Ervaren jullie ook eenzaamheid?

[Voidski]

Ik dacht eigenlijk dat ik altijd heel goed alleen kon zijn. Gevolg is dat ik nooit echt mijn "best" heb gedaan om vriendschappen te onderhouden.
Zeker eenmaal ik mijn huidige vriendin leerde kennen en het hele huis-tuin-kindje verhaal begon, verdween de nood voor "anderen" nog meer.

Nu gaat het momenteel niet goed in mijn relatie en merk ik voor de eerste keer echt absurde eenzaamheid. Ik zou gewoon mijn hart eens willen luchten bij iemand die begrijpt waar ik over praat, die mij kent en die op zijn beurt ook gewoon eerlijk tegen mij is. Mentaal is dit een bijzonder zware dreun moet ik zeggen.

 

[Bongobong]

Ik ervaar zelden eenzaamheid, ik ben erg in mijn element op mijn eentje en heb een paar goede vrienden aan wie ik alles kwijt kan.

Een intieme partner mis ik wel, en ik denk soms dat ik de motivatie mis om op zoek te gaan omwille van de twee bovenstaande feiten.

 

[ObtimusBrime]

Persoonlijk mis ik eenzaamheid soms wel, ik heb lang alleen gewoond en dat vond ik geweldig maar ik miste wel een soulmate. Nu ik getrouwd ben, nog steeds geweldig maar het helpt niet als je partner alles samen wilt doen Het is ook nooit goed he.

 

[Pana]

Persoonlijk mis ik eenzaamheid soms wel, ik heb lang alleen gewoond en dat vond ik geweldig maar ik miste wel een soulmate. Nu ik getrouwd ben, nog steeds geweldig maar het helpt niet als je partner alles samen wilt doen Het is ook nooit goed he.

Da's me-time dat ge mist. Niemand mist eenzaamheid denk ik.

 

[Carrion]

Persoonlijk mis ik eenzaamheid soms wel, ik heb lang alleen gewoond en dat vond ik geweldig maar ik miste wel een soulmate. Nu ik getrouwd ben, nog steeds geweldig maar het helpt niet als je partner alles samen wilt doen Het is ook nooit goed he.

Dat heeft dus 0,0 met eenzaamheid te maken.

 

[Tonerider]

Da's me-time dat ge mist. Niemand mist eenzaamheid denk ik.

idd, of eventueel sociaal isolement. eenzaamheid is een negatieve emotie, die ga je echt niet missen en daar kan je niet echt voor kiezen. Voor sociaal isolement of minder extreem, de me-time kan je wel bewust kiezen. sociaal isolement kan je natuurlijk ook overkomen, als iedereen je negeert terwijl je dat niet wil, maar het kan ook een bewuste keuze zijn. Me-time is echt een bewuste keuze en sowieso positief.

 

[ObtimusBrime]

Da's me-time dat ge mist. Niemand mist eenzaamheid denk ik.

Goed punt, ik denk dat ik de twee verwar.

 

[Avondland]

Goed punt, ik denk dat ik de twee verwar.

Graag alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaamheid. Je kan als volwassene wel besluiten om kluizenaar te worden of "alleen" te leven zonder partner of vrienden omdat je dat rust en veiligheid geeft, maar je groeit nog altijd op in een sociale omgeving (ouders of voogden, schoolomgeving, ...).

 

[ObtimusBrime]

Graag alleen zijn is niet hetzelfde als eenzaamheid. Je kan als volwassene wel besluiten om kluizenaar te worden of "alleen" te leven zonder partner of vrienden omdat je dat rust en veiligheid geeft, maar je groeit nog altijd op in een sociale omgeving (ouders of voogden, schoolomgeving, ...).

Merci voor de verheldering, daar heb ik inderdaad geen ervaring mee, my bad guys.

 

[Falafel]

Ik voel me even heel erg eenzaam, het zal ook door het verloop van afgelopen week komen en dat alles even tot een negatief hoogtepunt komt of zo... Maar mijn partner is in het buitenland voor het werk, dus ben alleen thuis. We hadden initieel met een vriendengroepje afgesproken maar door dat van het werk moest hij het annuleren. Nu hebben die anderen toch blijkbaar onderling afgesproken, partner is dus weg en ik zit alleen thuis... Vind het niet echt oké dat ze mij niet gewoon mee gevraagd hebben of zo, ze wisten de reden dat hij niet kon.
Mijn moeder heeft gisteren een ongeval gehad. Ben al de hele week fysiek bijzonder ongemakkelijk. Op het werk draait het weer in de soep door een niet functionerende collega... En in mijn omgeving voelt men algemeen weer de grote nood tegenwoordig om te vragen waarom we geen kinderen hebben. Allicht een opeenstapeling van dat alles. Maar ik zit er effe door. Zal snel weer beter zijn. Maar nu effe niet.

 

[Avondland]

Onlangs naar een concert geweest en normaal maal ik er niet zo om dat ik altijd alleen moet gaan omdat van de weinige vrienden die ik nog heb er geen een mijn muzieksmaak deelt, maar deze keer pikte het toch wel. Iedereen stond daar in groepjes bij elkaar gezellig te keuvelen en ik wandelde af en toe naar de bar om iets te drinken, keek wat naar de crewleden die de drumstellen aan en afbrachten en zat voor de rest wat naar mijn telefoon te staren tot de volgende band begon. Tweemaal een korte babbel gedaan met iemand (collega die crewlid was en een mama van een vriendinnetje van mijn dochter die er met een vriendinnengroep was), maar dat was het dan.

Ik heb ook heel sterk het gevoel dat het als dertiger moeilijk is om nog nieuwe vrienden te gaan maken. Zeker in een dorp zijn vriendengroepen gebeiteld voor het leven. Momenteel hou ik er een drietal over die ik een paar keer op een jaar zie. De rest is verwaterd tot "kennis" die ik nog wel volg op Instagram en intussen in hun eigen cocon leven. In januari ga ik misschien terug fotografie in avondonderwijs doen, helaas ligt de gemiddelde leeftijd daar een stuk boven mijn leeftijd.

Misschien heb ik mijn vriendschappen niet genoeg gekoesterd, maar dat is toch ook iets dat in beide richtingen gaat lijkt me. Ik had misschien meer moeite moeten doen in hun richting, maar omgekeerd dan toch ook?

Of ligt het vooral aan de tropenjaren? Ik benijd de mensen die praten over "mannenweekends" of regelmatig naar optredens gaan met de vriendengroep. Die hebben die vrienden nog kunnen behouden doorheen de jaren.

Op dat vlak voel ik dus wel eenzaamheid, die soms kan pikken en ik soms wel kan tolereren, en waar ik iets aan wil doen. Zou bijvoorbeeld eens kunnen kijken naar boekenclubs of wanneer er interessante sprekers komen naar een zaal. Maar ook daar vaak: vooral veel oudere mensen. Daar heb ik niet zoveel aan. Die zitten ook in hun coconnetje van vrienden die ze al jarenlang kennen. In een (groot)stad zal dat wel anders zijn, denk ik.

 

[Sylverscythe]

Onlangs naar een concert geweest en normaal maal ik er niet zo om dat ik altijd alleen moet gaan omdat van de weinige vrienden die ik nog heb er geen een mijn muzieksmaak deelt, maar deze keer pikte het toch wel. Iedereen stond daar in groepjes bij elkaar gezellig te keuvelen en ik wandelde af en toe naar de bar om iets te drinken, keek wat naar de crewleden die de drumstellen aan en afbrachten en zat voor de rest wat naar mijn telefoon te staren tot de volgende band begon. Tweemaal een korte babbel gedaan met iemand (collega die crewlid was en een mama van een vriendinnetje van mijn dochter die er met een vriendinnengroep was), maar dat was het dan.

Ik heb ook heel sterk het gevoel dat het als dertiger moeilijk is om nog nieuwe vrienden te gaan maken. Zeker in een dorp zijn vriendengroepen gebeiteld voor het leven. Momenteel hou ik er een drietal over die ik een paar keer op een jaar zie. De rest is verwaterd tot "kennis" die ik nog wel volg op Instagram en intussen in hun eigen cocon leven. In januari ga ik misschien terug fotografie in avondonderwijs doen, helaas ligt de gemiddelde leeftijd daar een stuk boven mijn leeftijd.

Misschien heb ik mijn vriendschappen niet genoeg gekoesterd, maar dat is toch ook iets dat in beide richtingen gaat lijkt me. Ik had misschien meer moeite moeten doen in hun richting, maar omgekeerd dan toch ook?

Of ligt het vooral aan de tropenjaren? Ik benijd de mensen die praten over "mannenweekends" of regelmatig naar optredens gaan met de vriendengroep. Die hebben die vrienden nog kunnen behouden doorheen de jaren.

Op dat vlak voel ik dus wel eenzaamheid, die soms kan pikken en ik soms wel kan tolereren, en waar ik iets aan wil doen. Zou bijvoorbeeld eens kunnen kijken naar boekenclubs of wanneer er interessante sprekers komen naar een zaal. Maar ook daar vaak: vooral veel oudere mensen. Daar heb ik niet zoveel aan. Die zitten ook in hun coconnetje van vrienden die ze al jarenlang kennen. In een (groot)stad zal dat wel anders zijn, denk ik.

Ik heb het al een paar keer gezegd maar allemaal heel herkenbaar. Er is de vriendengroep "van altijd" en daarbuiten is het toch moeilijk nog een connectie op te bouwen. Toen het hier recent eens ambras was met de madam me toch ook eens bedacht dat mijn sociaal leven serieus gekrompen is de laatste jaren.

Tot 2022 (dochter geboren) avondschool gedaan, en hoewel daar leeftijdsgenoten en jongere mensen tussenzaten leek niemand echt open te staan om vrienden te maken. Mijn eigen vriendengroep, daar komt ook amper nog iemand buiten, zeker niet meer spontaan zoals vroeger, dus ik heb de indruk dat het een algemeen gegeven is van de leeftijdsgroep 30-40 zowat.

Nu goed, zelf zit ik ook wel in een fase dat ik 's avonds liever pas voor een of andere halfbakken activiteit met collega's zodat ik mijn dochter nog eens zienvoor ze slaapt, dus de jonge kinderen zullen wel een factor zijn bij velen.

 

[Noctilucus]

Onlangs naar een concert geweest en normaal maal ik er niet zo om dat ik altijd alleen moet gaan omdat van de weinige vrienden die ik nog heb er geen een mijn muzieksmaak deelt, maar deze keer pikte het toch wel. Iedereen stond daar in groepjes bij elkaar gezellig te keuvelen en ik wandelde af en toe naar de bar om iets te drinken, keek wat naar de crewleden die de drumstellen aan en afbrachten en zat voor de rest wat naar mijn telefoon te staren tot de volgende band begon. Tweemaal een korte babbel gedaan met iemand (collega die crewlid was en een mama van een vriendinnetje van mijn dochter die er met een vriendinnengroep was), maar dat was het dan.

Ik heb ook heel sterk het gevoel dat het als dertiger moeilijk is om nog nieuwe vrienden te gaan maken. Zeker in een dorp zijn vriendengroepen gebeiteld voor het leven. Momenteel hou ik er een drietal over die ik een paar keer op een jaar zie. De rest is verwaterd tot "kennis" die ik nog wel volg op Instagram en intussen in hun eigen cocon leven. In januari ga ik misschien terug fotografie in avondonderwijs doen, helaas ligt de gemiddelde leeftijd daar een stuk boven mijn leeftijd.

Misschien heb ik mijn vriendschappen niet genoeg gekoesterd, maar dat is toch ook iets dat in beide richtingen gaat lijkt me. Ik had misschien meer moeite moeten doen in hun richting, maar omgekeerd dan toch ook?

Of ligt het vooral aan de tropenjaren? Ik benijd de mensen die praten over "mannenweekends" of regelmatig naar optredens gaan met de vriendengroep. Die hebben die vrienden nog kunnen behouden doorheen de jaren.

Op dat vlak voel ik dus wel eenzaamheid, die soms kan pikken en ik soms wel kan tolereren, en waar ik iets aan wil doen. Zou bijvoorbeeld eens kunnen kijken naar boekenclubs of wanneer er interessante sprekers komen naar een zaal. Maar ook daar vaak: vooral veel oudere mensen. Daar heb ik niet zoveel aan. Die zitten ook in hun coconnetje van vrienden die ze al jarenlang kennen. In een (groot)stad zal dat wel anders zijn, denk ik.

Voor wat het waard is, ik denk dat je absoluut gelijk hebt dat vriendschappen onderhouden iets is dat in beide richtingen gaat.

Ik heb het geluk dat ik een paar hele hechte vriendschappen heb die al lang bestaan omdat we van beide kanten genoeg moeite doen - maar even veel lange vriendschappen die verwaterd zijn of zelfs verzopen zijn als waterkiekens omdat de moeite telkens van 1 kant moest komen.

Vooral in de 30/40 kan ik 100% snappen dat mensen veel minder tijd hebben doordat ze een gezin hebben, kinderen,... maar bij mij zijn het meestal juist die vriendschappen die gebleven zijn terwijl het eerder singles waren die geen moeite deden (en niet enkel naar mij toe maar ook naar gemeenschappelijke vrienden).

Herkenbaar trouwens van die optredens, zeker als je zo eens naar het buitenland gaat en op voorhand weet dat je daar niemand zal kennen, is dat voor en tussen de optredens best wel saai. In België is het voor mij ongeveer 50/50 dat ik daar iemand zal tegenkomen die ik ken, terwijl ik vroeger quasi altijd wel vrienden had die mee gingen - nu is dat misschien nog een paar keer per jaar het geval. Ligt dus niet alleen aan mijn muzieksmaak

 

[Chelark007]

Avondland, van welke regio?

Is herkenbaar, probeer op verschillende manieren contacten te leggen, maar meer dan een kennis wordt het precies toch niet..

 

[Martinus]

Zou bijvoorbeeld eens kunnen kijken naar boekenclubs of wanneer er interessante sprekers komen naar een zaal. Maar ook daar vaak: vooral veel oudere mensen. Daar heb ik niet zoveel aan. Die zitten ook in hun coconnetje van vrienden die ze al jarenlang kennen.

Dit vind ik best wel kortzichtig.
Ik zou me niet blindstaren op contacten met leeftijdsgenoten. Die hebben het druk met kinderen, carrière, verbouwingen,...

Genoeg ouderen waarmee ik gerust een hele avond op café wil zitten. Zeker in bv. een boekenclub is de kans groot dat het gelijkgestemde zielen zijn.

 

[willydrama]

Je staaft een nieuwe vriendschap aan uw bekende concept van wat vriendschap was, daar kan je niet op hopen. Je moet vertrekken vanuit een gedrevenheid (mogelijk ga je inhoudelijk misschien een compromis moeten maken) en daar rond een connectie maken. Dan nog zijn er uitdagingen, de meesten in deze draad zijn introvert en daar wringt het schoentje.

 

[Avondland]

Avondland, van welke regio?

Is herkenbaar, probeer op verschillende manieren contacten te leggen, maar meer dan een kennis wordt het precies toch niet..

Regio Kempen. Ben nu wel enkele jaren geleden verhuist van Antwerpen (centrum) naar Mol, daar verbouwd en een gezin gesticht. In het Antwerpse had ik nog wel een hobby waar ik wat vriendschappen aan had kunnen overhouden, maar de pendelafstand tussen Mol en Antwerpen is te groot in combinatie met een carrière en gezinsleven dus die hobby heb ik moeten laten varen.

Dit vind ik best wel kortzichtig.
Ik zou me niet blindstaren op contacten met leeftijdsgenoten. Die hebben het druk met kinderen, carrière, verbouwingen,...

Genoeg ouderen waarmee ik gerust een hele avond op café wil zitten. Zeker in bv. een boekenclub is de kans groot dat het gelijkgestemde zielen zijn.

Met een veertiger of vijftiger (of ouder) kan ik inderdaad wel een goed contact hebben en het is niet dat ik het geen kans wil geven (heb bvb. al fotografiecursussen gevolgd hier), maar gelijkgestemde zielen vinden is toch een uitdaging. Enige manier om die te ontdekken is natuurlijk naar buiten komen en hopen op ontmoetingen die blijven kleven. Op mijn departement werken voornamelijk vrouwelijke vijftigers en dat zijn aangename mensen met wie ik tijdens de pauze wel een babbeltje sla, al zijn dat vooral collega's en geen potentiële vrienden voor het leven.

Misschien moet ik zelf maar eens een leesclubke beginnen voor de fijnbesnaarde medemens, de leesselectie gecureerd door mezelve.

En ook nog iets anders: ik merk dat vrouwen veel sneller geneigd zijn tot sociaal "samenklitten". Bijvoorbeeld in de wereld van de fotografen valt mij op dat je haast "tribes" hebt van vrouwelijke fotografen die samenkomen om te brainstormen over hun (bij)beroep, om de ondernemende "powervrouw" in zichzelf te ontketenen en dat allemaal tussen cupcake en thee (in plaats van pot & pint). Niet om in een cliché te hervallen, maar ik merk ook dat vrouwen op mijn werk sneller elkaar tegemoet komen en vriendinnen worden dan dat mannen dat doen. En dat hangt uiteraard af van het type werk, want in een typisch mannenbastion zal dat wel lukken maar daar werk ik dan weer niet.

 

[polar bear]

Niet om in een cliché te hervallen, maar ik merk ook dat vrouwen op mijn werk sneller elkaar tegemoet komen en vriendinnen worden dan dat mannen dat doen. En dat hangt uiteraard af van het type werk, want in een typisch mannenbastion zal dat wel lukken maar daar werk ik dan weer niet.

Op mijn werk is het juist hetzelfde.
2 nieuwe (sociale) vrouwelijke collega's op de bureau in 1 jaar en 2x dat ik hoor dat ze binnen enkele weken mee gaan zwemmen na het werk, zumba of iets dergelijks doen in de avond en nu en dan zie ik selfies met de vrouwelijke collega's in het weekend de zaterdagnacht op de socials.
En wij zijn hier met 5 mannen al maanden een datum aan het zoeken om eens samen te gaan eten met onze vrouwen maar het komt er niet van.
Nochtans ben ik ervan overtuigd dat 'wij' als mannen hier op het werk even goed overeenkomen onderling dan de vrouwelijke collega's maar dat de vrouwen daar gewoon meer nood aan hebben zeker?
Privé zie ik ook dat mijn vrouw de gezamenlijke uitstappen/afspraken met de vrienden maakt enkel die onderling met mijn (mannelijke) vrienden maak ik zelf.

 

[Castil]

Op mijn werk is het juist hetzelfde.
2 nieuwe (sociale) vrouwelijke collega's op de bureau in 1 jaar en 2x dat ik hoor dat ze binnen enkele weken mee gaan zwemmen na het werk, zumba of iets dergelijks doen in de avond en nu en dan zie ik selfies met de vrouwelijke collega's in het weekend de zaterdagnacht op de socials.
En wij zijn hier met 5 mannen al maanden een datum aan het zoeken om eens samen te gaan eten met onze vrouwen maar het komt er niet van.
Nochtans ben ik ervan overtuigd dat 'wij' als mannen hier op het werk even goed overeenkomen onderling dan de vrouwelijke collega's maar dat de vrouwen daar gewoon meer nood aan hebben zeker?
Privé zie ik ook dat mijn vrouw de gezamenlijke uitstappen/afspraken met de vrienden maakt enkel die onderling met mijn (mannelijke) vrienden maak ik zelf.

Als koppel weg van kinderen is natuurlijk moeilijker te regelen dan 1 van de 2 ouders eens een avond op stap gaan.

Waarom spreek je niet onder jullie 5 af om eens iets te doen, zal normaal gezien toch veel gemakkelijker te regelen vallen.

 

[Jipser]

Onlangs naar een concert geweest en normaal maal ik er niet zo om dat ik altijd alleen moet gaan omdat van de weinige vrienden die ik nog heb er geen een mijn muzieksmaak deelt, maar deze keer pikte het toch wel. Iedereen stond daar in groepjes bij elkaar gezellig te keuvelen en ik wandelde af en toe naar de bar om iets te drinken, keek wat naar de crewleden die de drumstellen aan en afbrachten en zat voor de rest wat naar mijn telefoon te staren tot de volgende band begon. Tweemaal een korte babbel gedaan met iemand (collega die crewlid was en een mama van een vriendinnetje van mijn dochter die er met een vriendinnengroep was), maar dat was het dan.

Ik heb ook heel sterk het gevoel dat het als dertiger moeilijk is om nog nieuwe vrienden te gaan maken. Zeker in een dorp zijn vriendengroepen gebeiteld voor het leven. Momenteel hou ik er een drietal over die ik een paar keer op een jaar zie. De rest is verwaterd tot "kennis" die ik nog wel volg op Instagram en intussen in hun eigen cocon leven. In januari ga ik misschien terug fotografie in avondonderwijs doen, helaas ligt de gemiddelde leeftijd daar een stuk boven mijn leeftijd.

Misschien heb ik mijn vriendschappen niet genoeg gekoesterd, maar dat is toch ook iets dat in beide richtingen gaat lijkt me. Ik had misschien meer moeite moeten doen in hun richting, maar omgekeerd dan toch ook?

Of ligt het vooral aan de tropenjaren? Ik benijd de mensen die praten over "mannenweekends" of regelmatig naar optredens gaan met de vriendengroep. Die hebben die vrienden nog kunnen behouden doorheen de jaren.

Op dat vlak voel ik dus wel eenzaamheid, die soms kan pikken en ik soms wel kan tolereren, en waar ik iets aan wil doen. Zou bijvoorbeeld eens kunnen kijken naar boekenclubs of wanneer er interessante sprekers komen naar een zaal. Maar ook daar vaak: vooral veel oudere mensen. Daar heb ik niet zoveel aan. Die zitten ook in hun coconnetje van vrienden die ze al jarenlang kennen. In een (groot)stad zal dat wel anders zijn, denk ik.

Klinkt heel herkenbaar. Zelf 30 nu, altijd een serieuze relatie gehad en sinds een jaar of 2 terug single. Hierbovenop is het de periode dat al mijn vrienden (zelfs de eeuwige vrijgezellen) plots wel een partner hebben, snel gaan samenwonen en kinderen hebben. En daar nog is bovenop zelf terug gaan studeren, waardoor mijn (hechte) groep van collega's ook grotendeels is weggevallen. Ook had ik tot over een jaar of 2 een wekelijkse afspraak met enkele vrienden om ene te gaan drinken, en dat is ook tamelijk plots stilgevallen omdat vriend A vader is geworden, vriend B is verhuisd en vriend C bij zijn nieuw lief in Antwerpen zit.

Ook mezelf altijd als joviaal beschouwd, maar niet sociaal. Combinatie van de aard van het beestje en niet de meest stabiele jeugd waardoor er van de jeugdvrienden niet veel meer overschiet. Het opvallende is dat ik eigenlijk ongelofelijk veel mensen ken, een pak meer dan gemiddeld denk ik. Maar als ik eens uitgenodigd word bij iemand ga ik daar vaak niet op in omdat ik ook niet goed weet hoe me te gedragen in dat soort situaties.

Concert klinkt ook herkenbaar. Gelukkig zijn er nog wel concerten waar ik met vrienden naartoe kan gaan, maar ik ga ook af en toe naar wat atypische optredens waarbij ik vroeger 2 vrienden had die mee gingen, maar die zijn nu ook vader geworden dus komen amper buiten.
Dus ik ga regelmatig in mijn eentje naar een optreden, binnen vlak voor het optreden en direct erna terug naar huis. Twee weken geleden nog eens gedaan en toen voor het eerst mezelf ook best eenzaam gevoeld en een half uur op mijn gsm zitten staren. Vanavond ook naar een optreden in mijn eentje en ik kijk er eigenlijk een beetje tegenop om terug alleen te gaan.

Eigenlijk zijn de afgelopen twee jaar de meest dynamische, maar ook de meest eenzame jaren van mijn leven tot nu toe. Ik heb meer sociale contacten gehad met alle dates van de afgelopen maanden dan dat ik sociaal contact heb gehad met mijn vrienden.

Nu, maand of 2 geleden zat ik even wel diep qua eenzaamheid nadat ik gedumpt was door de vorige situationship en zelf initiatief genomen om terug wat mensen te contacteren, waardoor ik nu wel sporadisch contact heb met mensen die ik lange tijd niet meer had gezien en ik moet toegeven dat dat wel deugd doet. Want heel soms moet ik er ook wel wat meer in investeren (toch in mijn situatie) en heel soms gewoon wat spijt hebben dat ik niet socialer aangelegd ben.