500.000 langdurig zieken in België

[contextbinder]

M.b.t. de kennis van artsen en toekenningen ook een leuke anekdote: naaste buur heeft een invalide -parkeerkaart - die mens werkt voltijds in loondienst en doet onderhoud van tuinen: snoeien, bomen zagen, gras maaien, hele dagen met bosmaaier werken, grondwerken.

de vraag van 1 miljoen: hoe komt die mens aan die kaart?

de vraag van 2 miljoen: als dit mogelijk is, wat is dan nog mogelijk?

 

[Straddle]

M.b.t. de kennis van artsen en toekenningen ook een leuke anekdote: naaste buur heeft een invalide -parkeerkaart - die mens werkt voltijds in loondienst en doet onderhoud van tuinen: snoeien, bomen zagen, gras maaien, hele dagen met bosmaaier werken, grondwerken.

de vraag van 1 miljoen: hoe komt die mens aan die kaart?
de vraag van 2 miljoen: als dit mogelijk is, wat is dan nog mogelijk?

1/ Die mensen heeft een vorm van invaliditeit laten vaststellen die hem in werkelijkheid niet verhindert om nog (fysieke) arbeid te verrichten
2/ Veel, net omdat er zo weinig controles op gebeuren momenteel. Vandaar dat ik voorstel van VOKA toejuich, dan zou jouw buurman periodiek gecontroleerd worden en is de pakkans veel hoger.

 

[Silence]

M.b.t. de kennis van artsen en toekenningen ook een leuke anekdote: naaste buur heeft een invalide -parkeerkaart - die mens werkt voltijds in loondienst en doet onderhoud van tuinen: snoeien, bomen zagen, gras maaien, hele dagen met bosmaaier werken, grondwerken.

de vraag van 1 miljoen: hoe komt die mens aan die kaart?

de vraag van 2 miljoen: als dit mogelijk is, wat is dan nog mogelijk?

Ik wil wel eens oplijsten wat ik (spontaan dus zonder klacht of aanwijzing) zoal tegen kom op een week qua "fraude" (zowel werkgever, werknemer, uitkeringsgerechtigden) mja dat is te anekdotisch zeker.

 

[contextbinder]

Idd anekdotisch en zou ons ook wat te ver leiden - maar het onderwerp van langdurig zieken wordt vanzelf meer relevant door de dramatische begroting. Aangezien bepaalde personen en organisaties beweren dat we koploper zijn zou je verwachten dat het relatief eenvoudig zou moeten zijn om de procedures in andere moderne westerse landen gewoon te kopiëren - of toch niet?

 

[Valkuil]

Voka wil dat invaliditeit door langdurige ziekte niet langer permanent toegekend mag worden, maar onderhevig wordt aan periodieke evaluaties. “Zo vermijden we dat mensen te snel en onnodig definitief uit het arbeidsproces verdwijnen.

En zo pest je ook mensen die niet kunnen genezen of al jaren echt ziek zijn zonder beterschap. Elke permanente invaliditeit is per procent. 33% of 66% of volledig. En voor 33% ben je soms al zwaar beperkt, een been kwijt ofzo dat niet terug groeit (sarcasm).
Met chronische ziekte (of bv burn out) ben je zelden of nooit 'permanent' invalide! Altijd 'tijdelijk'. En ja dat kan soms jaren zijn, als je te ziek blijft.

Die VOKA man zou beter zijn huiswerk maken dus, of de HLN journalist als hij slecht quote.

Dat maximum 1 maand schrijven door een huisarts, en dan naar de bedrijfsarts sturen is gewoon niet haalbaar in de praktijk, én partijdig. Je stroomt door naar een specialist als je huisarts het niet meer weet of wil. En de bedrijfsarts kan samen met de huisarts en specialist dan zien wat (nog) kan of niet. Als de werkgever mee wil tenminste. Inderdaad!

Ach 12 miljard! Zo ronselen ze de publieke opinie tegen chronisch zieken die al in de dikke shit zitten zoals @glashelder mooi verwoord in dit topic. Die 66 miljard ontraceerbare subsidies vond ik dan erger.

Ik denk niet dat Voka het heeft over mensen met functiebeperkingen en % invaliditeit, maar over langdurige ziekte, in België ook invaliditeit genoemd. Dus dit gaat als ik het goed begrijp niet over mensen die beperkt zijn in hun functioneren door bv. lichamelijke letsels.

Het gaat eerder over burnout, depressie, kanker, etc., zaken waar je met wat geluk toch quasi-permanent vanaf kan raken. Zeker inzake bv. kanker, dat is een drama dat ik ook van dicht heb meegemaakt, maar ik heb ook van dicht meegemaakt dat mensen permanent uit het werkveld verdwijnen die al 10 jaar kankervrij zijn en eigenlijk perfect terug (op zijn minst deeltijds) kunnen meedraaien. Ik heb bij de arbeidsarts nog naast volk gezeten dat daar vaste klant was en in de wachtzaal luidop verkondigde tegen elkaar dat ze "thuis goed in hunne zetel zitten". Je weet niet wat daarachter schuil gaat maar dat is toch niet een mentaliteit die we moeten toejuichen. Het zijn anecdoten, maar dat veel mensen dergelijke voorbeelden kennen, zegt toch iets. Voorzichtigheid is altijd nodig want langdurige ziekte heeft in veel gevallen wel levenslange gevolgen, maar we kunnen dus soms mogelijk echt wel wat strenger zijn. Het is vaak ook kwestie van de juiste omgeving te vinden en daar zou Voka inderdaad een voortrekkersrol moeten in spelen.

 

[Yo-Han]

Ik denk ook wel dat VOKA bedoelde dat het niet over permanente invaliditeit ging, maar langdurige ziekte. Na 1 jaar ziekteverlof kom je pas op invaliditeit ... Maar toch, doe je huiswerk en doe duidelijke uitspraken


@Straddle
Elke keer opnieuw moeten bewijzen dat je chronisch ziek bent is extra stress voor een zieke mens ... pesten is misschien wat te cru gezegd van me.
Het zal afhangen van de frequentie van de controles. Te veel kan als overmatige controle en overmatig viseren van een groep over komen. Een groep die het al heel moeilijk heeft en liefst zou werken maar het niet kan omdat

- werkgevers meer moeten open staan voor beperkter werk en oudere werknemers
- werkgevers, diensten en artsen moeten willen samen werken (en velen hebben het al zeer druk)
- de overheid efficiënter zaken moet regelen

Het NL model heeft dus die hoge kost blijkbaar niet, en dat met 18 miljoen inwoners.
In NL doen ze het dus mogelijks veel beter. Oa mensen meer tijd geven rustig te herbeginnen, mensen minder snel richting burnout duwen of andere stress gerelateerde ziekten. Deze problemen meer bespreekbaar maken, nog meer uit het taboe halen.
Ik blijf erbij uit oudere reply's in deze thread: ons land maakt mogelijks net meer zieken door zijn sociaal economische structuur en gewoontes. Dat mag ook bekritiseerd worden ipv enkel met pijlen te schieten naar de vele zieken. Het is een en-en-... verhaal.
Aan profiteurs heeft sowieso niemand iets. Buiten extra kosten en tijdverlies voor de echt zieken. En nu dus zelfs bijna imagoverlies voor mensen die echt te ziek zijn en daar niets (meer) kunnen aan doen dan wat ze al deden.
De meeste +1 jaar zieken hebben wel al een langere weg afgelegd hoor, medisch en psychologisch. Als je dat allemaal nog eens moet over doen om je uitkering te houden en tot dezelfde conclusie te komen, is dat zwaar.
M'n zal een systeem moeten vinden om de fraudeurs er vroeger uit te halen. En van velen merk je wel al dat ze bazelen en faken of overdrijven binnen het eerste jaar. De stap van net 1 jaar ziek naar invaliditeit (+1 jaar) zou m'n strenger kunnen maken.

 

[makila]

De kerk zal wel ergens in het midden liggen zeker - ik wil anders wel een weddenschap aangaan: vandaag voel ik me gezond, zowel mentaal als fysiek - wedden dat ik binnen de 24h een ziektebriefje van minstens 1 maand kan bemachtigen? Is mijn huisarts dan een slechte arts - want die gaat me dat instant geven, mijn verhaaltje ligt klaar en is realistisch?

Natuurlijk lukt een maand ziek thuisblijven als je dat echt wil.

Bij de mijne lukt dat niet maar ik ken via via wel ne huisarts bij wie dat wel lukt. Als ik echt wil heb ik over een week, voor een maand lang een ziektebriefje.

 

[TooChé]

Ge kunt artsen ook weinig verwijten btw.
Mijn vriendin is als huisarts daar iet strenger op, gaat sneller weigeren iemand gemakkelijkheidshalve weer voor x-aantal tijd thuis te schrijven.
Maar tegelijk wil men als arts niet het risico lopen verkeerdelijk iemand terug aan het werk te zetten met grotere gevolgen (bij burnout, depressie dan vooral).
Dus gaat men om het risico te mijden, ziekte verlengen want probleem is dan toch voor de RVA/riziv.
Daarboven zijn er wel genoeg gekende artsen in het circuit waarvan geweten is dat je daar gewoon meteen thuis gezet wordt. Dus als 1 arts moeilijk doet, gaan ze gewoon naar de volgende.

De controle arts, handelt meestal net op dezelfde manier.

 

[Straddle]

Ge kunt artsen ook weinig verwijten btw.
Mijn vriendin is als huisarts daar iet strenger op, gaat sneller weigeren iemand gemakkelijkheidshalve weer voor x-aantal tijd thuis te schrijven.
Maar tegelijk wil men als arts niet het risico lopen verkeerdelijk iemand terug aan het werk te zetten met grotere gevolgen (bij burnout, depressie dan vooral).
Dus gaat men om het risico te mijden, ziekte verlengen want probleem is dan toch voor de RVA/riziv.

Daar zit de fout he, op die manier zijn we dus (o.a.) in de malaise belandt waar we vandaag inzitten. Met het voorstel van de VOKA zou men hier alvast een rem opzetten.

 

[JPV]

1/ Die mensen heeft een vorm van invaliditeit laten vaststellen die hem in werkelijkheid niet verhindert om nog (fysieke) arbeid te verrichten

Voor een parkeerkaart heb je een fysieke handicap aan de onderste ledematen OF een heel ernstige beperking algemeen nodig. Dit lijkt toch een vreemde combinatie.

Dit zijn de voorwaarden (eentje ervan is voldoende):
- Je bent ouder dan 18 jaar en een arts heeft je minstens 12 punten gegeven in de evaluatie van je ‘zelfredzaamheid’. (zelfredzaamheid wordt volgens deze criteria gemeten: https://www.vlaanderen.be/gezondhei...atting-van-uw-handicap-of-gezondheidsprobleem)
- Een arts heeft je minstens 2 punten gegeven op het onderdeel ‘verplaatsingen’. Dit betekent dat je door je handicap grote moeilijkheden ondervindt bij het verplaatsen.
- Je hebt een blijvende invaliditeit van minstens 50% die gerelateerd is aan de benen.
- Je bent volledig verlamd aan beide armen of beide armen zijn geamputeerd.
- Je hebt een erkenning van 80% of meer in het oude (intussen opgeheven) stelsel van de tegemoetkomingen aan personen met een handicap of de bijkomende kinderbijslag.
- Je bent oorlogsinvalide (burgerlijk of militair) met een invaliditeit van 50% of meer.

Het enige wat eventueel nog enigszins mogelijk lijkt, is oorlogsinvaliditeit omdat daar ook bepaalde gehoorproblemen een zware invaliditeit kunnen opleveren (en nee, die gehoorproblemen merk je niet altijd bij sporadisch contact met de buur).

M.b.t. de kennis van artsen en toekenningen ook een leuke anekdote: naaste buur heeft een invalide -parkeerkaart - die mens werkt voltijds in loondienst en doet onderhoud van tuinen: snoeien, bomen zagen, gras maaien, hele dagen met bosmaaier werken, grondwerken.

de vraag van 1 miljoen: hoe komt die mens aan die kaart?

Mocht je twijfelen aan de echtheid van de kaart, kan je altijd contact opnemen met je lokale politie. Die kan daar onderzoek naar doen.

 

[Yo-Han]

Daar zit de fout he, op die manier zijn we dus (o.a.) in de malaise belandt waar we vandaag inzitten. Met het voorstel van de VOKA zou men hier alvast een rem opzetten.

Daar zit een fout (bij die huisarts), niet DE fout.
Ik ken geen enkele huisarts die 12x een maand verlengt tot je op invaliditeit zit zonder specialist of extra onderzoeken erbij te betrekken. Dat gaat zo maar niet. VOKA moet gewoon eisen dat er na bvb 1 maand naar de specialist gegaan wordt. Als leuke extra vandaag, de wachttijden voor veel specialisten zijn makkelijk langer dan 1 maand. VOKA wil zich er makkelijk en meest in hun voordeel vanaf maken. Maar zelf ook wat meer inspanningen leveren naar werkbaarder werk of aangepast werk blijkt voor veel bedrijven moeilijk.

De overheid wil huisartsen hier strenger op controleren, daar heb ik geen probleem mee.
Elk half jaar iemand een maand schrijven voor kleine kwaaltjes, overdrijven of leugens van de patient, kan dan mogelijks wel vlotter en is idd misbruik.
Blijf je er van bewust dat dit topic over langdurig zieken gaat, dus +1 jaar niet meer gewerkt en op uitkering.

 

[contextbinder]

Mocht je twijfelen aan de echtheid van de kaart, kan je altijd contact opnemen met je lokale politie. Die kan daar onderzoek naar doen.

Dat is het hem juist- en aangezien die mens mijn rechtstreekse buur is -> ondertussen ook een goede kennis. Ik heb hem die vraag ook gewoon gesteld: in een ver (10-15 jaar terug) was die mens uitbater van een café - en daar was een vaste klant die werkzaam was op die dienst en die zou hem geholpen hebben aan die kaart - ik twijfel eigenlijk aan die uitleg gezien mijn moeder ook zo een kaart heeft (en rolstoel, scoot -mobiel) en daar toch wat effectieve controles heeft moeten ondergaan - en dat is ook al jaren geleden.

Hij weet goed genoeg dat die kaart er los over is - hij zal zich niet parkeren op een voorbehouden plaats - maar om parkeergeld te vermijden is het wel handig uiteraard.

En net zoals velen zet een mens niet de stap naar politie, idem voor zwart -werk, al dan niet in combinatie met uitkering of langdurige ziekte. Hoeveel % van de mensen kent iemand die op een gegeven moment feitelijk gewoon fraudeert door onterecht "ziek" te zijn (al weet je het soms niet 100% natuurlijk), in het zwart gaat werken of werken in het zwart laat uitvoeren, mensen dronken achter het stuur zien kruipen ... dat passeert allemaal zeer vlot, we gaan er met z'n allen vanuit dat de bevoegde diensten hun werk maar moeten doen.

 

[TooChé]

Daar zit een fout (bij die huisarts), niet DE fout.
Ik ken geen enkele huisarts die 12x een maand verlengt tot je op invaliditeit zit zonder specialist of extra onderzoeken erbij te betrekken. Dat gaat zo maar niet. VOKA moet gewoon eisen dat er na bvb 1 maand naar de specialist gegaan wordt. Als leuke extra vandaag, de wachttijden voor veel specialisten zijn makkelijk langer dan 1 maand. VOKA wil zich er makkelijk en meest in hun voordeel vanaf maken. Maar zelf ook wat meer inspanningen leveren naar werkbaarder werk of aangepast werk blijkt voor veel bedrijven moeilijk.

De overheid wil huisartsen hier strenger op controleren, daar heb ik geen probleem mee.
Elk half jaar iemand een maand schrijven voor kleine kwaaltjes, overdrijven of leugens van de patient, kan dan mogelijks wel vlotter en is idd misbruik.
Blijf je er van bewust dat dit topic over langdurig zieken gaat, dus +1 jaar niet meer gewerkt en op uitkering.

Succes met klachten zoals lage rugpijn, chronische hoofdpijn, burnout of depressie. Dé aandoeningen om langdurig thuis te zitten, moeilijk te diagnosticeren of te weerleggen, ook niet door specialisten

 

[Yo-Han]

Dat is het hem juist- en aangezien die mens mijn rechtstreekse buur is -> ondertussen ook een goede kennis. Ik heb hem die vraag ook gewoon gesteld: in een ver (10-15 jaar terug) was die mens uitbater van een café - en daar was een vaste klant die werkzaam was op die dienst en die zou hem geholpen hebben aan die kaart - ik twijfel eigenlijk aan die uitleg gezien mijn moeder ook zo een kaart heeft (en rolstoel, scoot -mobiel) en daar toch wat effectieve controles heeft moeten ondergaan - en dat is ook al jaren geleden.

Hij weet goed genoeg dat die kaart er los over is - hij zal zich niet parkeren op een voorbehouden plaats - maar om parkeergeld te vermijden is het wel handig uiteraard.

En net zoals velen zet een mens niet de stap naar politie, idem voor zwart -werk, al dan niet in combinatie met uitkering of langdurige ziekte. Hoeveel % van de mensen kent iemand die op een gegeven moment feitelijk gewoon fraudeert door onterecht "ziek" te zijn (al weet je het soms niet 100% natuurlijk), in het zwart gaat werken of werken in het zwart laat uitvoeren, mensen dronken achter het stuur zien kruipen ... dat passeert allemaal zeer vlot, we gaan er met z'n allen vanuit dat de bevoegde diensten hun werk maar moeten doen.

Anekdotes kent iedereen
En hoeveel % is echt en fake, dat is geen statistiek maar buikgevoel. Zeker als je er gaat naar raden of bepalen hoe ziek iemand anders moet zijn.
Soms is dat duidelijk zichtbaar: been kwijt, motorische handicap ... Soms niet, bv reuma, hernia of fybro myalgie, en zeker depressie etc ...
Dat sentiment van er zijn heel veel fraudeurs komt veel terug in dit topic.

Die anekdote met die kaart is dus mogelijks misbruik. Maar geloof me, 33% vaste invaliditeit verkrijgen is al vrij moeilijk. Zie ook de reply van @JPV
Je moet echt al veel faken en liegen(zelfs op papier en verklaringen onder eed dacht ik), en artsen zwaar doen twijfelen om zo iets gedaan te krijgen met fraude. Vriendjespolitiek van één ambtenaar zou ook niet mogen kunnen. En dan nog zo een cafe verhaal erbij, tjah het stinkt idd.

In dit topic ging de lang gebande TS al van 20% naar 33% fraudeurs in die 500 000, en dat op zijn eigen buikgevoel en anekdotes ... straf vond ik dat. Heel straf.

@TooChé
De hardnekkige fraudeurs gaan wel elk stapje door zoals @Alberta Balsalm al aanhaalde in het werkloosheidtopic als extern VDAB consulent. Ze blijven faken of gaan van ziekenkas naar OCMW hoor voor die paar 100den tot 1000 euro extra. Sommigen zijn onverbiddelijk, maar hoeveel pro zijn dat? En ja die moeten eruit, maar niet ten koste van mogelijks veel meer echt zieken.

Sommige kwalen zijn inderdaad moeilijk ivm diagnose, maar daar gaan dan ook drama's vallen als die hun uitkering kwijt zouden raken en de (chronische) pijn er dan net wel is. Ivm depressie en angsten etc is het ook niet altijd makkelijk.

 

[TooChé]

Van diegene die in hun eerste jaar frequenter naar huisarts gaan voor verlenging, zou de helft terug aan het werk kunnen (vind mijn vriendin) zonder op langdurig te vallen. Eenmaal dat eerste jaar voorbij, dan volgt zij dat niet meer op.
En aangezien diagnoses moeilijk te stellen zijn, is het percentage profiteurs onmogelijk te bepalen
Dus zowel gij als de TS, hebben daar een eigen invulling van die voor beide niet te staven valt

 

[Yo-Han]

Van diegene die in hun eerste jaar frequenter naar huisarts gaan voor verlenging, zou de helft terug aan het werk kunnen (vind mijn vriendin) zonder op langdurig te vallen. Eenmaal dat eerste jaar voorbij, dan volgt zij dat niet meer op.
En aangezien diagnoses moeilijk te stellen zijn, is het percentage profiteurs onmogelijk te bepalen
Dus zowel gij als de TS, hebben daar een eigen invulling van die voor beide niet te staven valt

Ik plak er dan ook geen cijfer op

Voor de rest akkoord, en zeker dat eerste, heb ik ook al aangehaald in m'n vorige reply's. Beperk de doorstroom van max 1 jaar ziekte of minder naar langere ziekte door betere samenwerking van alle partijen.

 

[Alberta Balsalm]

Er is een gewoonte om te foefelen in dit land. Er is een mentaliteitswijziging nodig. Laat die schaamteloze profiteurs die iedereen wel kent toch voelen dat je ze minderwaardig vindt vanwege wat ze flikken. Ze voelen zich veel te meerderwaardig.

Jezelf verschonen (zoals in het gehandicaptenparkeerkaart verhaal hierboven) dat je niet tot het gaatje gaat om je profijt eruit te halen is nog steeds misbruik maken. Je blijft iets gebruiken waar je geen recht op hebt en dupeert er anderen mee. Ook al denk je dat je een toffe P bent omdat je niet op gehandicaptenplekken parkeert. Je eigent je een privilege toe waar je geen recht op hebt.

 

[Alberta Balsalm]

Ik weet niet hoeveel van jullie op medisch onderzoek moeten en ieder jaar een gesprek hebben met de arbeidsarts? Mijn ervaringen hierin zijn niet negatief, maar ik zie ook niet in hoe een arbeidsarts beter gekwalificeerd zou zijn om een langdurig ziekte te beoordelen. Arbeidsartsen zijn met zeer specifieke materies bezig, maar hebben geen intense band met hun patiënten en weten niet of ze gemakkelijk klagen over pijn of net niet. Het lijkt mij dan ook geen goed idee om hen een beoordeling te laten maken over de duurtijd of intensiteit van een ziekte.

Het moet trouwens best knap vervelend zijn als huisarts om telkens maar weer opnieuw in vraag gesteld te worden. Die mensen zijn ook medische professionals die in alle eer en geweten handelen. Waarom altijd zo negatief doen over hen? Daarnaast heeft wie langdurig ziek is vaak een serieuze medische aandoening die meestal mee opgevolgd wordt door een 2de arts gespecialiseerd in die specifieke materie. Wil VOKA beweren dat arbeidsartsen opeens gespecialiseerd zijn in alles? Dat lijkt mij een wel zeer gevaarlijke stelling.

Dus nee, ik ben niet akkoord. Ik denk dat we eerst moeten kijken wat de oorzaak is van zoveel langdurige zieken. Want nu lijken we vooral aan symptoombestrijding te willen doen zonder dat we de oorzaak kennen. Ook moeten we mensen op een veilige en gezonde manier terug aan het werk krijgen. Progressieve tewerkstelling is daar een belangrijke hoeksteen van, maar ik ken weinig bedrijven of zelfstandigen die daar in mee gaan.

Ik ben nog NOOIT op medisch onderzoek gemoeten. Bij geen enkele werkgever in mijn gehele loopbaan. Ik heb ook nog NOOIT een gesprek gehad met een arbeidsarts, tijdens mijn gehele loopbaan. Ik zou dat eigenlijk wel fijn vinden maar misschien vermijden ze dit liever in de sociale sector om geen slapende honden wakker te maken. Weet ik veel.

Interessant weetje misschien: sedert enkele jaren is het in mijn organisatie mogelijk om een paar dagen je ziek te melden, zonder doktersbriefje.
Meting na twee jaar gaf deze info: kortverzuim is veel gestegen. Lang verzuim is drastisch gedaald. Uiteraard wordt het gestegen kortverzuim hier meer uitgehaald als probleem dan dat er gejuicht wordt over de vermindering op lang verzuim. Opvangen dat een collega enkele dagen uit is, is echt wel veel minder problematisch dan iemand die langer uitvalt. In het laatste geval moet het werk namelijk verdeelt worden over het team.

Nee, dit valt niet zo maar te vertalen naar allerlei andere sectoren. Maar het zegt ook iets.

 

[BeyondMars]

Waarom stel jij een periodieke controle gelijk aan "pesten"?

Omdat dit het soms gewoon is? Die controles worden vaak door bullebakken uitgevoerd die wel degelijk pest- en intimidatiegedrag gedrag vertonen. Ik ken genoeg mensen die bang en hebben stress hebben voor de controle omdat ze daar weer op een muur van onbegrip stoten. Met een beetje begrip en positiviteit zouden ze volgens mij veel beter af zijn, maar blijkbaar is iedereen een leugenaar en profiteur, schuldig tot het tegendeel bewezen is...

Daarnaast zijn bepaalde ziektebeelden nu eenmaal vrij lastig, gênant, pijnlijk of wat dan ook om telkens opnieuw te moeten gaan bewijzen/tonen. We komen van een tijd dat je spreekwoordelijk bijna ieder jaar naar Brussel moest om aan te tonen dat je geamputeerde benen niet terug gegroeid waren. Ik denk da we niet daar naar terug willen?

Ik ben nog NOOIT op medisch onderzoek gemoeten. Bij geen enkele werkgever in mijn gehele loopbaan. Ik heb ook nog NOOIT een gesprek gehad met een arbeidsarts, tijdens mijn gehele loopbaan. Ik zou dat eigenlijk wel fijn vinden maar misschien vermijden ze dit liever in de sociale sector om geen slapende honden wakker te maken. Weet ik veel.

Interessant weetje misschien: sedert enkele jaren is het in mijn organisatie mogelijk om een paar dagen je ziek te melden, zonder doktersbriefje.
Meting na twee jaar gaf deze info: kortverzuim is veel gestegen. Lang verzuim is drastisch gedaald. Uiteraard wordt het gestegen kortverzuim hier meer uitgehaald als probleem dan dat er gejuicht wordt over de vermindering op lang verzuim. Opvangen dat een collega enkele dagen uit is, is echt wel veel minder problematisch dan iemand die langer uitvalt. In het laatste geval moet het werk namelijk verdeelt worden over het team.

Nee, dit valt niet zo maar te vertalen naar allerlei andere sectoren. Maar het zegt ook iets.

Gezondheidstoezicht is niet altijd verplicht en is afhankelijk van de functie en het risico. Maar als werknemer kan je wel altijd vragen om een gesprek met de arbeidsarts, zeker als je werkgerelateerde gezondheidsklachten hebt. Ook wie langer dan 4 weken ziek geweest is, moet dacht ik een verplicht gezondheidsonderzoek ondergaan alvorens het werk te hervatten. Mijn ervaring is dat arbeidsartsen ook medische professionals zijn die hun werk uitstekend en met veel kennis doen. Echter is dit wel allemaal vanuit een werk gerelateerd oogpunt en weinig persoonlijk. Waar het bij de huisarts wel wat persoonlijker kan en mag.

Maar misschien is het dat wel wat ze willen. Dat het allemaal wat afstandelijker wordt?

Wij hebben ook dat systeem van x-aantal keer ziek melden zonder doktersbriefje. Dat doktersbriefje is een achterhaald systeem. Ik geloof dat je in Nederland zelfs geen afwezigheidsattest meer kan krijgen voor kortstondige afwezigheden. Het is daar ook heel gewoon dat je een dagje thuis blijft als je ziek voelt. Hier in België moet je al een huisarts gaan lastig vallen en extra druk zetten op een al overgevraagd systeem. Goed wetende dat even uitzieken de beste oplossing is... maar werkgevers zien dat vaak niet zitten en houden zich bewust vast aan het systeem van doktersbriefjes. Ook dat kost ons handenvol geld en toont opnieuw het wantrouwen aan, het idee dat iedereen een profiteur is.

Vertrouwen zou terug ons vertrekpunt moeten worden, waar zelfzorg en gezond verstand erkend worden en de zorgsector niet ingezet wordt voor administratieve ritueeltjes die onze maatschappij veel geld kosten. Zijn er mensen die er de kantjes aflopen? Jazeker en die zullen er in elk systeem zijn. Maar als je preventieve en controlerende maatregelen voor 100% afstemt op het 10/20/30% misbruik, dan misken je de andere 90/80/70%.

 

[Silence]

Interessant weetje misschien: sedert enkele jaren is het in mijn organisatie mogelijk om een paar dagen je ziek te melden, zonder doktersbriefje.
Meting na twee jaar gaf deze info: kortverzuim is veel gestegen. Lang verzuim is drastisch gedaald. Uiteraard wordt het gestegen kortverzuim hier meer uitgehaald als probleem dan dat er gejuicht wordt over de vermindering op lang verzuim. Opvangen dat een collega enkele dagen uit is, is echt wel veel minder problematisch dan iemand die langer uitvalt. In het laatste geval moet het werk namelijk verdeelt worden over het team.

Ik heb eigenlijk toch liever dat ik weet dat een collega 5-6 maand uit is dan een collega die om de haverklap 3 dagen thuis is en waar ik niet op kan rekenen