Algemene Loopthread

Is nu eenmaal mijn maat :p ben 1m78.

Ik heb dat al heel lang dat ik elke keer moet inloggen ookal zeg ik dat hij mij moet onthouden.
Snap er ook niks van :S
1m78 en 63kg hier.. Gekend probleem, sommige mediums zijn echt om in te zwemmen en small bieden ze amper of niet aan šŸ™ˆ
 
Laatst bewerkt:
Small is meestal te groot voor mij 🤣 ook 1m78. Maar er zijn toch wel minder en minder events die met tshirts afkomen heb in de indruk.
 
Ik ben ook 1m78, maar heb toch altijd een m (soms zelfs l).

Om 2 redenen:

1) Ik heb graag dat mijn loopkledij losjes zit, neem daarom vaak 1 maar groter dan echt nodig.
2) Om mijn grote liefde/crush na te bootsen:

36-D5-C663-988-E-4-DDE-8-C91-6890310-C0-F1-C.jpg


šŸ˜
 
Hier toch ook graag wat meer baggy...

Ik had vorig jaar een lange spannende loopbroek gekocht voor als het koud werd, 1 keer aangedaan en dan nooit niet meer :D

Zonet eens het parcours van Brugge bekeken, dat lopen op die kaarsrechte stukken moet toch echt lastig zijn niet?
 
Laatst bewerkt:
Vandaag afgezien gelijk ne ketter vanaf de eerste meter (11 km in totaal). HR nochtans continue in zone 2 en zone 3, en net geen 11km/u. Volgens Polar was deze loop gemiddeld en helemaal niet zwaar. Maar het voelde gewoon ULTRA zwaar aan.

Wel een kanttekening erbij: Ik ben 6 oktober geopereerd aan de pols (kleine operatie) en dat heeft toch altijd redelijk veel impact op mijn lichaam. :tongue:

7, 8, 9.5 en 11km gelopen sindsdien, dus het gaat in stijgende lijn.
 
Laatst bewerkt:
Klopt, ik heb ook soms dagen dat ik echt niet vooruit geraak. Maar, de trainingsfitheid op mijn Garmin is daar vaak wel een goede graadmeter voor.
 
Marathon Amsterdam sub 3 gehaald!
Was geen kado…
Vanaf km 28 balanceren op opkomende krampen en net na de meet maaginhoud paar keer moeten ledigen, maar missie dus geslaagd šŸ˜€šŸ‘Œ!
 
Hier moeite om motivatie te vinden om terug te lopen. Goede bedoelingen en plan het ook in, maar kan het opt moment zelf niet opbrengen om te starten. Mentaal ook wel een dip, maar had gedacht dat lopen zou helpen.
 
Ik moet bekennen dat ik mijn loopjes wel laat beĆÆnvloeden door stide.
Ik ook, maar mijn laatste twee zijn niet doorgekomen! Da’s ook wel rot :D mijn wandelingen wel, maar de loopjes niet… ach ja, geduld loont hier ook wel, denk ik.
 
Ik ook, maar mijn laatste twee zijn niet doorgekomen! Da’s ook wel rot :D mijn wandelingen wel, maar de loopjes niet… ach ja, geduld loont hier ook wel, denk ik.
Haha bij mij ook! Garmin had wat issues deze ochtend. Gelukkig was het maar een kleinere loop bij mij.

Ondertussen nog maar 2 weken en het is de grizzly! Ik denk dat ik er beter voor sta dan vorig jaar, afwachten! :⁠-⁠)
 
Vandaag dus de marathon van Brugge gelopen. Eindtijd: 2u50min14sec. Niet de beoogde 2u45 en ik ben dus wel ontgoocheld.

Na 21km (HM tijd: 1u21min39sec) zat ik nog perfect op schema, maar kort daarna was het wind op kop langs het kanaal en ik had niet meer voldoende in de tank / niet voldoende overschot om het tempo van 3:55 aan te houden.

Ik dacht een goed groepje van 4-5 mensen gevonden te hebben rond km 15, maar slechts 1 andere persoon heeft af en toe de kop getrokken. Vanaf km 21 ongeveer ben ik er alleen vandoor gegaan. Ik vind het makkelijker of aangenamer om alleen te lopen dan kort achter iemand te lopen en bijna op de hielen te trappen of dat er iemand in m'n rug plakt.

Een paar vriendelijke dames langs de vaart riepen dat ik in 16de positie liep en dat was toch iets waar ik me aan kon optrekken. Het was voor iedereen een zware dag. Dieptepunt was rond km 36 met splits rond de 4:17 per km. Dan begon m'n laatste gel met cafeïne te werken en kon ik mezelf nog wat oppeppen om terug wat sneller te gaan lopen. Uiteindelijk nog een paar mensen voorbij gestoken en ben op de 11de plaats van +-1000 marathonlopers geëindigd (merendeel deed halve marathon).

Net voor de meet (5m) nog hard gestruikeld en op m'n knieƫn en handen gevallen op de rode loper, maar die paar seconden gingen het verschil niet maken.

Ontgoocheld, maar wel ergens trots omdat ik m'n pijngrens weer verlegd heb, ik heb er harder dan ooit voor moeten vechten. Vanaf km 25 begon het stemmetje in m'n hoofd al te zeggen om wat te vertragen om de pijn te verlichten. Altijd een innerlijke strijd, zo'n marathon.
 
Terug
Bovenaan