Echt. GRRRRRRRRRR. Want VOKA dat zijn dokters die het veeeeeel beter weten. Dit is een WERKGEVERSKOEPEL. Waarom doen die uitspraken over doelgroepen die BUITEN HUN TERREIN liggen??
De kerk zal wel ergens in het midden liggen zeker - ik wil anders wel een weddenschap aangaan: vandaag voel ik me gezond, zowel mentaal als fysiek - wedden dat ik binnen de 24h een ziektebriefje van minstens 1 maand kan bemachtigen? Is mijn huisarts dan een slechte arts - want die gaat me dat instant geven, mijn verhaaltje ligt klaar en is realistisch?
Weten de dokters het altijd beter - in geen miljoen jaar, als de "patiënt" andere bedoelingen heeft is het kalf verdronken - die arts kan ook geen risico nemen, stel dat de patiënt onder de eerste de beste trein springt of zijn gezin een kopje kleiner maakt na een mentale bekommernis die onvoldoende gehoord werd, ik heb onlangs mijn enkel gebroken - indien ik wens zit ik maanden thuis daarmee, vingers in de neus - rode draad: indien
IK dat wens, als ik zeg dat het pijn doet - dan zal het pijn doen, die arts zal daar de eerste maanden in meegaan en weinig vragen stellen.
Clichés zullen er altijd zijn, volgens de vakbonden worden werknemers uitgeperst als citroenen en krijgen ze zweepslagen om te presteren waardoor men constant ziek is en onder de werkdruk bezwijkt, volgens de werkgevers zijn alle werknemers softies en luieriken die bij voorkeur niet gaan werken maar liever betaald worden om thuis in de zetel te zitten. De materie is uitermate complex en misbruik is ook gewoon onvermijdelijk - met straffen alleen gaat het niet lukken, werken moet gewoon aantrekkelijk zijn - op elk vlak.
Stijn Baert zijn artikels zijn bij momenten nogal oppervlakkig en zoekend naar clicks, een aantal citaten uit het artikel:
De huisarts die nog hooguit één maand ziekteverlof mag voorschrijven, daarna neemt de arbeidsarts de patiënt over. Dat is waar werkgeversorganisatie Voka voor pleit <a...
www.hln.be
Stijn Baert: “Ja, toch in langdurig ziekteverzuim
(van minstens één jaar, red.). Volgens een rapport van de Hoge Raad van de Werkgelegenheid bleek in 2021 liefst 7,2% van alle 20- tot 64-jarigen inactief of onbeschikbaar voor de arbeidsmarkt wegens een ziekte of handicap. Die 7,2% is bijna het dubbele van de 4,1% werkzoekenden in dezelfde leeftijdscategorie. Er zijn dus al meer langdurig zieken dan werklozen.”
Wat meteen de hoogste score binnen Europa is. Ook andere officiële cijfers en statistieken lijken de bewering van Voka te staven. Volgens het Federaal Planbureau was in 2022 al 11,2% van de beroepsactieve bevolking langdurig buiten strijd. Dat is ruim één werkende Belg op tien. Ofwel een verdubbeling in nog geen twintig jaar tijd.
- 310.989 arbeiders en 182.692 bedienden
- 299.931 vrouwen en 193.750 mannen
- minstens 188.731 mensen met mentale aandoeningen en 156.768 met ziekten aan bot- en spierstelsel
- Of bijna 8,6 miljard euro werd in 2023 aan ziekte-uitkeringen betaald, tegen 'slechts' 6 miljard in 2019
“Strenger worden. Zowel in de toegang tot de ziekteverzekering als bij de reïntegratie van langdurig zieken op de werkvloer. Wie echt ziek is, moet beter onderscheiden worden van diegene die misbruik maakt. Dat is niet hardvochtig, maar net sociaal. We moeten dringend spaarzamer omgaan met onze sociale zekerheid. Zodat wie écht zorg nodig heeft – ook door de toenemende vergrijzing – die ook zal kunnen blijven krijgen.”
“Misschien is een systeem zoals in Nederland niet slecht. Daar moet het loon van een langdurig zieke twee jaar doorbetaald blijven door de werkgever zelf
(terwijl dat hier hooguit één maand is, red.). Waardoor die werkgever meer moeite doet om zijn zieke werknemer sneller en beter te reïntegreren. Ook Belgische werkgevers zouden zo’n rol op zich kunnen nemen. En niet langer in een systeem zoals nu, dat als werkgever en werknemer wat uitgekeken zijn op mekaar, de kosten op de staatskas kunnen afwentelen.”
“Daarnaast is als mede-oplossing natuurlijk ook betere preventie tegen echte burn-outs noodzakelijk. Net zoals echte kansen voor werknemers die uit een lang ziekteverlof terugkeren.
“Bij ons zit niets speciaals in het grondwater dat zoveel langdurig zieken kan uitleggen. Dus is er – ook al door onderzoek ondersteund – maar één echte verklaring: moreel wangedrag. In een systeem met goede uitkeringen en weinig controle maken sommigen daar onvermijdelijk misbruik van. En specifiek voor de ziekteverzekering toont internationaal onderzoek dat ook sommige werknemers op deze manier
meeliften.
“Komt daarbij dat de poorten van de werkloosheidsverzekering de afgelopen jaren steeds strenger werden bewaakt, terwijl dat bij de ziekteverzekering nog niet gebeurde. En zo kreeg de ziekteverzekering als ‘de weg van de minste weerstand’ extra lifters mee.
