Waarom, waarom, mijn God, waarom? Het is de eerste vraag die ik me stel wanneer ik zie dat er nog maar eens een remaster, remake of rewhatever van een wat oudere game op de proppen komt. Soms valt dat reuze mee en zie je zo wat de bestaansreden van een herwerking is, zoals bij een Epic Mickey of Resident Evil 4 die hun ervaring moderniseerden om een nieuw publiek aan te spreken, Andere keren echter, merk je dat de uitgever gewoon een nieuw likje verf over het oude canvas gesmeerd heeft om toch nog maar eens langs de kassa te passeren, zoals in het geval van LEGO Harry Potter dat voor de derde consolegeneratie op rij in een ‘nieuwe’ versie aan de man wordt gebracht. Wat Until Dawn betreft lijkt het echter allemaal een stuk minder zwartwit.