, als je ouders een fortuin hebben is de kans groter dat ze je ook het één en ander hebben bijgebracht over geldzaken, zoals wat minder angst voor de beurs. Als je al gewoon het verschil ziet tussen de "brave huisvaders" zoals mijn vader destijds, voor wie het spaarboekje heilig was, en iemand die hetzelfde geld aan zijn kinderen in aandelen heeft gestoken...de kans is groot dat die tweede wat meer kon doorgeven.

Het oude cliché luidt dat de eerste generatie het fortuin opbouwt, de 2de zet het verder, en de 3de doet het op (wegens opgegroeid in weelde zonder ouders die anders hebben geweten). De "sleutel" lijkt me om je kinderen nog een zin voor wat zaken kosten (realisme) mee te geven.

Het zal je verbazen, maar mijn ouders hebben nu nog heel wat cash gewoon op een spaarboekje staan. Ze hebben een heilige schrik van de beurs. Klassiek verhaal: ze hadden eind jaren 90 een grote som (+-450k) in vermogensbeheer aan de bank gegeven. Pas 8 jaar later konden ze hun kapitaal recupereren. Gelukkig geen kapitaalsverlies,maar wel heel wat interesten gederfd in die periode....

Ze hebben wel een gouden zaak gedaan door 2 bouwgronden te kopen in de jaren 2000 die nu een veelvoud waard zijn. Daarnaast ook 3 studio's/appartementen gekocht in een studentenstad die ze verschillende jaren hebben verhuurd en na kleine 10 jaar met meer dan 50% meerwaarde verkocht.

Mijn vader heeft zeer hard gewerkt (vrije beroeper) en is van 0 begonnen. Dat hij zo'n vermogen heeft opgebouwd ligt aan enerzijds het feit dat hij ook geen big spender is ( heeft +20 jaar met dezelfde wagen gereden), maar ook dat hij vanaf het prille begin een vennootschap had en daarmee kan je heel veel optimaliseren. En daarmee bedoel ik dus niet de klassieke privékosten proberen aftrekken in vennootschap (dat is ook gebeurd natuurlijk, maar dat is maar een fractie) , maar groepsverzekering, bedrijfspand (dat mijn ouders voor een appel en een ei gekocht hebben in de jaren 90) aan jezelf verhuren, geld lenen aan je vennootschap etc,...

Zijn boekhouder heeft dat eens allemaal in mensentaal uitgelegd en dat is echt wel ontnuchterend als je dat vergelijkt met een gewone zelfstandige/werknemer.

 

[fear of god]

Even dubbelaccount aangemaakt om hier in alle anonimiteit te kunnen antwoorden.

Als ik alles optel heb ik tot nu toe (eerste helft dertiger) +-635.000 € gekregen aan rechtstreekse financiële steun, +-300k aan schenkingen doorheen de jaren en gradueel opgebouwd (inclusief verjaardagen, nieuwjaar, spaarboek die op mijn naam kwam toen ik afstudeerde) en daarnaast een bouwgrond geschonken gekregen ( ouders betaalden de schenkingsrechten) die mijn ouders +- 20jaar geleden hebben gekocht voor 90k en die ik onlangs verkocht heb voor 335k.

Daarnaast bezit ik nog deelbewijzen van een burgerlijke maatschap die actueel 171.000 € waard zijn. Waarschijnlijk zullen mijn ouders hier in de toekomst nog extra stortingen in doen (want er is nog wel wat te verdelen) waardoor dit bedrag nog kan oplopen. Dit geld staat echter onder de controle van mijn ouders tot ik 52 ben.

Daarnaast ook nog heel wat onrechtstreekse financiële steun gekregen: ouders kochten vaak kleren (al was dat meer omdat mijn ma schrik had dat ik dit anders niet zou zoen, en dat klopt wel), ik kreeg een computer toen ik eerste zit had na mijn eerste jaar hoger onderwijs, heb na mijn studies enkele jaren in een appartement gewoond van hen zonder huur te hoeven betalen, tijdens mijn studies kreeg ik bovenop het betalen van mijn kot en alle andere studiekosten ook nog eens leefgeld van 70 € per week).

Een en ander heeft ertoe geleid dat mijn nettowaarde op dit moment 870k is (of 1041k is als je rekening houdt met de waarde van mijn deelbewijzen in de maatschap).

Ik besef dat dit absoluut niet standaard is en dat ik dankzij mijn ouders mij eigenlijk geen financiële zorgen meer moet maken. Ik ben hier dus heel dankbaar voor.
Hoewel bovenstaande cijfers misschien anders doen vermoeden, wil ik toch wel even nuanceren dat ik niet vind dat ik op materieel vlak zeer verwend ben. Als ik vroeger iets wilde ( bvb. nieuwe pc) diende ik hiervoor een vakantiejob te doen (rekken vullen, in een magazijn werken etc), , hetgeen ik vaak gedaan heb. We kregen dus geen zakgeld of iets dergelijks. Ik kreeg ook geen auto onder mijn gat toen ik 18 werd of iets dergelijks. Uiteraard waren de reizen die we met mijn ouders deden wel iets duurder dan gemiddeld ( sjieke all in resorts in Turkije e.d.) , gingen we vaker dan gemiddeld naar pretparken en zullen we misschien met Kerstmis of Sinterklaas iets meer/duurder speelgoed, maar het was zeker niet exuberant (dus niet genre: een computer, een tv ofzo, een gsm, een dure hifiketen, een Playstation... wel ooit een Gameboy).... Sterker nog, op school leek het soms of andere klasgenootjes verwender waren. Ik ben bijvoorbeeld evengoed gewoon op CM kamp geweest.

Nog 1 broer en 1 zus die exact hetzelfde hebben gekregen trouwens.
Mijn ouders hebben ook zeer streng toegezien dat we dit geld goed beheerden en dat we het dus zouden sparen voor een huis te kopen/later aan onze kinderen te schenken. Uit mijn aard ben ik bovendien ook behoorlijk gierig en ga ik steevast op zoek naar de beste prijs/kwaliteit. Als ik iets niet meer gebruik, zal ik het ook verkopen etc. Ik ben dus zeker geen big spender, waardoor mijn nettowaarde ook nog een stuk hoger is dan hetgeen ik effectief al geschonken heb gekregen. Ook mijn huis zou een pak duurder/groter kunnen zijn als je naar mijn financiële mogelijkheden kijkt.

Yo @LaCucaracha

 

[Dubbeltje]

Yo @LaCucaracha

Nee hoor.

 

[oxbow1]

Explain? Ben benieuwd.

Wil gerust een deel uit de doeken doen,

Mijn ouders hebben een bedrijf dat door enorme tegenslagen in 2000-2001 op de rand van faillisement stond. (Je mag zo hard werken als je wil, als alles tegen zit kan het snel gaan) (nu vermogen van +10mlj)
Als je als beginnende puber dat zijdelings meemaakt dat zelfs de villa/woning waar je woont mogelijk verdwijnt hakt dat er wel in.

Een "eigen" woning die niemand mij ooit afpakt zat er vanaf toen ingebakken. Van hard werken ben ik ook niet vies.

Spreuken zoals "een jonge mens kan niet moe worden" , "een 36 uren week is voor losers" "slapen doe je maar als je dood bent" daar ben ik mee groot geworden. (Als ik nu aangeef dat ik als 35 jarige met 3 woningen het tegen mijn 40-45 jaar echt wel kalmer wil aandoen stoot dat op totaal onbegrip)
Vertel mij ook niet dat iets niet kan, want dan krijg ik kortsluiting in mijn hersenen en ga bewijzen dat het wel kan.

Op mijn 17 werkte ik op zaterdag thuis in het bedrijf, en op zondag industriele cleaning aan 200% loon (zondagtarief) ik had als 17 jarige 1200€/netto terwijl ik braaf naar school ging.

Kreeg een mooie auto op mijn 18 en had als 18 jarige een eigen moto gekocht. (daarvoor heb ik tientallen brommers/scooters gehad waar ik vrijwel overal nog winst op gemaakt heb ook)
20K op mijn spaarboek op mijn 18.

Middelbaar afgemaakt en op de diplomauitreiking had ik net mijn 4de werkdag er al op zitten...
Mijn vriendin(vrouw ondertussen) Begon aan haar hoger toen ik afstudeerde, en zij deed zware studies dus dat matchte vrij goed. (s'avonds een uurke op cafe, gevolgd door een cinema'ke of een film gaan huren kost echt geen geld. (bedrijfswagen+gsm van het bedrijf vanaf dag 1. (ook een kost die ik nooit gehad heb)

Veel van mijn vrienden zijn ook zelfstandigen die zeer veel werken, Dan ga je om 21.00 uur op cafe, en om 23.00 is het leuk geweest en om 06.00 de volgende dag ben je terug aan het werk.

Die 100K die ik voor mijn huis moest leggen, had ik op dat moment zelfs niet, ik zat aan 97K ofzo, en heb toen letterlijk alles wat verkoopbaar was weggedaan. Hoe de f*ck ik die eerste maand moet gaan afbetalen met 0€ op de rekening, (heb toen het geluk gehad dat de mensen waar ik van kocht hun aannemer failliet ging en die 1 jaar huur betaald hebben terwijl ik thuis woonde en terug geld kon bufferen)

 

[Nerenbas]

Niets, nada, nul, noppes,... Letterlijk geen euro meegekregen van thuis, ook niet wat zou opgespaard zijn door verjaardagen etc... Direct ook de reden dat ik mijn vader niet meer zie.

 

[ThomasMore]

Google het eens, ben zelf ook geen specialist. Mijn ouders hebben zich hiervoor laten bijstaan door een gespecialiseerd advocatenkantoor. Je vindt er heel veel informatie over online. Het is burgerlijke maatschap en niet "maatschappij" btw.

De burgerlijke maatschap is een constructie om een vermogen door te geven en er toch controle over te kunnen houden zolang je leeft. Is een vaak gebruikte en volledig legale techniek om successierechten te ontwijken. Eigenlijk te weinig gebruikt want je hoeft echt geen miljonair voor te zijn.