Archief - Ziekte maar willen werken

Een job met zo weinig mogelijk of geen contact met anderen is misschien wel goed voor je, maar aangezien je al een vrij zware depressieve periode hebt doorgemaakt (zelfmoordneigingen) vraag ik me af dat werken in een omgeving zonder ander menselijk contact wel bevorderlijk is voor je positiviteit??

Ik ben de vriendin van WarBlade en heb ondertussen al 12 jaar ervaring met zijn "probleem". Sinds hij een job heeft waarbij hij veel sociaal contact heeft heb ik gemerkt dat hij net zoals jij veel minder problemen heeft met bv. naar de winkel te gaan. Zijn situatie is verre van opgelost of onder controle, maar wel veel verbeterd sinds de sociale omgang op zijn werk.

Toen hij een job had als operator dus met weinig sociaal contact werd hij echt volledig depressief alleen al omdat hij veel tijd had tijdens de dag om over zijn eigen problemen na te denken.

Keintje zei:

Een job met zo weinig mogelijk of geen contact met anderen is misschien wel goed voor je, maar aangezien je al een vrij zware depressieve periode hebt doorgemaakt (zelfmoordneigingen) vraag ik me af dat werken in een omgeving zonder ander menselijk contact wel bevorderlijk is voor je positiviteit??

Ik ben de vriendin van WarBlade en heb ondertussen al 12 jaar ervaring met zijn "probleem". Sinds hij een job heeft waarbij hij veel sociaal contact heeft heb ik gemerkt dat hij net zoals jij veel minder problemen heeft met bv. naar de winkel te gaan. Zijn situatie is verre van opgelost of onder controle, maar wel veel verbeterd sinds de sociale omgang op zijn werk.

Toen hij een job had als operator dus met weinig sociaal contact werd hij echt volledig depressief alleen al omdat hij veel tijd had tijdens de dag om over zijn eigen problemen na te denken.

Klik om te vergroten...

Bedankt voor je reactie, en ik ben infeite jaloers op Warblade dat ie een vriendin heeft die hem bijstaat en kennis heeft van zijn problemen, zelf heb ik alleen maar een vriendin gehad tijdens mijn schooljaren voordat de problemen begonnen.

Mijn vrienden zeggen "Op ieder potje past een dekseltje", maar in mijn situatie gaat dit moeilijk, omdat ik soms op momenten alleen wil zijn ( mijn safe zone ), soms knaagt de eenzaamheid en zou ik ook een vriendin willen die mij volledig begrijpt, maar die vinden is haast onmogelijk.

En kwa job kan ik niet meer functioneren tussen mensen na verloop van tijd, in het begin gaat dit goed maar de stress van tussen de mensen te zitten begint hem stilletjes aan op te bouwen, totdat ik een burnout krijg en raar begin te doen tegenover collegas en paniekaanvallen krijg.

Dus ik zou echt een job willen met zo weinig mogelijk menselijk contact.

Nu helpdesk wat Sphinkx zegt kan misch te proberen zijn als alles volgens een soort script gaat, maar nu zit ik terug al te denken dat ik in een lokaal zou zitten met veel collega,s, en ik ben niet echt een voorstander van een drukke omgeving, zoals bij men studies PC technicus zou de stress weeral beginnen opbouwen denk ik.

Veel van mijn vrienden zeggen dat ik Koerier zou moeten worden, maar dan moet ik eerst mijn auto rijbewijs afleggen wat ook al weer een tijd duurt.

En dit kan stom klinken maar niet ver van mij is er een Pizza Hut zaak, en hun personeel levert pizza,s met B klasse brommers, ik heb al zitten denken om daar eens een stage aan te vragen, maar ik moet durven, ik ben er zeker van dat het niet al te goed zal verdienen maar dan heb ik toch tenminste een job.
Ik zal eerst eens jobcentrum horen volgende week.

En dank u iedereen voor de deftige reacties tot dusver.

Ik denk dat je moet stoppen met dwangmatig overanalyseren. Je anticipatieangst is zeer groot daardoor. Ik denk dat je denkproces teveel in een lus zit.

Gewone mensen moeten echter werken en hebben geen tijd om alles grondig te analyseren. Je moet wat afvlakken. En dit doe je niet door zoveel mogelijk pillen te pakken maar je leven iets meer zinvol in te vullen. Bv, werk of avondschool. Kijk, het mij echt niet schelen dat je veel geld hebt neergelegd voor een flutcursus, maar je moet jezelf bezighouden. Volg avondschool, waarom niet slechts één avond in de week? Drie uren per week, daar kun je toch niet ziek van worden? Het is voor iedereen even aanpassen, zelfs heb je geen asperger. Het is doodnormaal dat proces om aan te passen. Gewone mensen hebben dit ook. Je moet je daar over zetten, gewone mensen moeten dit ook overkomen.

Tracht je dagelijks leven een normaal ritme te bezorgen, opstaan op een bepaald uur en gaan slapen op een bepaald uur. Boodschappen op een bepaald uur, kijken voor sollicitaties. Sollicitatiebrieven/e-mails opsturen. Je e-mails van toekomstige werkgevers beantwoorden... Ik denk dat je ook teveel focust op de computer. Speel de rol van sollicitant in de plaats heel de tijd je asperger te vermelden.

Aap zei:

Ik denk dat je moet stoppen met dwangmatig overanalyseren. Je anticipatieangst is zeer groot daardoor. Ik denk dat je denkproces teveel in een lus zit.

Gewone mensen moeten echter werken en hebben geen tijd om alles grondig te analyseren. Je moet wat afvlakken. En dit doe je niet door zoveel mogelijk pillen te pakken maar je leven iets meer zinvol in te vullen. Bv, werk of avondschool. Kijk, het mij echt niet schelen dat je veel geld hebt neergelegd voor een flutcursus, maar je moet jezelf bezighouden. Volg avondschool, waarom niet slechts één avond in de week? Drie uren per week, daar kun je toch niet ziek van worden? Het is voor iedereen even aanpassen, zelfs heb je geen asperger. Het is doodnormaal dat proces om aan te passen. Gewone mensen hebben dit ook. Je moet je daar over zetten, gewone mensen moeten dit ook overkomen.

Tracht je dagelijks leven een normaal ritme te bezorgen, opstaan op een bepaald uur en gaan slapen op een bepaald uur. Boodschappen op een bepaald uur, kijken voor sollicitaties. Sollicitatiebrieven/e-mails opsturen. Je e-mails van toekomstige werkgevers beantwoorden... Ik denk dat je ook teveel focust op de computer. Speel de rol van sollicitant in de plaats heel de tijd je asperger te vermelden.

Klik om te vergroten...

- Ik over analyseer zeer veel, soms probeer ik aan iets anders te denken, maar dan betrap ik mij erop dat ik toch weer de dag analyseer, of wat komen moet, klinkt raar maar zo is het nu eenmaal.

- Dankzij de pillen kan ik terug mijn huis uitkomen.

- Ik probeer mijn tijd zinvol in te vullen, bv door vorig jaar die "flutcursus" proberen te volgen, mijzelf forceren om terug onder de mensen te komen.

- Ik probeer mij aan te passen maar dit is niet makkelijk gezien mijn situatie, daardoor zoek ik aangepast werk.
Volgende week heb ik een afspraak met jobcentrum, hopelijk kunnen zij mij helpen om een gepaste job te vinden.

Graag zou ik vooruit willen gaan in het leven, een vaste job en daarna een doel waar ik naartoe kan werken.

is koerierdienst niets voor jou bij dhl ofzo? Of postbode? Machinist? Of zelf iets uit de grond stampen als stielman?

Ik zou écht meer inzetten op de problemen beheersbaar maken en zo de lat hoger leggen (d.m.v. therapie of medicatie of 't is mij al gelijk) en niét op een job waarbij je eigenlijk al je angsten uit de weg gaat.

Op mijn diepste momenten wou ik ook in een beschutte werkplaats werken want dat leek mij wel gemakkelijk, daar hebben ze begrip voor vanalles en mocht ik raar zijn en werd er niet evenveel druk gelegd als in een gewone werksituatie, etc. Na het hele probleem écht aan te pakken (en er niet van te vluchten) zit ik nu in mijn derde jaar unief.

Echt niet gaan onderpresteren wegens angsten, daar raak je alleen nog maar meer in de put van (want dan laat je het écht je hele leven dicteren, daar krijg je slecht gevoel over, "is dit alles wat ik nu maar kan",...).

MECHcraft zei:

Bedankt voor je reactie, en ik ben infeite jaloers op WarBlade dat ie een vriendin heeft die hem bijstaat en kennis heeft van zijn problemen, zelf heb ik alleen maar een vriendin gehad tijdens mijn schooljaren voordat de problemen begonnen.

Mijn vrienden zeggen "Op ieder potje past een dekseltje", maar in mijn situatie gaat dit moeilijk, omdat ik soms op momenten alleen wil zijn ( mijn safe zone ), soms knaagt de eenzaamheid en zou ik ook een vriendin willen die mij volledig begrijpt, maar die vinden is haast onmogelijk.

Klik om te vergroten...

Bedankt, ik heb er inderdaad heel veel aan om een persoon zo dicht bij mij te hebben waar ik over alles heel goed kan praten...

Ik hoop voor u dat je toch snel uw dekseltje vindt hoor, niet de hoop opgeven en who knows, het kan sneller gebeuren dat je iemand vindt dan je gedacht had...

Hoe is het nu met u trouwens?

Deze week heb ik een gesprek met Jobcentrum, en gemengde gevoelens momenteel.

Ik wil vooruit in mijn leven en dit kan een stap zijn, maar aan de andere kant heb ik terug al schrik voor het onbekende.

Hopelijk kom ik met mensen in contact die mij begrijpen.
En daar zit ik terug al over te piekeren.

Mja we zullen zien, wish me luck

MECHcraft zei:

Ik wil vooruit in mijn leven en dit kan een stap zijn, maar aan de andere kant heb ik terug al schrik voor het onbekende.

Klik om te vergroten...

Die schrik is normaal. Iedereen heeft dit. Je moet je anticipatie angst zien te overwinnen.

MECHcraft zei:

Hopelijk kom ik met mensen in contact die mij begrijpen.
En daar zit ik terug al over te piekeren.

Klik om te vergroten...

Daar zit je redenering verkeerd. Je kan niet verwachten dat de wereld constant rekening met je houdt. Ik denk dat je verwachtingen overschat zijn. Je denkt waarschijnlijk: "ik ga aangepast werk krijgen en ik zal veel contact hebben met anderen die asperger hebben". Veel kans dat je terecht komt op een beschutte werkplaats waar je hard mag werken voor weinig geld. Begeleiding? Werken is de boodschap daar, asperger of niet.

Al eens gedacht aan een job als tester? Jij staat dan in voor het uittesten van de applicatie, wat op een low level kan gebeuren, en waarin je ook kan doorgroeien als je wilt.

Passwerk is een organisatie die mensen met een autismespectrumstoornis gaat opleiden in dit domein en intensief begeleiden, een organisatie met de nodige ervaring. (http://www.passwerk.be/)

Veel succes!