JPV zei:
sorry, maar dit is lachen.
Het is inderdaad modieus om daar cynisch over te doen, zoals gezegd. Maar ik kan me eigenlijk helemaal niet herkennen in wat jij poneert over het bedrijfsleven. Je hebt er in je functie zeker wel contact mee, maar je staat er ook niet met je beide voeten in. Ik merk dat je voeling onvoldoende is, en sterk eenzijdig. Wellicht kom je weinig in contact met de bedrijven waar het goed gaat. Daarenboven is een gefrustreerde werknemer ook de bestaansreden voor uw werkgever. Aan een gelukkige heeft hij weinig.
Ongetwijfeld zullen er nog bedrijven zijn waar het er nog aan toe gaat gelijk ge zegt, maar die zijn een minderheid en een vlek op het blazoen dat we willen. Wij proberen eigenlijk vooral de werknemers zelf aan te sporen om met hun problemen naar buiten te komen, zonder dat dit via de vakbond moet gebeuren. Want in het verleden ervaarden we al dat de vakbond selectief was in het vermelden van de problemen en dat er vaak een draai aan gegeven werd.
Sinds deze methode toegepast wordt (al voor mijn intreden), is de vakbondspenetratie in ons bedrijf gedaald naar quasi 0 bij de bedienden. Bij de arbeiders slagen we er niet in om de penetratie onder de 40% te krijgen, wat inderdaad hoog is, maar dit heeft eerder te maken met de specifieke syndicale situatie in de haven van Antwerpen dan met ons bedrijf, hoop ik. In ieder geval sporen we ook hen voortdurend aan om te zeggen als er iets op hun lever ligt.
.