Ervaren jullie ook eenzaamheid?

[Topperman]

Ik heb ook bijna meer sociaal contact door matches die gewoon vriendschappelijk willen afspreken. Op zich wel leuk.
Ook terug wat oude contacteren proberen activeren. Je spreekt dan wel eens af maar is niet structureel. Het afspreken en sociale contact zelf is wel leuk maar uiteindelijk rij je terug in je eentje naar je lege huis. Dat blijft pikken.

 

[kinxton]

Mja, buiten de frietmeetings en een long time BG lurker waarmee ik ergens in 2018 bevriend ben geraakt dankzij dit forum, en op dating pad ben gegaan richting Oostblok, was m'n sociaal leven ook maar zeer beperkt tot dichte familie en dates en vrienden van vrienden of relaties.

Met m'n werk als zelfstandige had ik soms meer contact met klanten dan met familie... En eigenlijk ook meer voldoening van die contacten... Hoe raar dit ook klinkt. Het is dan ook maar zielig van sommige klantenrelaties te aanzien als vriendschappen, hoewel er eentje tussen zat waarmee het wel erg goed klikte, maar als je dan begint te beseffen dat je eigenlijk meer dichtbij gehouden wordt voor zakelijke doeleinden dan vriendschappelijke, stopt het voor mij ook snel.

M'n enige echte beste vriend uit het secundair ging volop voor een carrière en trouwde dan. Ik werd er nog uitgenodigd, allemaal goed en wel, en 'm stuurde de navolgende jaren wel nog 2 geboortekaartjes, waarop ik toch maar een bovengemiddeld bedrag voor heb gestort, terwijl ik 'm al maanden, jaren, niet meer hoorde... Intussen zijn we alweer enkele jaren verder ..
Zal eens zien of hij ook even genereus zal zijn binnen enkele maanden...

Van geen enkele oude (school)vrienden hoor ik nog iets... Na het secundair dan ook Facebook blijven aanhouden, maar in feite niks aan, dus dan maar verwijderd.

 

[Damocless85]

Ik ben vaak alleen, maar voel me eigenlijk nooit eenzaam. Constant omringd zijn door mensen verdraag ik niet goed, wat niet wil zeggen dat ik geen nood heb aan sociale contacten en intimiteit. Op dat vlak functioneer ik eigenlijk als een batterij: bijna elk weekend zie ik wel een vriend en/of familie en daar kan ik dan een eindje op verder teren. Daarnaast heb ik dagelijks contact met vrienden via messenger. Op vlak van intimiteit is het dan weer een ander verhaal. Ik heb op jaarbasis gemiddeld met 3 a 6 verschillende vrouwen intieme betrekkingen, wat de menselijke noden wel even bevredigt, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als een volwaardige relatie. Door mijn "introverte" levensstijl, locatie (ik woon redelijk "afgelegen" in een bos) en beroep (ik werk van thuis uit) en nu mijn leeftijd (binnenkort 40) wordt het steeds moeilijker om plots een "super" sociaal leven te gaan leiden en dat is voor mij op zich best prima.

 

[Googke]

Als het een troost moge zijn : na uw 30ste is het gewoon niet evident meer om vrienden te maken, hoogstens wat kennissen. Er wordt altijd gezegd dat België een moeilijk land hiervoor is, maar gezien de vele topics op Reddit lijkt dit overal wel wat te gelden.

 

[Mr. Rager]

Als het een troost moge zijn : na uw 30ste is het gewoon niet evident meer om vrienden te maken, hoogstens wat kennissen.

Tenzij je kinderen hebt die naar school gaan en hobby's hebben etc.
Jongens, in wat voor rabbit hole ben ik beland.

Maar daar is dit topic niet voor natuurlijk, integendeel.
Ik zou vaker gewoon alleen willen zijn.

 

[Dewdrop Dazzle]

Nog iemand die zich eenzaam voelt op deze Valentijndagg? Pfff...

 

[Green Mamba]

Nog iemand die zich eenzaam voelt op deze Valentijndagg? Pfff...

Nu is geen last van se. Komt vast ook omdat ik geen waarde hecht aan dat soort commerciële dagen.

 

[Horse]

Ik durf zeggen dat ik +500 kennissen heb, allemaal dankzij verschillende hobbies. Zelfde interesse zorgt sowieso voor een band. Maar laat ons eerlijk wezen, als ik verjaar nodig ik 10 vrienden uit en kan al de rest de hoogste boom in.

Mijn meter is al 15 jaar weduwe en heeft dankzij haar 94 jaar enorm veel last van eenzaamheid. No offence maar dat is wel veel erger dan wat ik hier allemaal lees. Geen werk, geen hobby wegens niet meer mobiel, al veel mensen zien sterven, … dat lijkt mij gewoon de hel. Opstaan om 6u en wachten op de verpleegster.

Wij zijn ook gewoon een egocentrisch volkje. Iedere keer ik op reis ga, ben ik verbaasd hoe sociaal mensen wel zijn. Maar eens terug in België mag je niemand nog aanspreken op straat of in de McDonalds want dan denken ze dat je iets wil van hun (negatief gevoel)

We doen het ons eigen gewoon aan. Hoe armer het land, hoe verder van België, hoe socialer de mens. Sommige straten steunen gewoon elkaar. Geef als toerist €10 en ze zullen het verdelen onder elkaar. Dat is simpelweg het tegenovergestelde van hier.

 

[wiemelen]

Wij zijn ook gewoon een egocentrisch volkje. Iedere keer ik op reis ga, ben ik verbaasd hoe sociaal mensen wel zijn. Maar eens terug in België mag je niemand nog aanspreken op straat of in de McDonalds want dan denken ze dat je iets wil van hun (negatief gevoel)

Dat herken ik ook wel. Mijn vrouw en ik vinden het ook moeilijk om met anderen contact te leggen. Meeste van onze vrienden komen nog uit de tijd dat we studeerden. Slechts enkele van de tijd daarna. De rest zou ik plaatsen onder de noemer kennissen. Maar als je zoals wij nieuwe buren eens hulp aanbiedt of eens uitnodigt op de koffie, wordt dat precies altijd argwanend bekeken. Net alsof ze schrik hebben om nieuwe mensen te leren kennen of hulp te aanvaarden/vragen. En tis niet dat we ons opdringen of zo. Mijn vrouw zegt altijd "het zal vast aan ons vreemd gevoel voor humor liggen, de andere buren zullen hun vast al gewaarschuwd hebben".

 

[Horse]

Telkens ik een nieuwe hobby probeer, vergroot ik mijn vriendengroep. Ik kom niet met iedereen overeen natuurlijk, maar er zitten altijd wel een paar mensen tussen waarmee het naturel klikt.

 

[Heroixx]

Ik ken redelijk veel mensen, beschouw daarvan het gros als kennissen en maar weinig als vrienden. Mijn sociale bubbel is redelijk goed verzadigd, hoewel dat met de komst van kinderen e.d. wat verwatert. Onze vriendengroep van + 8 personen is ook samengesteld uit singles, gezinnen met én zonder kinderen hetgeen het niet altijd makkelijk maakt.

Hetgeen ik echter wel mis, en dat heeft mijn partner wel, is iemand bij wie je echt je hart kan luchten. Ik/wij hebben bijvoorbeeld wel veel activiteiten met vrienden en diverse vriendengroepen, maar moest mijn partner/kind nu ineens ziek worden, of ik word terug single, dan bemerk ik wel dat ik niet weet bij wie ik terecht zou "kunnen". Ik heb met weinig mensen een echte "diepe" relatie. Dat boezemt me ergens toch wat angst in.

 

[Sylverscythe]

Ik ken redelijk veel mensen, beschouw daarvan het gros als kennissen en maar weinig als vrienden. Mijn sociale bubbel is redelijk goed verzadigd, hoewel dat met de komst van kinderen e.d. wat verwaterd. Onze vriendengroep van + 8 personen is ook samengesteld uit singles, gezinnen met én zonder kinderen hetgeen het niet altijd makkelijk maakt.

Hetgeen ik echter wel mis, en dat heeft mijn partner wel, is iemand bij wie je echt je hart kan luchten. Ik/wij hebben bijvoorbeeld wel veel activiteiten met vrienden en diverse vriendengroepen, maar moest mijn partner/kind nu ineens ziek worden, of ik word terug single, dan bemerk ik wel dat ik niet weet bij wie ik terecht zou "kunnen". Ik heb met weinig mensen een echte "diepe" relatie. Dat boezemt me ergens toch wat angst in.

Vrij gelijkaardig. Ik heb wel een goede vriend die ik ook al jaren ken, maar die heeft geen kinderen en je merkt dat dit het contact enigzins laat verwateren aangezien we amper nog gemeenschappelijke activiteiten doen. Soms spreken we dan nog wel af, maar de tijden dat er dan in de trappisten werd gedoken tot een stuk in de nacht zijn ook voorbij.

Het is misschien een verschil tussen persoonlijkheidstypes, maar ik maak wel een sterk onderscheid tussen de hopen mensen die ik regelmatig zie, en die ik meer onder kennissen of goede collega's zou plaatsen, en een beperkte groep vrienden waarmee ik echt een diepere band heb. Het is ook een vrij grote kloof tussen die twee, aangezien die diepere band toch meestal komt door heel wat geschiedenis samen.

 

[Horse]

Ik heb zelfs al zeer goede vrienden verloren, gewoon omdat ik ze al 30 jaar ken en wij beide in al die jaren andere mensen geworden zijn. Met andere interesses. En dat is dus zonder ruzie.

En zo komen dan nieuwe vrienden, die wél dezelfde interesses hebben. Ach ja, een goede partner doet ook al veel. Dat zorgt ervoor dat het concept ‘vrienden’ minder belangrijk wordt. Een paar kennissen voor een vlugge babbel is dan meer dan genoeg.

 

[willydrama]

Vooral uzelf niet blind staren op wat vriendschap is voor anderen, ik zat paar jaar in een sportclub waar de anciens zichzelf presenteerden als vrienden voor het leven met sociale media posts vol lachende gezichten. Achter de schermen kwamen dan de ergernissen naar boven, dat je dacht wat is dat voor een fake gedoe. Ga pro-actief in de interactie en bereid u voor op X % failure, dat hoort er nu eenmaal bij als men door omstandigheden niet van jongs af blijvend in een netwerk wordt geplaatst.

 

[Horse]

Absoluut, van zodra je met een sport stopt... zie je al die mensen niet meer

 

[Galaxy]

Vriendschap is een illusie...
Zijn zelfs al liedjes over gemaakt.
Mijn moeder heeft wel nog echte vrienden, maar voor de rest zie je dat niet vaak meer.
Eenzaam ben ik nog nooit geweest, heb veel te doen.
Veel hobbies ook.

Lees de comments maar is lol

 

[BlackTeaTrader]

Eenzaam ben ik nog nooit geweest, heb veel te doen.
Veel hobbies ook.

Deze comment zegt perfect dat je het gevoel inderdaad niet kent (wat positief is hé).

Eenzaamheid is een subjectief gevoel, je kan de godganse dag hobbies doen en honderden mensen ontmoeten, maar je toch diep eenzaam voelen. Het heeft niks te maken met het aantal contacten, maar met de kwaliteit ervan.

 

[Galaxy]

Idd heb het gevoel nog nooit ervaren.
Eigenlijk ben ik daar wel blij mee, want aangenaam zal het gevoel niet zijn neem ik aan...

 

[KingNine]

Deze comment zegt perfect dat je het gevoel inderdaad niet kent (wat positief is hé).

Eenzaamheid is een subjectief gevoel, je kan de godganse dag hobbies doen en honderden mensen ontmoeten, maar je toch diep eenzaam voelen. Het heeft niks te maken met het aantal contacten, maar met de kwaliteit ervan.

Idd.
Daarentegen zijn er genoeg loners die zich enorm gelukkig kunnen voelen en energie halen uit "alleen zijn", enkel zij voelen zich niet eenzaam, dat is een negatieve term, maar 2 belangrijke verschillen.
Het is iet dat iemand alleen loopt, dat hij zich persé eenzaam voelt. Blijkbaar is dat een stigma dag van vandaag dat iedereen een overvolle agenda moet hebben en aan elke vinger minstens 5 vrienden, constant in verbinding met elkaar. Ik ken genoeg mensen in een relatie die zich eenzamer voelen dan een dude die al 12j alleen is. Het is maar hoe je het bekijkt, elke persoonlijkheid is anders.

 

[BlackTeaTrader]

Idd.
Daarentegen zijn er genoeg loners die zich enorm gelukkig kunnen voelen en energie halen uit "alleen zijn", enkel zij voelen zich niet eenzaam, dat is een negatieve term, maar 2 belangrijke verschillen.
Het is iet dat iemand alleen loopt, dat hij zich persé eenzaam voelt. Blijkbaar is dat een stigma dag van vandaag dat iedereen een overvolle agenda moet hebben en aan elke vinger minstens 5 vrienden, constant in verbinding met elkaar. Ik ken genoeg mensen in een relatie die zich eenzamer voelen dan een dude die al 12j alleen is. Het is maar hoe je het bekijkt, elke persoonlijkheid is anders.

Helemaal akkoord.

Ik kan me perfect gelukkig voelen op een wandeling in mn eentje of een boek lezen op het terras.
Maar ik volg bv ook een opleiding en in de pauze gaan we dan iets drinken en samen aan een grote tafel zitten. Dan wordt er wat gepraat maar ik voelde me een keer zeer eenzaam omdat ik toen geen connectie voelde met de andere cursisten. Ook al zaten we allemaal samen en praatten we over gemeenschappelijke interesses.

Dat lijkt een tegenstelling maar het is zo.