Sinds begin juni in totaal ongeveer twee maanden de hort op geweest met de fiets. Eerst anderhalve maand in Centraal Azië, van Dushanbe (Tadjikistan) naar Osh (Kirgizië) met een Duitse vriend via deze route:
https://www.komoot.com/tour/1820076054
Vrij op 't gemak (24 dagen, 75km per dag), maar toch blij dat ik hiervoor de 29'er heb gebruikt ipv de gravelbike - mijn kompaan heeft beduidend meer afgezien aangezien we nogal vaak voor de verlaten (uiteraard ongeasfalteerde) achterafbaan zijn gegaan. Ook een dagje illegaal Afghanistan binnengelopen door de rivier over te steken en een dorpje te bezoeken omdat het kon (en omdat we 5 jaar geleden al in dezelfde streek een trektocht gedaan hadden). Totaal de moeite waard, ik ben al op veel mooie plaatsen gaan fietsen en stappen maar iets als Zorkul is zelfs moeilijk in woorden te vatten. Weliswaar ook stevig gevloekt, bijvoorbeeld toen een route van een bekende (de oversteek van het Alaigebergte) inmiddels deels weggespoeld bleek te zijn. Laten we zeggen dat een fiets over een brak geitenpad vol los zand en gravel 30 meter boven een wilde rivier sleuren toch wat link kan zijn. ~15km bergaf maar nauwelijks kunnen fietsen. Desondanks absurd mooi.
Achteraf nog even tijd gehad in Kirgizië om alleen rond te bollen, en voor de sport de meest notoire bergpas van de Silk Road Mountain Race gedaan, Shamshii. Eerst fiets twee keer bijna kwijt in een rivier, laatste stuk ergens door een rotsig moeras moeten ploeteren omdat het pad verdwenen was dankzij een landverschuiving, weg kwijt, pad gevonden, tentje opgezet aangezien het al na 10u was en na 45 minuten slapen bijna heel de nacht stormweer. Uiteindelijk geslapen van 5u tot 7u...
Wakker geworden voor de resterende 3-4km en 800(!) hoogtemeters. Losse gravel aan 20 à 30% omhoog in authentieke Echternach-stijl. Boven geraakt, gemerkt dat mijn voorrem het niet meer deed, om vervolgens tot de conclusie te komen dat dat niet al te relevant was wegens 7 à 8 km dalen over onberijdbare rotsvelden. Al bij al een 20km hike-a-bike. Vervolgens was het plan door te rijden naar Kel-Suu, maar een paar dagen darmklachten en een uit het niks totaal geblokkeerde rug later toch maar de laatste rit vanaf Naryn overgeslagen en ergens samen met een Oostenrijks koppel vervoer geregeld. Kel-Suu was het totaal waard. Prachtig.
Thuisgekomen en een paar weken later vertrokken richting
Mother North. Vooraf weliswaar nog een keer op de velo gekropen om 90% van
ACT 2 te rijden op de gravelbike. 240km in 12u met de gravelbike op terrein dat toch eerder XC-gericht is, achteraf eerder geradbraakt in alle eerlijkheid, ondanks de Redshift zadelpen en stuurpen. Op kilometer 210 nog 20km aan ~35km/u zodat mijn metgezel zijn trein nog kon halen was ook pittig.
Ietwat onzeker over het vormpeil inzake hoogtemeters aan Mother North begonnen - ook al omdat mijn enige referentiepunt inzake ultraraces de Silk Road en Atlas Mountain Race zijn, en die zijn eerder bruut. Na 80km reed ik ergens in het staartje maar zoals ik al half gedacht had, bleek de helft van het deelnemersveld druk bezig met zichzelf op te blazen. Op het einde van dag 1 afgeklokt op 215km en ruim 3000hm zonder mezelf te pushen en beseft dat ik veel meer marge had dan gedacht: de tijdslimiet halen vereiste 170km per dag en het terrein was oneindig veel vriendelijker dan wat er tijdens de Mountain Races op uw bord komt. Besloten dat ik mezelf niet ging doodrijden en er gewoon van te genieten. Prachtige natuur en gravel die er vaak beter bij ligt dan menig Belgische asfaltbaan, Noorwegen is een aanrader voor gravelliefhebbers. Enkel de laatste dag besloten gewoon te blijven rijden en de laatste 240km en ~4000hm er in een stuk door te jagen. 22u over gedaan wegens veelvuldige supermarktpauzes, een dutje van een uur en bakken regen 's nachts maar 's ochtends bij zonsopgang vrolijk (en weer opgedroogd) Lillehammer binnengereden. 4 dagen en 20u op 1011km met ~16000hm, uiteindelijk 24ste van ~70? starters, maar eens ik door had dat uitrijden geen uitdaging was, was het hoofddoel gewoon te genieten. Naar Noorse normen weinig regen gehad, enkel de twee laatste avonden/nachten doorweekt; bij momenten wel vies koude en snijdende tegenwind bij <5°C, maar daar was ik gelukkig op voorzien. Ook wel besloten dat dit mijn eerste en laatste ultra op drop bars was, ondanks een niet al te agressieve houding was de druk op mijn handen en polsen licht moordend.
ik ga volgens mij echt id winder er 32mm opleggen puur voor grip en comfort
Het verschil in perspectief viel op tijdens Mother North, de mensen die ervaring hadden met lange & zware races en afstanden waren op dag 1 veel minder uit hun lood geslagen door een akkefietje als tientallen kilometers stevige tegenwind. Tuurlijk is dat pittig, maar ik heb al meegemaakt dat ik met fiets en al de lucht in ga van de wind, of 6u doe over 60km en 1000hm bergaf wegens onaflatende wind... als de wind dan een halve dag serieus in het nadeel staat, is dat maar zo.
