Ge weet niets over waar die persoon al eventueel problemen mee had. Die onterechte veeg was allicht de druppel in een al overlopende emmer.
Mensen zoals jij die iedereen die ziek is met een niet zichtbare ziekte direct zonder schroom gaat uitmaken voor softies en kasplantjes zij de hoofdreden waarom veel mensen met mentale problemen dit laten aanslepen tot ze veel te hard tegen de muur botsen waardoor ze ineens voor maanden aan een stuk thuiszitten.
Terwijl als ze wel op tijd hulp zouden zoeken ze miss kunnen geholpen worden zonder ziek thuis te zitten.
En ja, ik weet goed genoeg dat er ook profiteurs tussen zitten.
Maar je hoort vaag iets over 1 iemand die misschien zou kunnen profiteren en meteen zijn alle mensen die een burnout of depressie hebben profiteurs, softies, kasplantjes die als kind niet genoeg slaag gekregen hebben.
Dat kan, maar volgens mij is de keerzijde van de medaille nog een héél stuk groter. Namelijk mensen die het tijdelijk wat lastig hebben maar die niet langer de weerbaarheid hebben om te
vechten. Onder andere gevoed door de talrijke verhalen in de media en in hun omgeving, de awareness die gecreëerd wordt, de angst om tegen de muur te lopen, ... en die het zekere voor het onzekere nemen en al veel te snel op de pechstrook gaan staan met "symptomen van burnout".
Ik bedoel: op aanraden van forumleden hier heb ik eens de symptomen gelezen van burn-out: welke jonge ouder met kleine kinderen en een full-time job en/of een verbouwing heeft
niet dergelijke symptomen? Tja. Als dàt de definitie is van burnout, ga als dokter maar eens bewijzen dat het niet waar is. Natuurlijk is het waar, maar de definitie is gewoon veel te vaag en veel te ruim zodat het té makkelijk wordt om iemand thuis te zetten "om te voorkomen dat hij in burnout gaan".
Wie geeft die mensen nog eens "een schup onder hun gat", om het op zijn Vlaams te zeggen? Wie pakt die mensen eens stevig vast bij de schouders, kijkt die in de ogen en zegt: "Het leven is niet altijd een pony-kamp, verman je! Vecht ervoor! Blijven gaan!". Kijk eens naar je leeftijdsgenoten in de Oekraïense loopgraven slechts 2000 km naar het Oosten, wil je ruilen?
We zitten in het verwaande Westen met onze historisch-lange 80 jaar vrede echt met een slachtoffercultuur waarbij het toxisch is geworden om bovenstaande dingen uit te spreken. Waar men in eerste instantie de persoon in de slachtofferrol zal wikkelen en naar een psycholoog zal sturen uit angst dat je zou bruuskeren.
Een goede vriend van mij is ooit van psycholoog naar psychiater naar psycholoog gestuurd. Niemand leek te kunnen helpen. Tot er eens ene heel duidelijk en streng zei tegen hem: "Kijk jongen, ik kan u hier vanalles aanbieden aan therapieën en dergelijke maar uiteindelijk ga JIJ het uiteindelijk zelf moeten doen. En niemand anders." Dat was de klik die hij nodig had. De virtuele schup onder zijn gat. Nooit meer geweest.
Als het echt even niet meer gaat: waarom maak je dan geen gebruik van ouderschapsverlof of loopbaanonderbreking om eventjes uw gedachten te ordenen? Eventjes stoom af te laten?
Ook financieel boet men veel te weinig in. En dat merk je aan de cijfers. Van de 500 000 langdurig zieken hebben er slechts een stuk of 20 (!) ingetekend op het re-integratietraject.
