Maar mocht ik ambtenaar ofzo zijn - man, ik werk doorheen het jaar 190h/week en heb altijd slapeloze nachten, normaal dat ik op 40 jaar met pensioen wil, al de rest in de privé heeft een groepsverzekering van 20 procent en een Rolls-Royce als bedrijfswagen. Dus ja, ik begrijp het perfect.
- Er zijn wel degelijk werklastmetingen die aantonen dat leerkrachten doorheen het schooljaar meer werken dan de klassieke 38h-week.
Ze hebben weliswaar meer vakantie wat dat reeds compenseert, maar kan zeker in kleuter, beroeps en bijzonder onderwijs en/of in concentratiescholen zeker en vast een job zijn die op latere leeftijd ook niet meer evident is (voor andere groepen zou ik niet geneigd zijn de term zwaar boven te halen). - De referentie-populatie is niet de gehele werkbevolking, maar dat deel met een diploma hoger onderwijs, en als je dan vergelijkt met hoger statutair pensioen versus groepsverzekering plus eventueel een loopbaan lang een bedrijfswagen (ook al snel € 500 à 1000 netto/maand waard) dan geeft dit een ander beeld.
Maar qua onderwijs en misschien zelfs ambtenaren in het algemeen moet de politiek dan maar ook de eerlijke keuze geven tussen een "werknemers"/contractueel pensioen + groepsverzekering of het huidige, steeds minder interessant wordende, statutaire systeem.
Want straks is het enige "voordeel" voor een jonge startende leerkracht nog een hogere vervangingsratio, maar als je dat dan simuleert versus een groepsverzekering à rato van een deftig percentage van het bruto jaarsalaris (3% voor federale contractuelen, 5 à 8% zelfs voor Vlaamse), dan is de leerkracht/ambtenaar na deze besparingsoperatie eigenlijk (véél) slechter af! (berekend op een modelloopbaan) Want dan heb je hooguit een paar honderd euro extra pensioen per maand, versus een héél stevige spaarpot.
Zeker als je in rekening brengt dat die groepsverzekering wél op eigen naam/vermogen is, en dat kan je van een statutair pensioen niet zeggen, dat is in feite een "gok" dat je ook lang genoeg leeft om er profijt van te hebben.
.
. Want ik heb nu van die Amerikaanse politici voor mijn ogen die één voor één de rij afgaan hoe moeilijk/arm ze wel niet waren in hun jeugd en elkaar de loef willen afsteken 