500.000 langdurig zieken in België

[JPV]

Zou kunnen. Ik meen me te herinneren dat de CM me vertelde dat ik altijd mijn verlof moest doorgeven zelfs als ik naar Spanje op reis wou gaan. Mssn een ijverige bediende

Dat klopt dan ook wat ze zegt, je moet het altijd doorgeven, maar je moet geen toestemming vragen voor Europa, zoals ik ook zei.

 

[contextbinder]

Niet 100% zeker of dit al langdurig ziek is - maar het is zeker relevant en zeer negatief en triest, geeft ook duidelijk aan wat velen aanvoelen in het dagelijks leven - ook maakt het duidelijk waar de klemtonen voor beleid moeten liggen om deze trend te keren.

EXCLUSIEF. Epidemie op arbeidsmarkt: nog nooit zoveel jonge mensen te ziek om te werken en dat heeft één reden

Het gaat niet goed met jonge werknemers in België. Een recordaantal twintigers, dertigers en prille veertigers meldt zich ziek en heeft langer dan een maand nodig om te herstellen. Dat blijkt uit een analyse van HLN. “Je verwacht dit niet bij mensen in die levensfase”, zeggen deskundigen. Wat is...

www.hln.be

Toegepast op een fictief Belgisch bedrijf met 2000 werknermers:

Om het fenomeen helder onder ogen te brengen, nemen we jou even mee naar een fictief Belgisch bedrijf in 2009. Onze firma telt tweeduizend werknemers die evenredig verdeeld zijn over twee leeftijdscategorieën: boven 45 jaar en onder 45 jaar. Als we historische statistieken over langdurige ziekte toepassen op het bedrijf, dan krijg je de volgende verdeling tussen jong en oud.

+45: 86 mensen langer dan 1 maand ziek
-45: 15 mensen langer dan 1 maand ziek

in 2024 wordt dat:

+45: 101 mensen langer dan 1 maand ziek
-45: 32 mensen langer dan 1 maand ziek

Indien zelfde tempo wordt aangehouden wordt dat in 2050:

+45: 131 mensen langer dan 1 maand ziek
-45: 138 mensen langer dan 1 maand ziek

In de ‘generatie Z’ (werknemers tussen 15 en 29 jaar oud) vallen er vandaag weliswaar dubbel zoveel mensen langer dan een maand uit dan in 2009, maar bij de generatie erboven (tussen 30 en 44 jaar oud) gaat de groei even hard. Het probleem zit dus óók bij de zogenaamde ‘millennials’.

Wat is er aan de hand?​

Er is eigenlijk maar één factor die een rol lijkt te spelen in de ‘epidemie’ die momenteel over de Belgische werkvloer rolt: ons brein. Dat heeft het blijkbaar steeds moeilijker om te volgen. Psychische gezondheidsproblemen hebben aan een razend tempo alle andere fysieke aandoeningen ingehaald als de belangrijkste reden waarom mensen zich te ziek voelen om te werken. In 2009 was dat anders.
Toen stonden problemen met spieren, pezen en gewrichten nog afgetekend op nummer één als oorzaak voor langdurige ziekte bij actieve werknemers. De kloof met mentale aandoeningen (depressie, burn-out, angst- of gedragsstoornis,...) bedroeg nog tien procentpunten. Vandaag is daar geen sprake meer van. Psychische ziekten hebben de leiding genomen en bouwden volgens de laatste statistieken al een voorsprong van vier procentpunten op.

Sectoren met meeste kans op mentale problemen:

1. Zorg
2. Transport en distributie
3. Horeca
4. Onderwijs
5. Bank en verzekeringen

“Helaas schrik ik niet van de trend”, zegt neuropsycholoog Michaël Portzky. Hij ontwikkelde jaren geleden een test waarmee je mentale veerkracht bij mensen kan meten en zag in 2018 al een tsunami op ons afkomen. “Ik trok toen naar Vlaamse scholen en liet duizenden jongeren de test afnemen.” Wat bleek? Eén op de vier bevond zich in een risicogroep voor het ontwikkelen van psychische problemen.

Schoolverzuim​

Het lijkt er bovendien op dat de trend niet snel zal keren. Want in onze scholen voltrekt zich vandaag exact hetzelfde fenomeen als op de arbeidsmarkt. Op zes jaar tijd zagen de Centra voor Leerlingenbegeleiding de dossiers voor langdurig schoolverzuim wegens ziekte met bijna zestig procent stijgen. Ook zij wijzen naar psychologische gezondheidsproblemen als belangrijkste factor voor de groei.
Cijfers van Bednet onderschrijven die hypothese. Bednet is een vzw die zieke kinderen de kans biedt om lessen via de computer te volgen. Toen zij in 2016 van start gingen, maakte slechts één kind op de tien gebruik van Bednet omwille van een mentaal probleem. Vier op de tien deden dat omwille van kanker. Zes jaar later was dat al omgekeerd: nog één op de tien ‘Bednetters’ heeft kanker en vier op de tien hebben mentale problemen. In 2023 steeg dat in het middelbaar zelfs door naar vijf op de tien.

Willemijn van Dommelen - die als partner bij [email protected] samenwerkt met bedrijven om ziekteverzuim tegen te gaan - beaamt dat. “Het grootste risico op langdurige ziekte zit al een tijdje niet meer énkel bij de werknemers boven de vijftig jaar. Ook voor het mentaal welzijn van twintigers en dertigers moet je tegenwoordig oog hebben.” De vraag rijst of de huidige generatie jonge werknemers meer aanleg heeft voor mentale problemen en langdurige ziekte dan de vorige generaties. Of speelt er iets anders?

 

[makila]

Of speelt er iets anders?

Ik ben Test Engineer en ik heb de laatste 5 jaar meer zaken (extra) moeten bijstuderen / opnemen dan de 10+ jaar daarvoor. En dit lijkt nog te versnellen. Ik kan nog relatief goed volgen maar voor veel mensen gaat het vermoedelijk te snel.

Maar ik besef dit wel: Tot mijn 67ste houd ik dit niet vol op deze manier. Ik ga dan wel iets anders doen dat minder belastend is voor mijn brein.

Het moet steeds sneller, beter en efficiënter en men moet volgen. Kan men dat niet? Uwe vervanger staat reeds klaar.

Er is eigenlijk maar één factor die een rol lijkt te spelen in de ‘epidemie’ die momenteel over de Belgische werkvloer rolt: ons brein. Dat heeft het blijkbaar steeds moeilijker om te volgen.

Omdat er gewoon meer bij komt kijken dan vroeger? Meer is dat toch niet? Men eist steeds meer van ons brein.

 

[mac-bc]

Niet 100% zeker of dit al langdurig ziek is - maar het is zeker relevant en zeer negatief en triest, geeft ook duidelijk aan wat velen aanvoelen in het dagelijks leven - ook maakt het duidelijk waar de klemtonen voor beleid moeten liggen om deze trend te keren.

EXCLUSIEF. Epidemie op arbeidsmarkt: nog nooit zoveel jonge mensen te ziek om te werken en dat heeft één reden

Het gaat niet goed met jonge werknemers in België. Een recordaantal twintigers, dertigers en prille veertigers meldt zich ziek en heeft langer dan een maand nodig om te herstellen. Dat blijkt uit een analyse van HLN. “Je verwacht dit niet bij mensen in die levensfase”, zeggen deskundigen. Wat is...

www.hln.be

Toegepast op een fictief Belgisch bedrijf met 2000 werknermers:

Om het fenomeen helder onder ogen te brengen, nemen we jou even mee naar een fictief Belgisch bedrijf in 2009. Onze firma telt tweeduizend werknemers die evenredig verdeeld zijn over twee leeftijdscategorieën: boven 45 jaar en onder 45 jaar. Als we historische statistieken over langdurige ziekte toepassen op het bedrijf, dan krijg je de volgende verdeling tussen jong en oud.

+45: 86 mensen langer dan 1 maand ziek
-45: 15 mensen langer dan 1 maand ziek

in 2024 wordt dat:

+45: 101 mensen langer dan 1 maand ziek
-45: 32 mensen langer dan 1 maand ziek

Indien zelfde tempo wordt aangehouden wordt dat in 2050:

+45: 131 mensen langer dan 1 maand ziek
-45: 138 mensen langer dan 1 maand ziek

In de ‘generatie Z’ (werknemers tussen 15 en 29 jaar oud) vallen er vandaag weliswaar dubbel zoveel mensen langer dan een maand uit dan in 2009, maar bij de generatie erboven (tussen 30 en 44 jaar oud) gaat de groei even hard. Het probleem zit dus óók bij de zogenaamde ‘millennials’.

Wat is er aan de hand?​

Er is eigenlijk maar één factor die een rol lijkt te spelen in de ‘epidemie’ die momenteel over de Belgische werkvloer rolt: ons brein. Dat heeft het blijkbaar steeds moeilijker om te volgen. Psychische gezondheidsproblemen hebben aan een razend tempo alle andere fysieke aandoeningen ingehaald als de belangrijkste reden waarom mensen zich te ziek voelen om te werken. In 2009 was dat anders.
Toen stonden problemen met spieren, pezen en gewrichten nog afgetekend op nummer één als oorzaak voor langdurige ziekte bij actieve werknemers. De kloof met mentale aandoeningen (depressie, burn-out, angst- of gedragsstoornis,...) bedroeg nog tien procentpunten. Vandaag is daar geen sprake meer van. Psychische ziekten hebben de leiding genomen en bouwden volgens de laatste statistieken al een voorsprong van vier procentpunten op.

Sectoren met meeste kans op mentale problemen:

1. Zorg
2. Transport en distributie
3. Horeca
4. Onderwijs
5. Bank en verzekeringen

“Helaas schrik ik niet van de trend”, zegt neuropsycholoog Michaël Portzky. Hij ontwikkelde jaren geleden een test waarmee je mentale veerkracht bij mensen kan meten en zag in 2018 al een tsunami op ons afkomen. “Ik trok toen naar Vlaamse scholen en liet duizenden jongeren de test afnemen.” Wat bleek? Eén op de vier bevond zich in een risicogroep voor het ontwikkelen van psychische problemen.

Schoolverzuim​

Het lijkt er bovendien op dat de trend niet snel zal keren. Want in onze scholen voltrekt zich vandaag exact hetzelfde fenomeen als op de arbeidsmarkt. Op zes jaar tijd zagen de Centra voor Leerlingenbegeleiding de dossiers voor langdurig schoolverzuim wegens ziekte met bijna zestig procent stijgen. Ook zij wijzen naar psychologische gezondheidsproblemen als belangrijkste factor voor de groei.
Cijfers van Bednet onderschrijven die hypothese. Bednet is een vzw die zieke kinderen de kans biedt om lessen via de computer te volgen. Toen zij in 2016 van start gingen, maakte slechts één kind op de tien gebruik van Bednet omwille van een mentaal probleem. Vier op de tien deden dat omwille van kanker. Zes jaar later was dat al omgekeerd: nog één op de tien ‘Bednetters’ heeft kanker en vier op de tien hebben mentale problemen. In 2023 steeg dat in het middelbaar zelfs door naar vijf op de tien.

Willemijn van Dommelen - die als partner bij [email protected] samenwerkt met bedrijven om ziekteverzuim tegen te gaan - beaamt dat. “Het grootste risico op langdurige ziekte zit al een tijdje niet meer énkel bij de werknemers boven de vijftig jaar. Ook voor het mentaal welzijn van twintigers en dertigers moet je tegenwoordig oog hebben.” De vraag rijst of de huidige generatie jonge werknemers meer aanleg heeft voor mentale problemen en langdurige ziekte dan de vorige generaties. Of speelt er iets anders?

Lees ook aandachtig de omschrijving: "... belangrijkste reden waarom mensen zich te ziek voelen om te werken...". Vroeger was men gewoon te ziek om te werken. Punt. Nu "voelt" men zich te ziek om te werken. En dat is natuurlijk heel subjectief.

Daarnaast heb je nog elementen als:

• Het leven wordt steeds complexer dan vroeger. Veel meer administratie. Regeltjes, procedures, handtekeningen, ... Het mooiste voorbeeld vind ik hier mijn recente rant over mijn bedrijfswagen. Er waren toen op korte termijn 4 kleine zaken aan mijn auto, en ik moest voor elk apart probleempje allemaal aparte instanties aanschrijven, bellen, documenten invullen, ... Terwijl je die vroeger gewoon bij uw lokale garage kon binnensmijten en de kous was af. Dit voorbeeld kan men makkelijk in het belachelijke trekken, maar pas dit toe op élk aspectje in uw leven en je hebt een shitload aan domme administratieve taken die allemaal ergens blijven kleven in dat koppeke. Ik probeer deze zaken zoveel mogelijk te vermijden.
• Veel meer prikkels dan vroeger. Ik kom er ook soms slecht van, ik heb er hier ook al over gerant. Mails (werk + privé), telefoons, Teams, Whatsapp, ... En het ergste daaraan is dat "we" blijkbaar ook allemaal verwachten van elkaar dat we daar instant op reageren. We maken elkaar gewoon gek. Ik probeer mij niets aan te trekken van die sociale druk. Ik reageer op berichten wanneer ik wil. Ik sta bekend als die trage reageerder. Ik heb daardoor zelfs al eens het verwijt gekregen dat het mij precies niet interesseert. Domme conclusie. Ook zet ik al mijn meldingen van Whatsapp volledig af. Geen geping constant, geen getril. En beschouw 's avonds vanuit uw zetel hoe mensen zich tegenwoordig ganser dagen lijken bezig te houden met tokkelen op dat toestel. Dan klink ik maar als een boomer.
• Sociale media: vroeger waren uw peers uw dorpsgenoten, vandaag zijn uw peers alle leeftijdsgenoten ter wereld. Uiteraard ben jij niet de mooiste of de slimste of de meest welvarende. Relativeer.
• Veel te softe opvoeding van kinderen die tegenwoordig allemaal behandeld worden als prinsjes en prinsesjes, geïnstitutionaliseerd door pretpedagogen. Cut the crap. Uw kind is heus niet zo bijzonder. Handel daar ook naar. Het leven is ook geen ponykamp, doe dan ook niet alsof. Dring ze ook geen 10 hobby's op uit angst dat er ergens een verborgen talentje niet zou ontdekt worden. Laat uw kinderen zich eens vervelen.

De vraag is: moet de maatschappij opdraaien voor de ziektekosten die voortvloeien uit een gebrek aan weerbaarheid en relativeringsvermogen en ziektekosten die voortvloeien uit een veel te softe opvoeding?

 

[contextbinder]

Het masterplan is klaar:

Persoonlijk: stap in de goede richting - maar toch twijfels: nog steeds bitter weinig oplossingen voor burn -out, bijdrage werkgever is te kort en te weinig om echt doorslaggevend te zijn, ook benieuwd naar de modaliteiten voor vragenlijst/missen afspraken en waarschuwingen - als het is zoals vandaag bij o.a. VDAB - dat zijn custom ultra soft handschoenen - en het is ook te hopen dat er omgekeerd niet te veel zottigheden zijn - het gevaar dat hier een papieren tijger wordt gecreëerd is aanwezig en imo zeer groot.

Dit is hoe Frank Vandenbroucke een half miljoen langdurig zieken weer aan de slag wil krijgen

Er komt een soort ‘kliklijn’ voor artsen die te veel ziektebriefjes schrijven, werkgevers moeten langer betalen voor hun zieke werknemers en langdurig zieken kunnen hun volledige uitkering verliezen als ze niet meewerken. Om de half miljoen zieke Belgen weer aan de slag te krijgen, worden de...

www.hln.be

• Op onze arbeidsmarkt woedt een ‘epidemie’: meer dan 526.000 Belgen zitten langer dan één jaar ziek thuis. Onlangs kwam aan het licht dat het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (RIZIV) bijna 300.000 van hen arbeidsongeschikt heeft verklaard tot hun pensioen
• De uitkeringen kosten de staat ook handenvol geld. In 2023 gaf de federale overheid meer dan 9 miljard euro uit aan uitkeringen van langdurig zieken, zo blijkt uit de laatste cijfers van het RIZIV. Tel daar nog eens de tegemoetkomingen bij van wie minder dan één jaar thuis geschreven is en je komt aan een totaal prijskaartje van bijna 12 miljard euro.
• Word je vandaag ziek, dan betaalt de werkgever vier weken lang jouw volledige loon uit. Daarna val je terug op een uitkering van het ziekenfonds, doorgaans 60 procent van het begrensde brutoloon. Na één maand draait de werkgever dus niet langer financieel op voor zijn zieke werknemer.
  Dat verandert vanaf 1 januari. In de toekomst zal de werkgever tijdens de tweede en derde maand ziekte 30 procent van de uitkering moeten betalen. De mosterd voor dit plan haalde Vandenbroucke bij onze noorderburen: in Nederland moet de werkgever bij ziekte twee jaar lang de uitkering betalen.
• Wie langdurig ziek is en van een uitkering leeft, zal in ruil ook een hoop plichten moeten vervullen. Na tien weken ziekte moet je een vragenlijst invullen. Doe je dat niet of werk je niet mee met de ‘terug-naar-werk’-coach, dan volgt een financiële sanctie, en die wordt hoger dan vandaag. Tijdens het eerste jaar ziekte moet je bovendien drie keer langsgaan bij een arts. Ook nieuw: als je twee keer niet komt opdagen zonder geldige reden, verlies je je volledige uitkering.
• De ziekenfondsen moeten ook meer moeite doen om langdurig zieken aan het werk te krijgen. Doen ze dat niet, dan krijgen ze minder geld van de overheid voor hun werkingskosten.
• Vandenbroucke en co richten de pijlen ook op het voorschrijfgedrag van artsen. Dokters zullen tijdens het eerste jaar ziekte nooit iemand langer thuis mogen schrijven dan voor een periode van drie maanden.
• Met behulp van ‘datamining’ (waarbij men verbanden zoekt tussen verschillende gegevensverzamelingen) kan men dokters opsporen die buitensporig veel of extreem lang patiënten thuis schrijven. De echte uitschieters worden dan aangesproken op hun voorschrijfgedrag.
• Nog opvallend is dat er een meldpunt komt waar werkgevers dokters kunnen aangeven, omdat ze vermoeden dat ze frauduleuze attesten voorschrijven.

 

[Brt]

Het masterplan is klaar:

Persoonlijk: stap in de goede richting - maar toch twijfels: nog steeds bitter weinig oplossingen voor burn -out, bijdrage werkgever is te kort en te weinig om echt doorslaggevend te zijn, ook benieuwd naar de modaliteiten voor vragenlijst/missen afspraken en waarschuwingen - als het is zoals vandaag bij o.a. VDAB - dat zijn custom ultra soft handschoenen - en het is ook te hopen dat er omgekeerd niet te veel zottigheden zijn - het gevaar dat hier een papieren tijger wordt gecreëerd is aanwezig en imo zeer groot.

Dit is hoe Frank Vandenbroucke een half miljoen langdurig zieken weer aan de slag wil krijgen

Er komt een soort ‘kliklijn’ voor artsen die te veel ziektebriefjes schrijven, werkgevers moeten langer betalen voor hun zieke werknemers en langdurig zieken kunnen hun volledige uitkering verliezen als ze niet meewerken. Om de half miljoen zieke Belgen weer aan de slag te krijgen, worden de...

www.hln.be

• Op onze arbeidsmarkt woedt een ‘epidemie’: meer dan 526.000 Belgen zitten langer dan één jaar ziek thuis. Onlangs kwam aan het licht dat het Rijksinstituut voor Ziekte- en Invaliditeitsverzekering (RIZIV) bijna 300.000 van hen arbeidsongeschikt heeft verklaard tot hun pensioen
• De uitkeringen kosten de staat ook handenvol geld. In 2023 gaf de federale overheid meer dan 9 miljard euro uit aan uitkeringen van langdurig zieken, zo blijkt uit de laatste cijfers van het RIZIV. Tel daar nog eens de tegemoetkomingen bij van wie minder dan één jaar thuis geschreven is en je komt aan een totaal prijskaartje van bijna 12 miljard euro.
• Word je vandaag ziek, dan betaalt de werkgever vier weken lang jouw volledige loon uit. Daarna val je terug op een uitkering van het ziekenfonds, doorgaans 60 procent van het begrensde brutoloon. Na één maand draait de werkgever dus niet langer financieel op voor zijn zieke werknemer.
  Dat verandert vanaf 1 januari. In de toekomst zal de werkgever tijdens de tweede en derde maand ziekte 30 procent van de uitkering moeten betalen. De mosterd voor dit plan haalde Vandenbroucke bij onze noorderburen: in Nederland moet de werkgever bij ziekte twee jaar lang de uitkering betalen.
• Wie langdurig ziek is en van een uitkering leeft, zal in ruil ook een hoop plichten moeten vervullen. Na tien weken ziekte moet je een vragenlijst invullen. Doe je dat niet of werk je niet mee met de ‘terug-naar-werk’-coach, dan volgt een financiële sanctie, en die wordt hoger dan vandaag. Tijdens het eerste jaar ziekte moet je bovendien drie keer langsgaan bij een arts. Ook nieuw: als je twee keer niet komt opdagen zonder geldige reden, verlies je je volledige uitkering.
• De ziekenfondsen moeten ook meer moeite doen om langdurig zieken aan het werk te krijgen. Doen ze dat niet, dan krijgen ze minder geld van de overheid voor hun werkingskosten.
• Vandenbroucke en co richten de pijlen ook op het voorschrijfgedrag van artsen. Dokters zullen tijdens het eerste jaar ziekte nooit iemand langer thuis mogen schrijven dan voor een periode van drie maanden.
• Met behulp van ‘datamining’ (waarbij men verbanden zoekt tussen verschillende gegevensverzamelingen) kan men dokters opsporen die buitensporig veel of extreem lang patiënten thuis schrijven. De echte uitschieters worden dan aangesproken op hun voorschrijfgedrag.
• Nog opvallend is dat er een meldpunt komt waar werkgevers dokters kunnen aangeven, omdat ze vermoeden dat ze frauduleuze attesten voorschrijven.

En hoe zou jij die burn-outs dan oplossen? Ik snap niet dat er zoveel mensen zijn die daar last van hebben. Dat is volgens mij toch vooral prive gerelateerd en niet de job. Teveel hobby's en sociale verplichtingen etc....

 

[Sneeuwstorm]

En hoe zou jij die burn-outs dan oplossen? Ik snap niet dat er zoveel mensen zijn die daar last van hebben. Dat is volgens mij toch vooral prive gerelateerd en niet de job. Teveel hobby's en sociale verplichtingen etc....

Op de privé heeft de werkgever natuurlijk geen vat op (buiten het feit dat mensen niet moeten aangemoedigd worden om te werken buiten de werkuren), maar misschien moet men ook meer doen om extra prikkels te vermijden op het werk, zoals onnodige e-mails en vergaderingen, meer gestructureerd te werk gaan, etc. Het zal dikwijls een combinatie zijn van privé en werk.

Ik denk dat werkgevers toch te weinig doen om burnouts te voorkomen, en de gevolgen voor de werkgever zijn uiteindelijk te klein wanneer iemand uitvalt. Hopelijk met de nieuwe regeling doet men dan ook meer moeite om mensen terug aan het werk te krijgen of in de eerste plaats voorkomen dat men uitvalt.

 

[Mr.Fingers]

Dat is volgens mij toch vooral prive gerelateerd en niet de job

Doorheen de jaren is de productiviteit stelselmatig gestegen. Een deel daarvan zal ook komen door betere arbeidsmiddelen en -omkadering, maar ook dat men gewoon ook harder werkt dan vroeger. “9h binnen en 17h buiten” is op veel bedrijven niet meer van toepassing. De druk ligt misschien iets hoger, maar zelfs als de druk hetzelfde is: de druk is constant.

 

[contextbinder]

En hoe zou jij die burn-outs dan oplossen? Ik snap niet dat er zoveel mensen zijn die daar last van hebben. Dat is volgens mij toch vooral prive gerelateerd en niet de job. Teveel hobby's en sociale verplichtingen etc....

Geen idee - aartsmoeilijke materie - aan te pakken op alle vlakken in de hoop terug te dringen:

• Waarom is het dermate populair in ons land: werkdruk? Te weinig aandacht elders? Te makkelijk systeem uitkeringen? Te weinig preventie op werkvloer? Is er een verband met het onderwijs? Is het maatschappelijk draagvlak fundamenteel anders elders en is dat terecht of niet?
• Indruk of feit: was het vroeger beter of niet of werd het gewoon verdrongen, niet opgemerkt of verwaarloost?
• Hoe mentale weerbaarheid groter maken? iedereen wil altijd "alles" en iedereen verwacht van iedereen ook "alles" - waarom in godsnaam? Verwachtingspatroon bijsturen?
• Hoe een werkbaar kader bekomen binnen elke werkgever? Zowel werkgevers als werknemers hebben baat bij iets dat het gros van de tijd goed georganiseerd is.
• Moeten we ook de behandeling niet in vraag stellen - de curve is een hyperbool ondertussen, veronderstellend dat ons land de uitzondering is moet men mss andere pistes overwegen. Anekdotisch voorbeeld: ex-partner van collega heeft een burn -out/depressie en was niet meer in staat om te werken - echter wel om te gaan feesten, lead zangeres te zijn in een band met +30 optredens per jaar - de artsen stimuleerden deze activiteiten. We zijn inmiddels 10 jaar verder en de situatie is ongewijzigd. Persoon is nog geen 45 jaar. Gaan werken kan tal van positieve kanten hebben: voldoening, waardering, geen verveling, sociaal contact, aanbod van een kader om bezig te zijn kunnen mss wel waardevoller zijn dan thuis herstellen- dus meer een traject in combinatie met werk en niet een traject in combinatie met vrije tijd.

Maar ik ben geen specialist, maar anderzijds moet je ook vaststellen dat alles niet kan kloppen:

• Of ons land moet de uitzondering zijn
• Of de specialisten kennen er niets van gezien de behandeling niet resulteert in een verbetering
• Of er is fraude op grote schaal
• ....

 

[{BK}Black Devil]

We zijn ook gewoon een prestatiemaatschappij , en de sociale lat wordt alsmaar hoger gelegd. Maar niet iedereen kan dat simpelweg aan. Je moet succesvol zijn, je moet van alles beleven, je moet gelukkig en rijk zijn of dat tenminste zoveel mogelijk uitstralen. Zo werkt het niet. Het is oké om eens te falen.

 

[zwarten]

En hoe zou jij die burn-outs dan oplossen? Ik snap niet dat er zoveel mensen zijn die daar last van hebben. Dat is volgens mij toch vooral prive gerelateerd en niet de job. Teveel hobby's en sociale verplichtingen etc....

Van job ruilen?
Momenteel zit ik weer serieus tegen mijn limiet aan te botsen. Mijn hobby's en sociale verplichtingen zijn na mijn werk vooral effe in de zetel hangen en om 9 uur in mijn nest kruipen.

 

[SomeDude]

gewoon een prestatiemaatschappij , en de sociale lat wordt alsmaar hoger gelegd. Maar niet iedereen kan dat simpelweg aan. Je moet succesvol zijn, je moet van alles beleven, je moet gelukkig en rijk zijn of dat tenminste zoveel mogelijk uitstralen. Zo werkt het niet. Het is oké om eens te falen.

Van wie moet dat? #fakenews

 

[Sneeuwstorm]

We zijn ook gewoon een prestatiemaatschappij , en de sociale lat wordt alsmaar hoger gelegd. Maar niet iedereen kan dat simpelweg aan. Je moet succesvol zijn, je moet van alles beleven, je moet gelukkig en rijk zijn of dat tenminste zoveel mogelijk uitstralen. Zo werkt het niet. Het is oké om eens te falen.

Mensen die dat vinden geven zichzelf extra stress. Social media geeft ook geen correct beeld van de werkelijkheid (beter daar van wegblijven als je er de indruk van krijgt dat het op een ander altijd beter is). Maar het is van alle tijden: het gras is altijd groener aan de overkant.

 

[Jipser]

Ik heb heel het topic niet doorgelezen, maar iets wat in mijn geval bijdraagd aan ziekteverzuim is denk ik dat werken ook niet meer loont voor mijn generatie (ben er zelf 30). Ik ben zelf quasi nooit ziek geweest, enkel vorig jaar 3 weken thuis vanwege angstaanvallen die een combinatie waren van verschillende factoren. Zelf werkzaam in de zorgsector trouwens, eentje die zienderogen achteruitgaat en waarbij we binnen dit en een jaar of 10 in echte crisissituaties gaan terechtkomen.

Maar wat ik wil zeggen is: iedereen van mijn vriendenkring/generatie dat ik ken werkt voltijds. Van die voltijds werkenden zijn er geen enkele die ik ken die hier comfortabel mee kunnen rondkomen. De helft woont nog thuis omdat iets huren quasi onbetaalbaar aan het worden is, laat staan iets kopen, en degene die alleen wonen hebben een voorsprong (ouders die bijschieten, wonen in een woning van familie, cohousing,...). Waarom zou je dan nog gaan werken? Het geeft alles behalve een ´drijfveer´ om elke dag opnieuw op te staan om met moeite in uw eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Dit weegt enorm op de mentale gezondheid waardoor de goesting beneden het vriespunt zit bij velen. Daarbovenop moet er altijd maar meer werk gedaan worden met minder personeel waardoor de werkdruk stijgt (zowel qua werk als qua groepsdruk door collega´s) waardoor de zwaarte alleen maar stijgt.

Ik vergelijk het vaak met de situaties die ik ken binnen mijn eigen familie.

Generatie grootvader: werkte 6 dagen per week, maar de werkdruk lag veel lager en die kon met 1 bescheiden inkomen zichzelf, een vrouw en 4 kinderen onderhouden. Daarbovenop kon die een huis kopen dat op 10 jaar afbetaald is.

Generatie ouders: werkte 5 dagen per week, moesten meestal met 2 zijn en konden op 15/20 jaar een huis afbetalen, twee kinderen onderhouden en elk jaar op all-in vakantie naar Lanzarote.

Mijn generatie: veel singles, werken 5 dagen per week met vaak nog een flexijob of bijberoep erbovenop. Kan met moeite een studio huren (iets wat ik trouwens niemand toewens), en heeft op het einde van de maand amper iets over. Zonder hoger diploma zit je voor de rest van uw leven in een sukkelstraatje en een eigen woning aanschaffen is quasi onmogelijk geworden, zelfs met 2 zonder inbreng van ouders.

 

[videast]

….Het moet steeds sneller, beter en efficiënter en men moet volgen. Kan men dat niet? Uwe vervanger staat reeds klaar.

En dat aan de helft van de kost… want ene die vers van school komt verdient bijlage na niet zoveel als die 50+’er

 

[Soeplepel]

Ik heb zo'n vriendin dat niet moet werken omdat ze Fibromyalgie heeft maar dan wel alle dagen in de fitness zitten, tripjes maken, .. en gewoon schaamteloos op insta zet. Hopelijk wordt ze opnieuw geevalueerd..

 

[contextbinder]

Ik heb heel het topic niet doorgelezen, maar iets wat in mijn geval bijdraagd aan ziekteverzuim is denk ik dat werken ook niet meer loont voor mijn generatie (ben er zelf 30). Ik ben zelf quasi nooit ziek geweest, enkel vorig jaar 3 weken thuis vanwege angstaanvallen die een combinatie waren van verschillende factoren. Zelf werkzaam in de zorgsector trouwens, eentje die zienderogen achteruitgaat en waarbij we binnen dit en een jaar of 10 in echte crisissituaties gaan terechtkomen.

Maar wat ik wil zeggen is: iedereen van mijn vriendenkring/generatie dat ik ken werkt voltijds. Van die voltijds werkenden zijn er geen enkele die ik ken die hier comfortabel mee kunnen rondkomen. De helft woont nog thuis omdat iets huren quasi onbetaalbaar aan het worden is, laat staan iets kopen, en degene die alleen wonen hebben een voorsprong (ouders die bijschieten, wonen in een woning van familie, cohousing,...). Waarom zou je dan nog gaan werken? Het geeft alles behalve een ´drijfveer´ om elke dag opnieuw op te staan om met moeite in uw eigen levensonderhoud te kunnen voorzien. Dit weegt enorm op de mentale gezondheid waardoor de goesting beneden het vriespunt zit bij velen. Daarbovenop moet er altijd maar meer werk gedaan worden met minder personeel waardoor de werkdruk stijgt (zowel qua werk als qua groepsdruk door collega´s) waardoor de zwaarte alleen maar stijgt.

Ik vergelijk het vaak met de situaties die ik ken binnen mijn eigen familie.

Generatie grootvader: werkte 6 dagen per week, maar de werkdruk lag veel lager en die kon met 1 bescheiden inkomen zichzelf, een vrouw en 4 kinderen onderhouden. Daarbovenop kon die een huis kopen dat op 10 jaar afbetaald is.

Generatie ouders: werkte 5 dagen per week, moesten meestal met 2 zijn en konden op 15/20 jaar een huis afbetalen, twee kinderen onderhouden en elk jaar op all-in vakantie naar Lanzarote.

Mijn generatie: veel singles, werken 5 dagen per week met vaak nog een flexijob of bijberoep erbovenop. Kan met moeite een studio huren (iets wat ik trouwens niemand toewens), en heeft op het einde van de maand amper iets over. Zonder hoger diploma zit je voor de rest van uw leven in een sukkelstraatje en een eigen woning aanschaffen is quasi onmogelijk geworden, zelfs met 2 zonder inbreng van ouders.

Bij dit soort van vergelijkingen vergeet men quasi altijd, ook nu dus, de algemene standaard - mochten je grootouders nog in leven zijn, vraag zeker eens naar:

• Dagelijkse eetgewoonten (kijk eens naar een bakker/beenhouwer/supermarkt anno 1955 ofzo)
• hoe zat dat met vliegtuigreizen, wagens, bezoek restaurant, kledij
• hoe zat dat precies met de volledig uitgeruste badkamer (aka zinken kuip voor de kachel), en vraag terwijl ook eens naar de keuken
• vraag ook eens naar de isolatiewaarde van dat fameuze huis
• ook wassen en drogen is een mooie vergelijking
• stromend water uit de kraan - vergeet het, ga maar 250m verder om een emmer water aub

Leven in 2025 zoals leven in 1955 - peanuts toch, daarvoor moet je zelfs helemaal niets doen, de minste uitkering is al voldoende om dat te overtreffen, zowat op elk vlak behalve ruimte - die is er niet meer (en als ze er is = onbetaalbaar).

Samengevat: we zijn rotverwend en we beseffen het niet eens, we zijn stuk voor stuk luxepaarden in gouden stallen.

 

[Jipser]

Bij dit soort van vergelijkingen vergeet men quasi altijd, ook nu dus, de algemene standaard - mochten je grootouders nog in leven zijn, vraag zeker eens naar:

• Dagelijkse eetgewoonten (kijk eens naar een bakker/beenhouwer/supermarkt anno 1955 ofzo)
• hoe zat dat met vliegtuigreizen, wagens, bezoek restaurant
• hoe zat dat precies met de volledig uitgeruste badkamer (aka zinken kuip voor de kachel), en vraag terwijl ook eens naar de keuken
• vraag ook eens naar de isolatiewaarde van dat fameuze huis

Leven in 2025 zoals leven in 1955 - peanuts toch, daarvoor moet je zelfs helemaal niets doen, de minste uitkering is al voldoende om dat te overtreffen, zowat op elk vlak behalve ruimte - die is er niet meer (en als ze er is = onbetaalbaar).

Die vergelijking is ook compleet van de pot gerukt hé. Dus je wilt zeggen dat iedereen terug elke dag boterhammen met confituur moet eten, en liefst niet dagelijks douchen maar elke dag aan de lavabo wassen en 1 maal per week met het hele gezin in hetzelfde bad?

Mijn grootvader is nog in leven, dus ik aanhoor het wekelijks. En die hadden nu ook niet het allergrootste inkomen.

Qua eten: ja, onze standaarden zijn veranderd. Maar je moet ook niet denken dat de generatie ´van nu´ elke week op restaurant gaat. Zelfs niet maandelijks.

Qua reizen: mijn grootouders gingen vaak meerdere malen per jaar op reis, wel met de wagen. Maar met die Ryanair tickets van tegenwoordig is een week op vliegreis goedkoper dan een week op vakantie met de wagen. Ook hier is de standaard volledig veranderd. En dan nog, je moet er zelf wel op letten dat je u niet laat beïnvloeden door uw beeld op de jongeren van vandaag. Ik ken niemand die elk jaar op reis gaat. Ik ken wel meerdere personen die nog nooit op reis zijn geweest en leven in een camionette op een snelwegparking (geen mop, die shit gebeurd meer dan je zou verwachten).

Badkamer: mijn grootouders hadden een badkamer met een bad en een lavabo. Iedereen waste zich dagelijks aan de lavabo en 1 keer per week in bad. Hedendaags heeft iedereen hopelijk een douche en douchen de meeste mensen dagelijks, maar daar stopt het verschil dan ook. Dit argument snap ik dan ook niet zo goed.

De isolatiewaarden van dat huis waren zeer slecht, de isolatiewaarden van het gemiddelde appartement is dat ook. Ook hier snap ik het argument niet zo goed. Plus, destijds was je ook niet jaarlijks een nier kwijt aan de verwarming/elektriciteit.

 

[Sylverscythe]

Bij dit soort van vergelijkingen vergeet men quasi altijd, ook nu dus, de algemene standaard - mochten je grootouders nog in leven zijn, vraag zeker eens naar:

• Dagelijkse eetgewoonten (kijk eens naar een bakker/beenhouwer/supermarkt anno 1955 ofzo)
• hoe zat dat met vliegtuigreizen, wagens, bezoek restaurant, kledij
• hoe zat dat precies met de volledig uitgeruste badkamer (aka zinken kuip voor de kachel), en vraag terwijl ook eens naar de keuken
• vraag ook eens naar de isolatiewaarde van dat fameuze huis
• ook wassen en drogen is een mooie vergelijking
• stromend water uit de kraan - vergeet het, ga maar 250m verder om een emmer water aub

Leven in 2025 zoals leven in 1955 - peanuts toch, daarvoor moet je zelfs helemaal niets doen, de minste uitkering is al voldoende om dat te overtreffen, zowat op elk vlak behalve ruimte - die is er niet meer (en als ze er is = onbetaalbaar).

Samengevat: we zijn rotverwend en we beseffen het niet eens, we zijn stuk voor stuk luxepaarden in gouden stallen.

Maar als heel de maatschappij vooruit gaat en de standaard wordt verlegd, is dit dan een argument vraag ik me af? Ik bedoel, onze ouders konden ook leven zoals hun grootouders, maar die moesten dat helemaal niet. Die leefden in een tijd dat de algemene welvaart sterk steeg en mensen het almaar beter hadden.

Het lijkt me vooral over de mogelijkheid tot, of het gebrek aan, comformeren tot de standaard dat @Jipser aanklaagt. Nu, ik denk wel dat voor de stereotype forumganger met een bovengemiddeld inkomen (en vooral een partner) dit niet zozeer speelt.

Wat ik wel geloof is dat effectief de werkdruk is gestegen, of tenminste de gepercipieerde werkdruk. Flexibiliteit en bereikbaarheid zijn gewoon belangrijker dan vroeger. Misschien dat onze grootouders 6 dagen per week werkten, of dagen trekten van 10u, maar de intensiteit van die dagen lag volgens mij lager. En eenmaal thuis was die dag ook gedaan, en moest er amper "nagedacht" worden. Het leven was gewoon simpeler. Wie van onze ouders, laat staan grootouders, was bv. de prijs van gas en elektriciteit aan het opvolgen? Het was toch allemaal Electrabel. Of, kinderen: een gezin tweeverdieners is een recente ontwikkeling, heel het geloop om dat te regelen komt er ook bij.

En zo zijn er volgens mij heel wat moderne ontwikkelingen die als verbetering zijn bedoeld maar die gewoon mentale bandbreedte gebruiken waar dat vroeger niet zo was. En we zijn biologisch nog altijd hetzelfde als onze verre grootouders.

 

[glashelder]

Allez, ik kom het nog maar eens vertellen.

Veel mensen vallen tussen wal en schip. Er zijn heel veel mensen voor wie voltijds werken niet lukt en nooit zal lukken. In mijn omgeving ken ik er zo verschillende, voornamelijk mensen met autisme, ADHD, trauma's, psychische kwetsbaarheden. Die hebben gewoon minder draagkracht, punt. Je kan daar aan blijven trekken en sleuren maar het enige wat daar dan mee gebeurt is dat er op den duur opnieuw langdurig wordt uitgevallen. Je kan mensen niet blijven over hun limieten laten gaan en hopen dat het zichzelf dan maar oplost. En je kan dan dreigen en straffen en verplichten maar nogmaals, dat lost niets op.

Er is geen systeem in ons land waarbij je structureel deeltijds kan werken met aanvulling uitkering door medische redenen. Invaliditeit is per definitie tijdelijk. Erkenning van een handicap is zeer moeilijk: zodra je kan lopen, autorijden, jezelf verzorgen,... is het al zeer moeilijk om erkend te worden want 'je kan toch vanalles'. Het is alles of niets. Laat staan om een inkomensvervangende tegemoetkoming te krijgen.

Dus waar komen deze mensen terecht? Ah ja, ze beginnen voltijds, vallen op den duur uit en komen terecht in de invaliditeit. Uitendelijk gaan ze progressief werken en dat is allemaal goed en wel, maar er wordt toch gepusht om weer voltijds te werken. En wat gebeurt er dan? Ah ja, ze vallen weer voltijds uit. Rinse and repeat.

Ik ken iemand die op dit moment gewoon zijn ouderschapsverlof inzet om niet voltijds te moeten werken omdat hem dat niet lukt, en de adviserend-arts wil niet meer verlengen, want vanaf een bepaald percentage is het gewoon voltijds of niks. Dat is toch ook niet de bedoeling?

En al deze mensen willen niet liever dan voltijds werken. Wie zou er dat niet willen? Hoger loon, geen absurd hoge belastingsafrekening elk jaar, geen stresserende bezoeken aan adviserend-artsen waar je je steeds moet verantwoorden. En gewoon normaal meedraaien, geen controlemechanismen, geen zorgen. Dat je dat niet kan en nooit zal kunnen is al een gigantisch iets om zelf te verwerken en te aanvaarden. Laat staan dat je dat de hele tijd moet zitten verdedigen en uitleggen en verantwoorden. Halftijds werken is vaak al zwaar genoeg, met weinig sociale activiteiten daarbuiten, recuperatiedagen die echt dienen als recuperatiedagen en zo weinig mogelijk gepland buiten de werkuren want het huishouden moet ook gebeuren en dat vraagt ook gewoon energie. Dat lukt allemaal nét aan.

Zorg voor een systeem waarin mensen structureel deeltijds kunnen werken aangevuld met een toelage na bewijs/diagnose/verslagen/weet ik veel, en een heel deel van het cijfer van invaliditeit valt weg. Daarmee los je het niet op hé en verschuif je het, maar imo is dat wel gewoon een groot deel van dat cijfer. En dan weet je tenminste waar je het over hebt, welke mensen wat nog wel en niet kunnen en waar je aan moet trekken en sleuren, waar nog marge is met begrip voor proberen ophogen stapje per stapje en wat helemaal niet meer lukt.

Nu smijt men al die groepen door elkaar en een beetje meer druk langs alle kanten en het komt magisch vanzelf wel goed zeg.