500.000 langdurig zieken in België

[makila]

Die leraar is een faker dus.
Een zware burn out kan zelfs zorgen dat mensen met moeite nog een trap opraken zonder het gevoel dat je net 500m sprintte.

Ik had (volwassen) BOF in maart 2020 en ik had daar een hevige auto-immuun reactie op gekregen (sarcoïdose).
Lang verhaal kort (want ik heb dit al eens gepost): In dec '20 gecrasht en een maandje thuis wegens een burnout.

Ik ben toen van armoe via via naar een arts geweest die snel briefjes voorschrijft want mijn eigen huisarts weigerde dat maar ik was echt fysiek en mentaal stikkapot. En ik was een beetje ten einde raad. Ik was moe moe moe en nog eens moe. Ik kon mijn werk niet meer goed uitvoeren en ja dat is ook gewoon nefast voor de werkgever hé. Ik was op een bepaald moment gewoon waardeloos.

Wat ik die maand gedaan heb? Ik wilde het liefst van al gewoon slapen. Was dit echt een burnout? Neen. Eigenlijk was ik gewoon ziek. Sarcoïdose is vrij zeldzaam en wordt niet altijd even serieus genomen. Mijn (normale) huisarts had er nog nooit over gehoord. Maar de specialist (ziekenhuis Imelda) was duidelijk in de diagnose.

Maar ik krijg het schijt van 'echte' profiteurs die niets mankeren.

 

[Horse]

Hopelijk geen referentie voor de sector maar 2 psychologen in de familie- beiden regelmatig mentale problemen.

Dat kwam al eens ter sprake in een documentaire over AI, hopelijk kan AI die mensen ontlasten. Er zijn genoeg mensen die maar 2x per maand een afspraak hebben bij de psycholoog, maar die hebben ook hulp nodig in die 2 weken tussen die afspraken. Dan zou AI binnen een paar jaar goed kunnen helpen.

Ik heb ook de indruk dat naar de psycholoog gaan iets cool aan het worden is, iets wat leuk is om te hebben, iets wat leuk is om te zeggen. Het is wel gezonder dan de sigaret van de jaren '80.

Maar ik krijg het schijt van 'echte' profiteurs die niets mankeren.

Terecht, vandaar dat er evenveel opvolging moet zijn dan een werkloze.

Ik zie maar 1 oplossing: attest van psycholoog als voorwaarde om uitkering te blijven behouden.
Noem me gerust naïef maar ik zie die mensen niet liegen op zo'n attest. Om te beginnen hebben ze werk genoeg dus dat kan geen reden zijn.

 

[Bongobong]

Enige echte oplossing is ziekte uitkering beperken tot een aantal dagen op basis van geleverde prestaties.

 

[beryl]

Dat kwam al eens ter sprake in een documentaire over AI, hopelijk kan AI die mensen ontlasten. Er zijn genoeg mensen die maar 2x per maand een afspraak hebben bij de psycholoog, maar die hebben ook hulp nodig in die 2 weken tussen die afspraken. Dan zou AI binnen een paar jaar goed kunnen helpen.

Ik heb ook de indruk dat naar de psycholoog gaan iets cool aan het worden is, iets wat leuk is om te hebben, iets wat leuk is om te zeggen. Het is wel gezonder dan de sigaret van de jaren '80.


Terecht, vandaar dat er evenveel opvolging moet zijn dan een werkloze.

Ik zie maar 1 oplossing: attest van psycholoog als voorwaarde om uitkering te blijven behouden.
Noem me gerust naïef maar ik zie die mensen niet liegen op zo'n attest. Om te beginnen hebben ze werk genoeg dus dat kan geen reden zijn.

Een psycholoog kan dat net zo min ontkrachten. Ook daar wordt er ervan uit gegaan dat een patient oprecht is, het zijn geen leugendetectoren.

 

[contextbinder]

Enige echte oplossing is ziekte uitkering beperken tot een aantal dagen op basis van geleverde prestaties.

Dus wie de pech heeft om jong en/of langdurig ziek te worden is de pineut of hoe moet ik dat zien? Geen realistische of wenselijke optie - het is de groep die de kantjes eraf loopt of er los over gaat die men moet kunnen filteren - we moeten niet flauw doen - er is behoorlijk wat misbruik. Mss dat zwaardere sancties, meer controles, meer deontologie bij artsen, meer inspanningen vragen (zowel werkgever als werknemer) al een stap in de goede richting is.

Edit: wat ik me al heb afgevraagd - mss moet men mensen effectief verplicht naar andere jobs sturen indien men in hun huidige job bvb. burn -out problemen heeft, het is ook gewoon mogelijk dat je niet geschikt bent om die job uit te voeren - op voorwaarde dat er toch al enige feedback en actie van de werkgever is ondernomen.

 

[pardal]

Misbruik moet altijd bestreden worden, maar als een dokter ziekte voorschrijft moeten we er wel degelijk vanuit kunnen gaan dat deze persoon niet geschikt is om te gaan werken. Een controle arts kan dan nog altijd gestuurd worden door de werkgever enerzijds. Anderzijds is er ook de controlearts van de mutualiteit die ook kan beslissen dat de persoon wel arbeidsgeschikt is.

Met andere woorden zijn er 3 artsen die erover waken dat iemand al dan niet geschikt is om te gaan werken.

De uitkering die je krijgt is nooit hetzelfde als je nettoloon, je gaat het financieel wel zeker voelen.

In verband met geschiktheid van werk, is dit toch afhankelijk van de persoon zelf. Van werk veranderen kan soms een oplossing zijn, maar evengoed niet en gaan de problemen ook daar na een tijd terugkomen. Maar er zijn ook werkplekken die burn-outs in de hand werken door interne cultuur, leiderschapsstijl enz..

Die werkplekken zouden mee verantwoordelijk mogen gesteld worden voor het uitvallen van hun werknemers en dus ook de kosten voor uitkering mogen dragen (ben ik mis dat er in sommige landen dit al zo is, dat zij mee moeten betalen aan een ziekte-uitkering van hun personeel?)

 

[Bongobong]

Dus wie de pech heeft om jong en/of langdurig ziek te worden is de pineut of hoe moet ik dat zien? Geen realistische of wenselijke optie - het is de groep die de kantjes eraf loopt of er los over gaat die men moet kunnen filteren - we moeten niet flauw doen - er is behoorlijk wat misbruik. Mss dat zwaardere sancties, meer controles, meer deontologie bij artsen, meer inspanningen vragen (zowel werkgever als werknemer) al een stap in de goede richting is.

Wie niet slim genoeg geboren is of in een cultuur waar opleiding niet gewaardeerd werd is evengoed de pineut en zal geheel zijn leven minder verdienen. Waarom zouden er andere regels moeten gelden voor ongeluk dat je later in je leven treft? Ik zeg niet dat medische kosten niet vergoed mogen worden door de gemeenschap.

 

[Silence]

Misbruik moet altijd bestreden worden, maar als een dokter ziekte voorschrijft moeten we er wel degelijk vanuit kunnen gaan dat deze persoon niet geschikt is om te gaan werken. Een controle arts kan dan nog altijd gestuurd worden door de werkgever enerzijds. Anderzijds is er ook de controlearts van de mutualiteit die ook kan beslissen dat de persoon wel arbeidsgeschikt is.

Met andere woorden zijn er 3 artsen die erover waken dat iemand al dan niet geschikt is om te gaan werken.

De uitkering die je krijgt is nooit hetzelfde als je nettoloon, je gaat het financieel wel zeker voelen.

In verband met geschiktheid van werk, is dit toch afhankelijk van de persoon zelf. Van werk veranderen kan soms een oplossing zijn, maar evengoed niet en gaan de problemen ook daar na een tijd terugkomen. Maar er zijn ook werkplekken die burn-outs in de hand werken door interne cultuur, leiderschapsstijl enz..

Die werkplekken zouden mee verantwoordelijk mogen gesteld worden voor het uitvallen van hun werknemers en dus ook de kosten voor uitkering mogen dragen (ben ik mis dat er in sommige landen dit al zo is, dat zij mee moeten betalen aan een ziekte-uitkering van hun personeel?)

Goh ik kom er nu toch wel regelmatig tegen die in ziekte zijn bij hun werkgever, maar dan toch een flexi job uitoefenen (want men kijkt naar 3 kwartalen? ervoor)

Zou iemand mag je op zich meteen schorsen en terugvorderen, maar vaak krijgen die nog een goedkeuring om wat te werken..

En de mutualiteit krijgt werkingsmiddelen per "klant" nie verwachten dat die dokters daar heel heel streng gaan zijn. En anders kan men nog gaan hoppen van CM naar De voorzorg..

Die controles zou je moeten laten uitvoeren door een arts van het riziv

 

[pardal]

Goh ik kom er nu toch wel regelmatig tegen die in ziekte zijn bij hun werkgever, maar dan toch een flexi job uitoefenen (want men kijkt naar 3 kwartalen? ervoor)

Zou iemand mag je op zich meteen schorsen en terugvorderen, maar vaak krijgen die nog een goedkeuring om wat te werken..

En de mutualiteit krijgt werkingsmiddelen per "klant" nie verwachten dat die dokters daar heel heel streng gaan zijn. En anders kan men nog gaan hoppen van CM naar De voorzorg..

Die controles zou je moeten laten uitvoeren door een arts van het riziv

anderzijds zou een flexi-job er bijvoorbeeld wel voor kunnen zorgen dat men sneller terug aan het werk geraakt. Ik kan mij voorstellen dat je met een burn-out in een bureau functie met veel verantwoordelijkheid een flexi job in een handenarbeid omgeving met weinig verantwoordelijkheid een stap kan zijn tot beterschap.

Maar inderdaad wel met goedkeuring en als deel van een proces tot heractivering en verrekening van uitkering met de inkomsten van de flexijob.

In verband met de mutualiteit zijn ze anders toch redelijk happig om mensen na een jaar (dus voordat ziekte-uitkering overgaat tot invaliditeitsuitkering) terug werk geschikt te verklaren.

Het probleem gaat niet enkel opgelost raken door ziekte-uitkering in de tijd te beperken, stengere controles. Deze zijn nodig, maar dan ook bekijken waar er onder andere meer preventief kan ingezet worden, aandeel van de werkgever erkennen,

 

[contextbinder]

Wie niet slim genoeg geboren is of in een cultuur waar opleiding niet gewaardeerd werd is evengoed de pineut en zal geheel zijn leven minder verdienen. Waarom zouden er andere regels moeten gelden voor ongeluk dat je later in je leven treft? Ik zeg niet dat medische kosten niet vergoed mogen worden door de gemeenschap.

Deels persoonlijk - maar ik ben nog steeds van mening dat een goed sociaal model pas goed is wanneer ook diegenen met minder talenten, minder brains, minder handigheden, mindere gezondheid ... toch voldoende middelen moeten kunnen verwerven om te leven en niet te overleven. Dus buiten de medische kosten die vergoed worden moet er ook ruimte zijn voor andere extra zaken. Daarmee zeg ik niet dat iedereen een villa met high end wagen moet kunnen verwerven.

Voorbeeld uit mijn straat: koppel heeft een dochter die mentaal blijft zitten op 5-6 jaar terwijl ze momenteel 38 jaar is, die mensen krijgen extra middelen en dat is voor mij persoonlijk gewoon ok - ik zit daar niet mee in dat een deel van het belastinggeld daarvoor wordt gebruikt - concreet hebben die mensen o.a. een zwembad laten plaatsen - één van de weinige zaken waar de dochter compleet zot van is.

Maar het kan niet de bedoeling zijn dat men onterecht uitkeringen gaat claimen of cumuleren. Dat zijn heel andere discussies voor mij.

 

[Silence]

anderzijds zou een flexi-job er bijvoorbeeld wel voor kunnen zorgen dat men sneller terug aan het werk geraakt. Ik kan mij voorstellen dat je met een burn-out in een bureau functie met veel verantwoordelijkheid een flexi job in een handenarbeid omgeving met weinig verantwoordelijkheid een stap kan zijn tot beterschap.

Maar inderdaad wel met goedkeuring en als deel van een proces tot heractivering en verrekening van uitkering met de inkomsten van de flexijob.

Het moet ook geweldig aanvoelen als werkgever om Joske die bij jou al 8 maand ziek is op vrijdag pinten te zien tappen in een horecazaak of te zien opdienen in de zaak waar je gaat eten?
In bepaalde gevallen zou het kunnen helpen, maar we moeten niet van de uitzondering de regel maken lijkt mij

Goedkeuring is allemaal goed en wel maar ik heb er ook al gezien met een goedkeuring voor 20-30u met variabel uurrooster

Nuja ik heb ook geen wonderoplossing in gedachten, maar het loopt wat de spuigaten uit en het is allemaal wat te makkelijk

 

[Bongobong]

Deels persoonlijk - maar ik ben nog steeds van mening dat een goed sociaal model pas goed is wanneer ook diegenen met minder talenten, minder brains, minder handigheden, mindere gezondheid ... toch voldoende middelen moeten kunnen verwerven om te leven en niet te overleven. Dus buiten de medische kosten die vergoed worden moet er ook ruimte zijn voor andere extra zaken. Daarmee zeg ik niet dat iedereen een villa met high end wagen moet kunnen verwerven.

Het enige dat ik zeg is dat je niet heel je leven moet beloond worden omdat je een paar jaar een heel hoog loon hebt getrokken. Of dat nu in de vorm van een hoge werkloosheidsuitkering of in de vorm van een hogere invaliditeitsuitkering is. De vergoeding van medische kosten mag zeker hoger en mag wat mij betreft ook ruim geïnterpreteerd worden.

 

[Sneeuwstorm]

Een ziekte-uitkering hangt af van uw brutoloon, dus iemand die een hoge functie had, die krijgt dan meer om thuis te zitten met een burnout, en iemand die dan een gewone job had die krijgt minder, terwijl die het misschien wel meer nodig heeft. Ook niet echt eerlijk, je zou beide moeten hetzelfde krijgen in dat geval. Voor iemand die uitligt met een burnout zou er dan moeten gekeken worden over wat hij de laatste 10 jaar heeft verdiend , en niet enkel naar zijn huidig loon.
Een uitkering dient om te overleven, en is geen verzekering om uw huidige levensstandaard te kunnen behouden.

 

[beryl]

Het is nu ook wel zo dat er minima en maxima zijn voor invaliditeitsuitkeringen die niet zover uit elkaar liggen, dus je loon zal enkel binnen die beperkte marge nog een rol spelen. eens opgezocht en met mensen te laste krijg je max 112 Euro per dag, en minimaal 78 euro per dag.

 

[Bongobong]

Ik ken daarnaast zelf ook te veel getrouwde vrouwen die op invaliditeit staan om niet te vermoeden dat sommigen dat eerder zien als een manier om een loon te trekken als huisvrouw.

 

[cantharides]

Ik ken daarnaast zelf ook te veel getrouwde vrouwen die op invaliditeit staan om niet te vermoeden dat sommigen dat eerder zien als een manier om een loon te trekken als huisvrouw.

Zelfde met werkloosheidsuitkeringen uiteraard. Gaan de komende 10 jaar enkel voor de kindjes zorgen en zijn niet werkzoekend, maar de belastingbetaler zal hen wel wat sponsoren in hun keuze.

De uitkering die je krijgt is nooit hetzelfde als je nettoloon, je gaat het financieel wel zeker voelen.

In het geval je terugvalt op een uitkering uiteraard. Mijn werkgever past het verschil bij gedurende het eerste jaar. Dus 1 jaar burn-out is volledig loonsbehoud.

Deels persoonlijk - maar ik ben nog steeds van mening dat een goed sociaal model pas goed is wanneer ook diegenen met minder talenten, minder brains, minder handigheden, mindere gezondheid ... toch voldoende middelen moeten kunnen verwerven om te leven en niet te overleven.

Een stap in de goede richting is de uitkering "dichter" bij het "overleven" brengen. Zal veel misbruiken tegen gaan.
Ik zie niet in waarom een OCMW er zijn sigaretten, drank een weeekje vakantie mee in het pakket moeten zitten. Een dak boven uw hoofd, medische kosten betaald em voedselpakketten om af te halen zouden voldoende moeten zijn, voor de rest moet je dan maar "aangepast" werken.

 

[zwarten]

Ik ken daarnaast zelf ook te veel getrouwde vrouwen die op invaliditeit staan om niet te vermoeden dat sommigen dat eerder zien als een manier om een loon te trekken als huisvrouw.

En hoe bewijzen die dat? Mijn schoonvader is invalide, zit in een rolstoel, en was het nu om de twee(?) jaar dat er iemand langskwam om te controleren dat hij nog in een rolstoel zit.
https://www.lm-ml.be/nl/controleonderzoek-bij-invaliditeit

mind you die mens is op pensioen he. Maar toch komen ze controleren of hij nog kan genieten van kortingen op urinezakken, hulp allerhande etc.

 

[pardal]

Zelfde met werkloosheidsuitkeringen uiteraard. Gaan de komende 10 jaar enkel voor de kindjes zorgen en zijn niet werkzoekend, maar de belastingbetaler zal hen wel wat sponsoren in hun keuze.

opvang voor kinderen kosten dan ook handenvol geld, zijn "onbetrouwbaar" (sluiten de deuren volgens sommige hier heel veel, onaangekondigd), poetshulp kost ook geld.

Neem je dan mensen kwalijk dat ze het op zo een manier proberen op te lossen? Zeker als hun eigen netwerk beperkt is in het opvangen van kinderen in onvoorziene omstandigheden?

In het geval je terugvalt op een uitkering uiteraard. Mijn werkgever past het verschil bij gedurende het eerste jaar. Dus 1 jaar burn-out is volledig loonsbehoud.

Denk niet dat er veel werkgevers zijn die dit doen. Maar zo zou het overal moeten zijn.

Een stap in de goede richting is de uitkering "dichter" bij het "overleven" brengen. Zal veel misbruiken tegen gaan.
Ik zie niet in waarom een OCMW er zijn sigaretten, drank een weeekje vakantie mee in het pakket moeten zitten. Een dak boven uw hoofd, medische kosten betaald em voedselpakketten om af te halen zouden voldoende moeten zijn, voor de rest moet je dan maar "aangepast" werken.

Kan je uitleggen hoe je bij dit laatste komt. Dat een overlevingspakket voor minder misbruik gaat zorgen? Denk je dat ze dan sneller terug in het reguliere arbeidscircuit komen, of gaan ze juist meer gaan zwart werken?

OCMW's kunnen geen inkomstenbeheer doen van een persoon zonder zijn uitdrukkelijke toestemming (en die deze altijd terug kan intrekken) Daarbij gaan steuntrekkers altijd een bepaald bedrag zelf in handen krijgen, waar ze mee mogen doen wat ze willen.

Alsook zou ik bij sommige sigaretten, drank en een weekje vakantie met plezier sponseren om erger te voorkomen (en duurder voor de samenleving)

 

[Bongobong]

opvang voor kinderen kosten dan ook handenvol geld, zijn "onbetrouwbaar" (sluiten de deuren volgens sommige hier heel veel, onaangekondigd), poetshulp kost ook geld.

Neem je dan mensen kwalijk dat ze het op zo een manier proberen op te lossen? Zeker als hun eigen netwerk beperkt is in het opvangen van kinderen in onvoorziene omstandigheden?

Toch wel ja. En toevallig of niet zijn het degene die er het financieel best voor staan die thuis zitten.

 

[pardal]

Toch wel ja. En toevallig of niet zijn het degene die er het financieel best voor staan die thuis zitten.

hoe bedoel je met het laatste, want het zijn juist degene met een goed inkomen die financieel er het meest op achteruit gaan als ze een uitkering krijgen. Met de kanttekening dat ze waarschijnlijk nog altijd genoeg overhouden om de kosten te kunnen dragen en er geen boterham minder om eten.

maar om dat op te lossen zou je naar het gezinsinkomen moeten gaan kijken van alle inwonende personen en als er dan voldoende inkomen zou zijn, zou ik de uitkering 0 moeten bedragen (zoals leefloon werkt)

Maar lage inkomens gaan op einde van de maand minder overhouden als ze werken gaan betekend dat er ook bijkomende uitgaven zijn om te kunnen gaan werken. Waarop veel mensen voorstellen om de uitkering te verlagen, maar waarom niet de minimum lonen verhogen tot een bedrag dat het loont om te gaan werken?