500.000 langdurig zieken in België

[KnightOfCydonia]

Dat "gemakkelijk gezegd" gaat natuurlijk op in beide richtingen. Het is voor de gezonden die kunnen werken altijd makkelijk om neerbuigend te kijken naar de mensen op ziekte en ze liefst vanal allemaal samen af te straffen voor een minderheid profiteurs.
Langdurig ziek is niet een maand thuis omwille van een burnout zoals het vaak veralgemeend wordt natuurlijk.
Omdat het hier toch telkens in anekdotes verwatert even je idee over mijn situatie: Al 8 maand in voorbereiding op een operatie, dwz 3x per week naar het ziekenhuis en dat is niet volledig terugbetaald, dus dat mag je al aftrekken van mijn riante uitkering. Die voorbereiding duur nog minstens tot februari/maart indien alles goed gaat. Na de operatie nog een jaar revalidatie. Door dat ik samenwoon met mijn vriendin die werkt, krijg ik de minimum uitkering, hoewel ik een zoon op mijn naam heb (welke idioot heeft dat systeem eigenlijk bedacht?). Vind je dat correct?
En ik weet dat dit ook maar 1 voorbeeld is, maar al wie hier lagere uitkeringen wil voor zieken, straft diegene die in zo'n situatie zitten er ook mee. En dan straf je meteen een volgende generatie, want dat zoontje dat nu wel nog net alles krijgt wat hij nodig heeft, zou dan mss niet meer de goede scholen of gezonde voeding krijgen.

Zolang je maar goed verdient en kan werken is het altijd zeer simpel om een ander de put in te duwen.

Oké misschien volgende keer eens alles lezen, maar ik denk dat mijn vraag over waarom wij bijna het dubbel van het aantal langdurig zieken als Nederland hebt gewoon negeert. Ik erken herhaaldelijk dat er genoeg echte langdurige zieken zijn en zou die bij ernstige ziekten zelfs meer willen geven, omdat die uitkeringen in bepaalde scenario's idd erg laag kunnen uitvallen dus ik herken me eigenlijk totaal niet in uw reply tbh.

Maar ik zou die minderheid profiteurs eerlijk gezegd wel met een korrel zout nemen als je de percentages tussen landen vergelijkt. Dus herlees dat stuk uit Knack maar eens.

 

[Loser]

Oké misschien volgende keer eens alles lezen, maar ik denk dat mijn vraag over waarom wij bijna het dubbel van het aantal langdurig zieken als Nederland hebt gewoon negeert. Ik erken herhaaldelijk dat er genoeg echte langdurige zieken zijn en zou die bij ernstige ziekten zelfs meer willen geven, omdat die uitkeringen in bepaalde scenario's idd erg laag kunnen uitvallen dus ik herken me eigenlijk totaal niet in uw reply tbh.

Maar ik zou die minderheid profiteurs eerlijk gezegd wel met een korrel zout nemen als je de percentages tussen landen vergelijkt. Dus herlees dat stuk uit Knack maar eens.

Maar zo'n vergelijking werkt toch helemaal niet? In Nederland heb je maar de helft van het aantal langdurig zieken, en daar koppel je de conclusie aan dat veel meer van de langdurig zieken profiteurs zijn in België, tov de 'correcte' Nederlandse zieken. In Zuid-Korea heb je echter nog minder langdurig zieken. Daardoor zijn er toch niet plots meer profiteurs bij de 'correcte' Nederlandse zieken? Dat is een vergelijking met ontelbare factoren en dus ook mogelijke oorzaken, maar je kiest er die ene uit die toevallig uitkomt voor wat je al bedoelde: dat er profiteurs bij zijn.

Ongetwijfeld zijn er profiteurs bij. Maar het verschil kun je misschien ook zoeken in de (on)betaalbaarheid van de gezondheidszorg, in de bedrijfscultuur die de laatste jaren meer veranderd is naar een angelsaksisch model terwijl dat hier niet helemaal de traditie was, misschien ook naar culturele verschillen (hoeveel durft een Belg 'nee' te zeggen tov een NL, en wreekt zich dat), sociale zekerheid en sociale wetgeving zal daar ook wel mee te maken hebben: als je ziet dat ze in NL veel minder beschermd zijn en bovenal heel veel minder werken met vaste contracten maar met jaarcontracten, dan kan dat niet anders dan zijn weerslag hebben, toch?

Mensen die 50 jaar geleden in de steenkoolmijnen werkten, hadden die ook zoveel last van burn-outs?

Dit maakt je kinderlijk versimpelde voorstelling van het beroep van leerkrachten niet slimmer, hoor.

 

[zarathustra]

Tja, zit is nu niet over langdurige zieken. Maar in noorwegen kunnen de meeste mensen op zijn minst 4 keer per jaar tot 3 dagen thuis zijn zonder doktorsbriefje. In zweden heb je een carensdag.

Er zijn meer korte ziektes in Noorwegen dan in Zweden.

Wat is dan de conclusie? Zijn mensen in Noorwegen meer ziek dan in Zweden of profiteren ze omdat ze toch betaald worden of gaan mensen in Zweden werken zelfs al zijn ze eigenlijk ziek?

Ik weet niet of je ooit echt gaat kunnen uitvinden welke mensen zichzelf toch maar naar hun werk slepen omdat het systeem er niet is dat hen toelaat te rusten zonder de rest van hun leven op te blazen.

 

[Sylverscythe]

Tja, zit is nu niet over langdurige zieken. Maar in noorwegen kunnen de meeste mensen op zijn minst 4 keer per jaar tot 3 dagen thuis zijn zonder doktorsbriefje. In zweden heb je een carensdag.

Er zijn meer korte ziektes in Noorwegen dan in Zweden.

Wat is dan de conclusie? Zijn mensen in Noorwegen meer ziek dan in Zweden of profiteren ze omdat ze toch betaald worden of gaan mensen in Zweden werken zelfs al zijn ze eigenlijk ziek?

Ik weet niet of je ooit echt gaat kunnen uitvinden welke mensen zichzelf toch maar naar hun werk slepen omdat het systeem er niet is dat hen toelaat te rusten zonder de rest van hun leven op te blazen.

Tja, ik denk dat bij elk systeem dat je opzet er nu eenmaal misbruik zal van gemaakt worden. De vraag is altijd of dat nu over een minderheid gaat of een significant aantal. En dan zit je zoals in deze thread met een hoop gegis en anekdotes, gevoed door de IMO oervlaamse mentaliteit dat we wel een zeer soepel en vrijgevig systeem hebben maar we iedereen stigmatiseren die er gebruik van maakt, want dat ze eens haar op hun tanden krijgen zeg. Ik zie via mijn vrouw het omgekeerde in haar thuisland: een naar onze normen asociaal systeem waar familie en vrienden dan helpen wanneer er een sukkelaar uitvalt.

Die post over mijnwerkers is lachwekkend in zijn simplistisch opzet, maar volgens mij kan je daar heel hard het punt maken dat specifiek burn outs gewoon het resultaat zijn van onze manier van leven. Van 10u hard labeur in de mijnen ga je fysiek kapot, maar na de werkdag ga je naar je leven en hoor je niets van je werk. Als we ook kijken naar de situatie toen: je kwam als man thuis met eten op tafel, je vrouw had het huishouden gedaan en zich met de kinderen bezig gehouden. Papierwerk, administratie, ... ik vermoed zeer beperkt in die tijd.

Nu doet een groot deel van de werkende mensen in dit land een bureaujob. 8u mentaal "aan staan", terwijl je ervoor in veel gevallen je je al 2u hebt zitten haasten om kinderen tijdig op hun bestemming te krijgen en dan zelf nog aan dat bureau te raken. Idem 's avonds. Ik wil ook de mensen niet de kost geven die doorheen heel de avond hun mailbox zitten te bekijken. Daarnaast zijn ook al de randzaken complexer geworden. Misschien zijn we hier gewoon biologisch niet voor gemaakt? Ik meen me ook een onderzoek te herinneren dat claimde dat de middeleeuwse boer, het stereotype voor velen van de uitgebuite, kapotgewerkte drommel, eigelijk een rustiger leven had dan wij.

 

[contextbinder]

M.b.t. de verschillen met andere landen zijn veel verklaringen mogelijk natuurlijk:

• Maatschappelijk draagvlak voor langdurige ziekte
• Systeem van uitkeringen dat verschillend is
• Registratie en monitorring
• Diagnosestelling
• Mogelijkheden tot herstel en re -integratie tot de arbeidsmarkt
• Betrokkenheid en rol van de werkgever
• Organisatie van het onderwijs, nog even en we hebben meer psychologen en begeleiders dan leerkrachten, reeds vanaf het kleuteronderwijs
• Werkethiek en werkdruk
• Mate van aandacht dat wordt gegeven aan bepaalde zaken, van overbelicht tot onderbelicht.
• En dan zijn er nog neveneffecten die een rol van betekenis hebben: klimaat, verkeerssituatie - het is eigenlijk een wonder dat er niet meer chronisch depressieve mensen zijn - je moet eigenlijk al half zot zijn om hier elke dag doorheen te ploeteren
• ...

M.b.t. werkdruk denk ik echter wel dat ons land daar niet buitensporig hoog zal scoren, de grootste werkgever is de overheid - en als er nu 1 bedrijf is waar welzijn hoog in het vaandel wordt gedragen en waar o.a. vakbonden zeer sterke posities hebben is het de overheid - ik heb geen idee of het langdurig ziekteverzuim bij overheden lager of hoger is - daar zullen wel cijfers van bestaan vermoed ik.

Ik lees hier ook een paar ernstige cases en relevante voorbeelden - geen mens gaat daar een punt van maken, anderzijds zal hier ook niemand posten dat hij of zij zich onterecht of veel langer heeft laten thuis zetten omdat alle hulp bij de bouw van de nakomelingen welkom was, het verschil in inkomen niet al te groot was voor de extra vrije tijd, dat het een welgekomen extra is wanneer men in het zwart blijft werken ..

Net als het draagvlak voor extra inkomen voor langdurig zieken - velen zullen wel ergens iemand kennen die bvb. t.g.v. kanker echt jaren thuis zit - naast de gezondheid is daar soms ook significant financieel leed, niemand zal daar bezwaar tegen maken - maar probleem is dat je dan de deur openzet voor misbruik, misbruik dat bovendien niet 100% sluitend en objectief kan worden vastgesteld: dat gaat van vermoeidheid, depressie, rugletsels, ... creativiteit op financieel vlak kent geen grenzen en is ook onafhankelijk van het inkomen.

 

[Straddle]

Nu doet een groot deel van de werkende mensen in dit land een bureaujob. 8u mentaal "aan staan", terwijl je ervoor in veel gevallen je je al 2u hebt zitten haasten om kinderen tijdig op hun bestemming te krijgen en dan zelf nog aan dat bureau te raken. Idem 's avonds. Ik wil ook de mensen niet de kost geven die doorheen heel de avond hun mailbox zitten te bekijken. Daarnaast zijn ook al de randzaken complexer geworden. Misschien zijn we hier gewoon biologisch niet voor gemaakt?

Merk hierbij toch ook op dat dit in België relatief gemakkelijk gaat in verhouding met andere landen. Veel mensen doen nu 1 of meerdere dagen thuiswerk, voor Covid konden diezelfde ouders nog 5x week gaan pendelen naar hun werk, dat maakt het nu veel gemakkelijker om die kinderen op te halen van school of ze er later af te zetten. Daarnaast is in België de kinderopvang ook nog enorm ruim aanwezig en ook (heel) goedkoop in vergelijking met andere landen.
Vroeger bleef de vrouw thuis om dit te doen, maar het is nu niet zo dat dit in België uitzonderlijk zwaar is in vergelijking met vroeger of andere landen.

 

[Straddle]

Laat ons ook niet vergeten dat de cijfers in België sterk verschillen per regio, in Vlaanderen is de groei in langdurig zieken nog niet zo ontspoord als in Wallonië of Brussel. De onderstaande grafiek stopt eind 2022, maar ik denk niet dat de trend omgekeerd is in die laatste 2 jaren.

 

[Sylverscythe]

Merk hierbij toch ook op dat dit in België relatief gemakkelijk gaat in verhouding met andere landen. Veel mensen doen nu 1 of meerdere dagen thuiswerk, voor Covid konden diezelfde ouders nog 5x week gaan pendelen naar hun werk, dat maakt het nu veel gemakkelijker om die kinderen op te halen van school of ze er later af te zetten. Daarnaast is in België de kinderopvang ook nog enorm ruim aanwezig en ook (heel) goedkoop in vergelijking met andere landen.
Vroeger bleef de vrouw thuis om dit te doen, maar het is nu niet zo dat dit in België uitzonderlijk zwaar is in vergelijking met vroeger of andere landen.

De kinderopvang is ruim aanwezig omdat we maatschappelijk onzelf opleggen dat iedereen zijn kind vanaf 3 maand daar maar moet achterlaten, o.a. door beperkt geboorteverlof, zodat beide partners terug kunnen werken. Je doet alsof die infrastructuur er maar is gekomen uit het niets en iedereen het geluk heeft daar vrij voor te kiezen.

Hoe geweldig dat systeem dan ook werkt kon en kun je in de media en diverse forumposts lezen.

 

[Straddle]

De kinderopvang is ruim aanwezig omdat we maatschappelijk onzelf opleggen dat iedereen zijn kind vanaf 3 maand daar maar moet achterlaten, o.a. door beperkt geboorteverlof, zodat beide partners terug kunnen werken. Je doet alsof die infrastructuur er maar is gekomen uit het niets en iedereen het geluk heeft daar vrij voor te kiezen.
Hoe geweldig dat systeem dan ook werkt kon en kun je in de media en diverse forumposts lezen.

Ik zie gewoon het verschil met hoe dit ging voor mijn vroegere Vlaamse collega's en mijn huidige Zwitserse collega's. Hier betaal je rond de 2.5k-3k per kind (afhankelijk van je loon) in de kinderopvang per maand en het aantal crècheplaatsen is enorm beperkt (de vraag is veel groter dan het aanbod). Als ik dan zie dat in Vlaanderen je overal crèches hebt met relatief lage maximale prijzen, dan lijkt dit systeem mij in Vlaanderen nu toch vrij gezinsvriendelijk.

 

[contextbinder]

Ze lezen hier echt mee toch:

https://www.tijd.be/politiek-economie/belgie/federaal/belgie-telt-recordaantal-van-526-000-langdurig-zieken/10579679.html

 

[Brt]

526000 langdurig zieken ZONDER de zieken in de ambtenarij mee te tellen dus het zijn er nog een pak meer....

Bijna 40% omwille van burn-out toestanden.
Verklaring is simpel: enorme toename van welvaart en gebrek aan weerbaarheid.
Het leven is makkelijker dan vroeger en alles moet simpel zijn of de overheid moet het oplossen.

Edit: 50% vd mensen met kanker gaat na 1 jaar terug aan de slag. Desondanks 526000 langdurig zieken. Iedereen naar de psycholoog !

 

[Sylverscythe]

Ik zie gewoon het verschil met hoe dit ging voor mijn vroegere Vlaamse collega's en mijn huidige Zwitserse collega's. Hier betaal je rond de 2.5k-3k per kind (afhankelijk van je loon) in de kinderopvang per maand en het aantal crècheplaatsen is enorm beperkt (de vraag is veel groter dan het aanbod). Als ik dan zie dat in Vlaanderen je overal crèches hebt met relatief lage maximale prijzen, dan lijkt dit systeem mij in Vlaanderen nu toch vrij gezinsvriendelijk.

Stay-at-Home Parents in Switzerland:​

1. Stay-at-Home Mothers:
   • In Switzerland, the traditional model of mothers staying at home with children is still common, but it is decreasing over time.
   • According to the Swiss Federal Statistical Office (FSO), around 20–25% of mothers with children under 15 are full-time stay-at-home mothers (depending on the region and age of the children).
   • The percentage is higher for mothers with children under 3, as many mothers prioritize early childcare.
2. Stay-at-Home Fathers:
   • Stay-at-home fathers are less common, but their numbers are increasing as gender roles evolve.
   • As of recent estimates, about 2–4% of fathers with young children are full-time caregivers. This figure is higher in urban areas where attitudes toward shared parenting are more progressive.
3. Part-Time Work and Shared Caregiving:
   • Many parents opt for part-time work to balance family and career:
     • Around 80% of mothers with young children work part-time.
     • Men working part-time to share childcare responsibilities are becoming more common, with about 15–20% of fathers in part-time employment.
4. Cultural and Regional Differences:
   • German-speaking regions: Tend to have more conservative family models, with a higher proportion of stay-at-home mothers.
   • French-speaking regions: More progressive in gender roles, with higher rates of mothers returning to work earlier.
5. Factors Influencing Decisions:
   • Cost of childcare: Childcare is expensive in Switzerland, which influences some parents to stay home instead of working.
   • Parental leave policies: Limited parental leave and support systems compared to other European countries encourage traditional caregiving roles.

Dat is toch iets helemaal anders dan hier, waar met twee gaan werken de norm is.

 

[Sylverscythe]

526000 langdurig zieken ZONDER de zieken in de ambtenarij mee te tellen dus het zijn er nog een pak meer....

Bijna 40% omwille van burn-out toestanden.
Verklaring is simpel: enorme toename van welvaart en gebrek aan weerbaarheid.
Het leven is makkelijker dan vroeger en alles moet simpel zijn of de overheid moet het oplossen.

Edit: 50% vd mensen met kanker gaat na 1 jaar terug aan de slag. Desondanks 526000 langdurig zieken. Iedereen naar de psycholoog !

Als de verklaring simpel is, is dat meestal omdat ze verkeerd is.

Waarom zou de weerbaarheid lager zijn? Als ik de verhalen hoor van oudere mensen werkten die meer uren per dag, maar zeker niet efficiënter. Om al maar te zwijgen over hoe er amper controle of tijdsregistratie was, en er meestal een partner thuis bleef.

 

[Straddle]

Dat is toch iets helemaal anders dan hier, waar met twee gaan werken de norm is.

Ja precies, omdat kinderopvang niet zo massaal gesubsidieerd wordt als in Vlaanderen/België. Hier wordt dat gezien als een kost waar de ouders voor moeten opdraaien, niet de gemeenschap. Als ze in België die kosten ook beginnen door te rekenen aan de verbruikers (ipv aan iedereen), dan zouden er ook veel meer moeders terug huismoeders worden. Je moet al een dik loon hebben om bijv. 5-6k per maand aan kinderopvang te kunnen besteden en daarnaast ook nog eens heel het huishouden gedaan te krijgen. Dan is het gewoon gemakkelijker dat 1 van de ouders thuisblijft.

 

[Sylverscythe]

Ja precies, omdat kinderopvang niet zo massaal gesubsidieerd wordt als in Vlaanderen/België. Hier wordt dat gezien als een kost waar de ouders voor moeten opdraaien, niet de gemeenschap. Als ze in België die kosten ook beginnen door te rekenen aan de verbruikers (ipv aan iedereen), dan zouden er ook veel meer moeders terug huismoeders worden. Je moet al een dik loon hebben om bijv. 5-6k per maand aan kinderopvang te kunnen besteden en daarnaast ook nog eens heel het huishouden gedaan te krijgen. Dan is het gewoon gemakkelijker dat 1 van de ouders thuisblijft.

Je bent nu weer een aspect er aan het uitnemen en vergroten alsof dat de enige verklaring is. Dit is geen manier van discussiëren, je wil gewoon je eigen conclusie wat blijven herhalen zoals gewoonlijk.

 

[Straddle]

Je bent nu weer een aspect er aan het uitnemen en vergroten alsof dat de enige verklaring is. Dit is geen manier van discussiëren, je wil gewoon je eigen conclusie wat blijven herhalen zoals gewoonlijk.

Helemaal niet, ik ging gewoon op jouw argument dat het hier in België zwaarder zou zijn doordat ouders moeten hollen van de crèche/school naar hun werk en dan terug. Dat klopt gewoon niet, België heeft daar net een gunstiger systeem voor gezinnen dan veel andere landen.
Uiteraard is dat niet de enige reden voor het ziekteverzuim, dat heb ik nergens beweerd.

 

[Sylverscythe]

Helemaal niet, ik ging gewoon op jouw argument dat het hier in België zwaarder zou zijn doordat ouders moeten hollen van de crèche/school naar hun werk en dan terug. Dat klopt gewoon niet, België heeft daar net een gunstiger systeem voor gezinnen dan veel andere landen.
Uiteraard is dat niet de enige reden voor het ziekteverzuim, dat heb ik nergens beweerd.

Als 20-25% van de moeders thuisblijft tot de kinderen 15 zijn, en meer nog tot ze 3 zijn, is er een gigantisch verschil met België. Het is gewoon intellectueel oneerlijk om, opnieuw, te doen alsof cultuur en verlofstelsels geen rol spelen en dit in Zwitserland allemaal zo is omdat hun kinderopvang duur is. Kinderopvang tot 15 jaar? Dus ja, je bent gewoon onzin aan het verkondigen.

 

[contextbinder]

Als de verklaring simpel is, is dat meestal omdat ze verkeerd is.

Waarom zou de weerbaarheid lager zijn? Als ik de verhalen hoor van oudere mensen werkten die meer uren per dag, maar zeker niet efficiënter. Om al maar te zwijgen over hoe er amper controle of tijdsregistratie was, en er meestal een partner thuis bleef.

Langer werken is op zich geen probleem, de omstandigheden waaronder dat werk wordt uitgevoerd zijn dat wel. Mentale weerbaarheid kan ook sterk beïnvloed worden door opvoeding.

ik kan me toch ook niet van de indruk ontdoen dat er heel wat zaken veranderd zijn - anekdotisch maar relevant voorbeeld: de rapporten worden deze dagen uitgedeeld - collega's hebben allemaal kinderen en ik ben dus wat verplicht om de gesprekken die ze voeren met partners/kinderen/school te volgen - mss ben ik als kind verwaarloost en aan mijn lot over gelaten maar daar worden kisten vol met eieren onder gelegd, de mate van zelfredzaamheid gaat loodrecht naar omlaag, wanneer men eens een opmerking krijgt (zoals vaak: deels terecht, deels niet) is dat meteen een drama tot en met - mss moet men daar toch wat anders mee leren omgaan. Onze werkplaats telt een aantal 50 plussers - awel: die zijn het minst ziek, kunnen beter om met druk/commentaar (wellicht ook door ervaring uiteraard).

Al zijn er ook grote individuele verschillen: onze secretaresse is braaf en een harde werker, echter niet de meest efficiënte (dus deel harde werk is voor de vuilbak dan) en indien gewenst heeft die binnen de 2 weken een burn -out of depressie: gewoon 20 zaken tegelijk vragen en ze slaat door - bon, das geen probleem dan hé: dan vraag je gewoon 2 dingen tegelijk en daarna nog 2 en problem solved, iedereen tevreden - als je dat weet natuurlijk.

 

[Reverz]

Helemaal niet, ik ging gewoon op jouw argument dat het hier in België zwaarder zou zijn doordat ouders moeten hollen van de crèche/school naar hun werk en dan terug. Dat klopt gewoon niet, België heeft daar net een gunstiger systeem voor gezinnen dan veel andere landen.
Uiteraard is dat niet de enige reden voor het ziekteverzuim, dat heb ik nergens beweerd.

Jij VINDT dat België daar een gunstiger systeem voor heeft, dat is een mening. In een echt gunstig systeem zouden ouders veel langer kunnen thuisblijven bij hun kinderen, dat is mijn mening. Pretty sure dat dat voor alle betrokken partijen beter zou zijn... de kinderen zelf voorop maar ook voor de ouders en zeker voor de mensen die in de kinderopvang werken want laat ons eerlijk zijn: dat zijn echt gewoon kut-jobs. Slechte uren, slecht betaald, 8 krijsende kinderen in uwe nek en in een veel gevallen minstens een paar ouders die zich véél beter voelen dan u en u nauwelijks nen blik gunnen.

Maar nee: volharden in de boosheid, vrouwen moeten namelijk toch alle kansen krijgen! En dat is waar, maar soms vraag ik mij retorisch af of het wel om die vrouwen zelf gaat of toch vooral om de economie nog wat verder aan te zwengelen. Want je kan jezelf evengoed de vraag stellen of vrouwen ook niet de kans moeten krijgen om hun kind níet bij een wildvreemde te dumpen na 3 maand?

 

[Sylverscythe]

Langer werken is op zich geen probleem, de omstandigheden waaronder dat werk wordt uitgevoerd is dat wel. Mentale weerbaarheid kan ook sterk beïnvloed worden door opvoeding.

Ik weet niet hoe het zit met de leeftijdsverdeling bij die langdurig zieken, maar "wij", zijnde mensen tussen de 30-40, zijn toch nog allemaal opgegroeid in de jaren '80 en '90. Is het dan zoveel slechter gesteld met jongere mensen?

ik kan me toch ook niet van de indruk ontdoen dat er heel wat zaken veranderd zijn - anekdotisch maar relevant voorbeeld: de rapporten worden deze dagen uitgedeeld - collega's hebben allemaal kinderen en ik ben dus wat verplicht om de gesprekken die ze voeren met partners/kinderen/school te volgen - mss ben ik als kind verwaarloost en aan mijn lot over gelaten maar daar worden kisten vol met eieren onder gelegd, de mate van zelfredzaamheid gaat loodrecht naar omlaag, wanneer men eens een opmerking krijgt (zoals vaak: deels terecht, deels niet) is dat meteen een drama tot en met - mss moet men daar toch wat anders mee leren omgaan. Onze werkplaats telt een aantal 50 plussers - awel: die zijn het minst ziek, kunnen beter om met druk/commentaar (wellicht ook door ervaring uiteraard).

We hebben minder kinderen en maken ons dan ook meer druk over die kinderen, lijkt me. De wereld is ook anders natuurlijk, als ik het nu hoor van mensen met kinderen ben je best nog uren thuis met hen bezig want met enkel de uren op school lukt het niet. Zie ook alarmsignalen rond dalend onderwijsniveau. Zie ook allerhande zaken die je als ouder nu best zelf regelt, zoals zorgen dat de kinderen kunnen zwemmen. Ik ging gewoon naar school en had verder 0 hobbies of buitenschoolse activiteiten, en ik denk dat alles wel is goedgekomen.

Verder zijn ouders met (jonge) kindere gewoon veel ziek door die kinderen hé. Ik ben de laatste jaren al meer ziek geweest dan zowat heel mijn leven daarvoor, en als binnenkort mijn dochter naar school gaat kan ze gewoon nog meer ziektes binnenbrengen. Een vijftiger vandaag is over het algmeen (zeker indien bureaujob) nog fysiek in goede staat, én al de zorgen rond kinderen, huishouden, geld, ... zullen denk ik ook wel meevallen.

Al zijn er ook grote individuele verschillen: onze secretaresse is braaf en een harde werker, echter niet de meest efficiënte (dus deel harde werk is voor de vuilbak dan) en indien gewenst heeft die binnen de 2 weken een burn -out of depressie: gewoon 20 zaken tegelijk vragen en ze slaat door - bon, das geen probleem dan hé: dan vraag je gewoon 2 dingen tegelijk en daarna nog 2 en problem solved, iedereen tevreden - als je dat weet natuurlijk.

Volgens mij zijn zo'n mensen er ook altijd geweest, maar op de werkvloer van 20+ jaar geleden was dat allemaal zo geen probleem. Ook een anekdote: mijn buurman van begin 80 was postbode. Toen nog twee bedelingen per dag, waardoor die dus heel lange werkdagen hadden. Maar, daartussen draaiden die hun loon erdoor op café. Soms was er eens iemand te zat en ging een collega zijn post bedelen. Werden afgezet met een busje en moesten dan maar terug komen als ze klaar waren. Doe maar op hé.

Dan mijn vader, politie-inspecteur. Rotte uren en dergelijke ja, maar goed loon wel. Ook veel respect van iedereen, toen nog. Gemeentepolitie dus ik denk dat de werkdruk meeviel, ook in heel de kleine gemeente graag gezien, veel sociaal contact, veel traktaties vermoed ik. Ooit eens slecht ten val gekomen met een weerspannige arrestant op zich en iets in de rug geschoten. Jaren later daardoor op vervroegd pensioen gegaan op zijn....47ste.

Iets zegt mij dat de moderne equivalenten van die jobs gewoon mentaal zwaarder zijn.