Wie bijklust in een flexi-job, betaalt op de extra inkomsten geen belastingen of sociale bijdragen. Het brutoloon is dus het nettoloon. De flexi-jobwerknemer bouwt bovendien sociale rechten (werkloosheidsuitkering, pensioen, vakantie ...) op.
Ik vind het maar een raar systeem. Ga je boven een bepaalde schijf (iets van een 7K euro) dan verlies je pensioen. Ik zou het normaal vinden dat je daar belastingen op betaalt, maar kan onbeperkt bijklussen tijdens je pensioen, zonder impact op je pensioen, want je hebt daar immers zo veel jaren voor gewerkt, dus je moet niet gestraft worden omdat je bijverdient.
DIT
www.brai3n.com
Ja ok maar in kader van het onderwerp bedoel ik dat je geen enkele fysieke handicap hebt. Je kan nog steeds perfect op verlof gaan, het is niet dat je bedgebonden bent ofzo.
Ik vraag me eigenlijk af of het probleem nu is dat jongeren geen "veerkracht" wordt aangeleerd. Zaken zoals die digitale hygiëne en "right to disconnect" lijken me daar meer van tel te zijn dan jongeren -nog eens- dat riedeltje voor te schotelen van flexibel zijn en een heel leven leren. Ik denk dat heel wat mensen meer gebaat zouden zijn met een sterk afgelijnd takenpakket en enige bescherming van hun kerntaken (het onderwijs is een voor de hand liggend voorbeeld). Zijn mensen eigenlijk wel gemaakt om hyperflexibel op de moderne werkvloer te functioneren?
Flexdesks en landschapsbureau's, ook zo twee dingen waarvan ik in twijfel trek dat die een positieve ontwikkeling zijn geweest voor de werknemer.
Ik ken de interne keuken en de boekhouding daar niet, maar een WZC runnen lijkt me nu ook wel geen cadeau gezien veel van het zorgpersoneel zich toch wel onaantastbaar waant, of zo lijkt het. Dan heb je op papier voldoende FTE's maar komt X plots een week niet werken, en Y is geregeld "ziek" voor haar weekendshift.
De vraag lijkt me nu wel of jouw anekdote de algemene blauwdruk is voor een burn-out en of doorwerken wel mogelijk is en indien ja, of dat op lange termijn positief of negatief is. Hier zitten wat ervaringsdeskundigen en die leken toch aan te geven dat ze niet eens uit hun bed raakten. Ik vind het allemaal nogal persoonlijke mening eerlijk gezegd, ik zou denken dat wanneer je rouwt omdat iemand overleden is je makkelijker "ongelukkig" kan gaan werken dan bij een werkelijke burn-out.
DIT! Exact dit!
Hoh, ik vind dat maar vreemd. Het klopt volledig wat je zegt, maar zelf zou ik het nooit doen.
Zijn er op vandaag gewoon niet veel mensen die te snel de handdoek in de ring gooien vanaf het wat lastig wordt? De generatie van mijn opa had als kind de 2de wereldoorlog meegemaakt en had een mentaliteit van 'niet lukken bestaat niet, gewoon doordoen'. Waarmee ik niet wil zeggen dat dat bevorderlijk was voor de mentale gezondheid. Goed dat er in deze tijden meer aandacht uitgaat naar mentale gezondheid.