Mano Negra - Soledad 1
Dead Moon _ dead moon night 1
Hoewel ik Soledad van Mano Negra oprecht een van de leukere nummers uit deze BR vindt, gaat mijn punt toch naar mijn eigen nominatie DEad Moon. Mijn admiratie voor dit trio uit Portland kan ik moeilijk onder stoelen of banken steken. De band die geliefd was door muzikanten die later Grunge op de kaart zouden zeiden (mudhoney, soundgarden, nirvana) maar die zelf nooit grunge speelde. Een garage punkrockband die liever zijn eigen onafhankelijkheid bewaarde dan op een lucratieve tour te gaan met Nirvana ten tijde van In Utero. Drie muzikanten die hun integriteit en DIY ethos altijd op de eerste plaats zetten en alleen daarom al 95% van de hier genomineerde artiesten uit de Eightees achter zich laat als morele winnaar.
Dat Dead Moon Night deze battle niet zou winnen, dat wist ik op het moment van de nominatie ook al. Dead Moon Night is weliswaar een van de bekendere nummers van de band en is daarom ook gekozen, de echte parels van Dead Moon als 54/40 or fight of deadin the saddle zijn nummers die puur muzikaal beter zijn maar die nog minder anthem achtige kwaliteiten hebben. Nuja voor een band die integriteit op 1 zette moet men niet gaan verwachten plots voor een major te tekenen of radiovriendelijke oorwurmen te produceren. Dead Moon Night is een klassieke Dead Moon track met de verdomd coole gitaarsound, de unieke, altijd ietwat opgejaag klinkende zang die het vooral van zijn doorleefdheid moet hebben dan op van de pure zangtevhnische prestatie. Dead Moon is een band die ik tot op mijn laatste dag zal koesteren want eerlijk, een band als dead moon ben ik erna nooit meer echt tegengekomen. Zo geprezen door andere muzikanten , zo integer en diy gebleven. Hulde voor Dead Moon. En als ik vandaag ook maar 1 iemand kan overtuigen dat de 80's meer waren dan wat vluchtige synthpop songs gemaakt voor massaconsumptie, dan ben ik al een tevreden mens.