Vicky Christ
Legacy Member
Hey allemaal, (sorry even een lange post)
Ik denk dat ik met een soort identiteitscrisis zit, misschien kunnen jullie mij met wat opinies helpen...
Mijn leven op dit moment, in een notendop:
-sept 2011: afgestudeerd aan Taal en Letterkunde aan de UA(erg genoten van de studie)
-wat interimjobkes gedaan in afwachting van vrijwillige stage bij een filmhuis in Brussel
-maart 2012: stage; na een maand gestopt, het viel mij zwaar tegen op alle vlakken, ben ook teleurgesteld geraakt door het veld dat mij interesseerde, voelde mij echt niet op mijn plek; dan heb ik besloten om iets simpel parttime te zoeken om te bekomen, en mij te concentreren op mij muziek
-oktober 2012: gaan samenwonen met mijn vriend
- november 2012: parttime job gevonden in een winkel van 6-10a.m
tot vandaag werk ik daar.
Mijn collega's vragen regelmatig wat ik gestudeerd heb, en na dat ik antwoord, zetten ze ronde ogen op "Wat doet ge hier dan?!" en ik maar schouders optrekken... Want ik vraag mij dat ook af. Ik kijk regelmatig naar de vacatures, maar er is nooit echt iets waarvoor ik warmloop, en om een gewoon administratief jobje aan te nemen, lijkt mij nutteloos-- het zal mij nooit boeien en op mijn huidige job verdien ik (veel te) goed voor wat het is, dus blijf ik er maar.
Ik besef dat je onderaan moet beginnen e.d., maar ik word er depressief en angstig van als ik zie waarvoor ik zou moeten solliciteren.
Het was gemakkelijk kop in het zand steken tot nu op mijn huidige parttime, maar dat begint af te takelen; ik kan mij niet langer verstoppen achter Tshirts plooien en mooi leggen in stapels:doh: gedurende 4 uur, voor de winkel opengaat. Dus kijk ik nu intensiever naar de vacatures, probeer het breder te zien e.d. (da's voor mij een dikke stap vooruit).
Nu komt eigenlijk de echte vraag.
Mijn ouders hinten constant dat ik best nog een tweede diploma zou halen. Ze willen mij financieel helpen, en mijn vriend zegt dat hij weer full time wil werken, en dus alles op die manier mogelijk maken. Dus op dat vlak is er zo te zien geen probleem.
Als ik iets zou moeten kiezen, zou het Psychologie zijn, unief. Dat is iets dat altijd in mijn achterhoofd is blijven spoken toen ik voor de "meer praktische" T&L koos, en ik denk dat ik er echt aanleg voor heb.
Wat denken jullie dat ik zou kunnen doen?
Zou terug naar school gaan geen vluchtreactie zijn dan? Of moet ik profiteren van de kansen die mij deze lieve behulpzame mensen aanbieden? Of toch gewoon doorbijten een job zoeken? ...Pff ik weet het niet meer. Terug een studie aanvatten, op zich een bekend terrein, weer structuur in mijn leven, lijkt enorm aantrekkelijk. Want ik ben echt een niet-te-genieten-persoon aan het worden, vooral tegen mijn vriend, ik denk dat het door gebrek aan doel en structuur in mijn leven
wtf:
)komt. Voor hem is dat ook een van de grootste redenen
dat ik gelukkig ben en dus niet zo snel geïrriteerd, snel overstuur en prikkelbaar...
ideas?
Ik denk dat ik met een soort identiteitscrisis zit, misschien kunnen jullie mij met wat opinies helpen...

Mijn leven op dit moment, in een notendop:
-sept 2011: afgestudeerd aan Taal en Letterkunde aan de UA(erg genoten van de studie)
-wat interimjobkes gedaan in afwachting van vrijwillige stage bij een filmhuis in Brussel
-maart 2012: stage; na een maand gestopt, het viel mij zwaar tegen op alle vlakken, ben ook teleurgesteld geraakt door het veld dat mij interesseerde, voelde mij echt niet op mijn plek; dan heb ik besloten om iets simpel parttime te zoeken om te bekomen, en mij te concentreren op mij muziek
-oktober 2012: gaan samenwonen met mijn vriend
- november 2012: parttime job gevonden in een winkel van 6-10a.m
tot vandaag werk ik daar.
Mijn collega's vragen regelmatig wat ik gestudeerd heb, en na dat ik antwoord, zetten ze ronde ogen op "Wat doet ge hier dan?!" en ik maar schouders optrekken... Want ik vraag mij dat ook af. Ik kijk regelmatig naar de vacatures, maar er is nooit echt iets waarvoor ik warmloop, en om een gewoon administratief jobje aan te nemen, lijkt mij nutteloos-- het zal mij nooit boeien en op mijn huidige job verdien ik (veel te) goed voor wat het is, dus blijf ik er maar.
Ik besef dat je onderaan moet beginnen e.d., maar ik word er depressief en angstig van als ik zie waarvoor ik zou moeten solliciteren.
Het was gemakkelijk kop in het zand steken tot nu op mijn huidige parttime, maar dat begint af te takelen; ik kan mij niet langer verstoppen achter Tshirts plooien en mooi leggen in stapels:doh: gedurende 4 uur, voor de winkel opengaat. Dus kijk ik nu intensiever naar de vacatures, probeer het breder te zien e.d. (da's voor mij een dikke stap vooruit).
Nu komt eigenlijk de echte vraag.
Mijn ouders hinten constant dat ik best nog een tweede diploma zou halen. Ze willen mij financieel helpen, en mijn vriend zegt dat hij weer full time wil werken, en dus alles op die manier mogelijk maken. Dus op dat vlak is er zo te zien geen probleem.
Als ik iets zou moeten kiezen, zou het Psychologie zijn, unief. Dat is iets dat altijd in mijn achterhoofd is blijven spoken toen ik voor de "meer praktische" T&L koos, en ik denk dat ik er echt aanleg voor heb.
Wat denken jullie dat ik zou kunnen doen?
Zou terug naar school gaan geen vluchtreactie zijn dan? Of moet ik profiteren van de kansen die mij deze lieve behulpzame mensen aanbieden? Of toch gewoon doorbijten een job zoeken? ...Pff ik weet het niet meer. Terug een studie aanvatten, op zich een bekend terrein, weer structuur in mijn leven, lijkt enorm aantrekkelijk. Want ik ben echt een niet-te-genieten-persoon aan het worden, vooral tegen mijn vriend, ik denk dat het door gebrek aan doel en structuur in mijn leven
wtf:
)komt. Voor hem is dat ook een van de grootste redenen
dat ik gelukkig ben en dus niet zo snel geïrriteerd, snel overstuur en prikkelbaar...ideas?

