krisdw
Legacy Member
Ik weet dat niemand mij hier echt goed kent of zo aangezien ik hier nog niet zoveel gepost heb, dus het inlevingsvermogen zal niet bijzonder groot zijn, maar ik wil toch even mijn verhaal doen en horen wat jullie denken/vinden dat ik moet doen. Het is wel een heel relaas...
Ik heb in 2005, direct na mijn 6de middelbaar, samen met mijn moeder een krantenzaak overgenomen. Ik was schoolbeu en wilde gaan werken. Mijn moeder deed toen de boekhouding van mijn vader zijn zaak. Zij wilde eens wat meer onder de mensen komen en dus was de keuze vrij snel gemaakt om een klein winkeltje te zoeken.
Wij hebben hier jarenlang zeer hard in gewerkt, de winkel ook helemaal vernieuwd enz. Tot 2008 huurden we van de vorige eigenaar, toen hebben we de stap gezet tot kopen. Het pand is nu van ons dus we hebben hier een grote investering in gedaan.
Toen ik begon, en zelfs tot pakweg vorig jaar, was ik ervan overtuigd dat ik dit wilde blijven doen. Mijn ouders hebben mij dit ook meerdere malen gevraagd. "Je bent toch zeker dat dit echt is wat je wilt he?"
Van in den beginne deed ik het met hart en ziel, maar er zijn ook af en toe dagen geweest dat het me echt niet aanstond, een stressy dag ofzo. Maar wie heeft dat al eens niet? Al bij al heb ik nooit getwijfeld aan mijn motivatie om de zaak verder te doen.
Mijn moeder sukkelt de laatste jaren nogal erg met haar gezondheid. Zij was in het begin altijd mijn voornaamste hulp - en ik de hare - maar we hebben ook nog een personeelslid in dienst. Nu dat mijn moeder het de laatste 2 jaar rustiger aan doet ben ik hier meerdere uren per dag alleen. Ons personeelslid werkt 38u/week, maar we zijn wel 72u/week open.
Die uren dat ik hier alleen ben zijn redelijk zwaar. We hebben een drukke zaak, en je kan je geen 2 seconden omdraaien om eens rustig in en uit te ademen, er is een constante stroom van volk. Pas op, dat vind ik goed hé. Ik ben graag bezig omdat de uren dan goed vooruit gaan en aan het eind van de dag ben je tevreden dat je alweer x aantal klanten bediend hebt. Maar als het net iets té druk is, en ik ben al 4-5u non-stop bezig, begin ik wel eens te stressen. Zeker als de mensen die aan het wachten zijn ongeduldig worden, of als je mensen krijgt die proberen voor te schieten en je voor 't vuil van 't straat beginnen uit te schelden als je hen erop wijst dat ze net als iedereen moeten aanschuiven.
Zo zijn er alle weken wel kleine conflictjes of situatiekes waar ik me serieus aan erger, en dat knaagt aan mij. Het is altijd wel iets, en dat is er op den duur voor beginnen zorgen dat ik stilaan een afkeer ben beginnen krijgen van de zaak.
Dan komt er nog eens bij kijken dat ik het serieus beu ben af te hangen van personeel. Als ze niet komen werken zitten wij in dikke shit. Dit zijn steeds dagen/periodes die enorm zwaar zijn en het hatelijkste is dat je je daar niet op kan voorbereiden: ziek is ziek hé, maar als ik ziek ben sta ik hier wel.
Vakantie is ook altijd enorm moeilijk. Wij kunnen de winkel niet voor een week of meer sluiten. Dus gaan we om beurten, maar voor de persoon die achterblijft is het enorm moeilijk om hierdoor te spartelen omdat je dan alle dagen zonder uitzondering om 4u uit je bed moet en om 18u30 thuis komt en eigenlijk recht terug in je bed kruipt bij wijze van spreken... Als je dit 2 dagen doet is er niks aan de hand, maar 2 weken aan een stuk is echt niet fijn.
Twee jaar terug heb ik mijn toenmalige verkoopster betrapt op diefstal. Toen geloofden we nog heilig in haar goedheid en gaven haar een 2de kans. Beter niet gedaan dus... we hebben met haar in het anderhalve jaar dat volgde nog zéér veel miserie gehad en nog een serieuze afdanksom mogen ophoesten toen de emmer eindelijk overliep. Deze hele situatie heeft denk ik het zwaarst van al op mij gewogen. Ik maak mij hier nog steeds kwaad om. Het hele relaas ga ik hier niet doen aangezien het niet echt on-topic is. Laat me gewoon zeggen dat ze zéér hard met onze voeten heeft gespeeld.
Bovendien begin ik me de laatste tijd meer en meer af te vragen hoe ik ooit in godsnaam mijn gezinneke ga zien. Ik kan niet meer van mijn leven profiteren, nu al niet nu ik nog hulp krijg van mijn moeder & nog thuis woon - wat gaat dat zijn als mijn moeder definitief stopt en ik zelf nog een huishouden heb?
En nu voel ik het al komen: dat had ik moeten weten vóór ik ermee begon. Dat zijn de gevolgen van de keuzes die je maakt. Dit ga ik dan ook niet tegenspreken, maar de waarheid is dat we voor we begonnen nooit hadden durven denken dat de zaak zo druk zou worden. Voor ons stond er een redelijk zure meneer, dus frisse vriendelijke gezichten in de winkel hebben heel veel goed gedaan tot gevolg dat de omzet ongeveer verdriedubbeld is sinds de overname.
Door de drukte is dit een zaak geworden waarvan je je niet meer kan indenken dat je het nog alleen moet doen, terwijl de vorige eigenaar het steeds alleen deed. Hij kon het zich wel permitteren om 2 weken te sluiten in de zomer omdat hij toch niet echt moeite deed om zijn klanten te behouden...
In het begin hadden we nog geen personeel en werkten mijn moeder en ik afwisselend halve dagen: alle dagen samen opkomen en rond de middag de ene naar huis en de volgende dag omgekeerd. Dat ging heel goed zo. Die namiddagen dat je dan alleen stond waren niet te zwaar ofzo, je kreeg met momenten eens de kans van je een minuutje te zetten en een slok water te doen. Nu moet je daar niet meer aan denken. Daarom dus dat ik ook schrik heb voor de dag dat mijn moeder ermee stopt. Nóg iemand aannemen kost veel geld en het met 2 doen gaat gewoon niet. Dan ben ik nog voor mijn 30ste op.
Al deze factoren bij elkaar wegen dus zwaar op mij en ik doe mijn werk niet meer graag. Ik denk de laatste tijd serieus aan stoppen maar dit is niet zo simpel wanneer je ouders zo'n zware investering voor je hebben gedaan.
Een financiële ramp zou het niet zijn, indien we de zaak tegen een ruw geschatte vraagprijs kunnen verkopen, maar het is eerder mijn gevoel van schuld t.o.v. mijn ouders dat mij serieus dwars zit.
We hebben er al over gepraat, ik heb hen al gezegd hoe ik me erbij voel. Niet zo direct en to the point als ik het hier zeg, maar duidelijk genoeg in elk geval.
Hun initiële reactie was: je moet de weg volgen die JIJ wil volgen, waar jij het gelukkigst in bent. Mijn beslissing was bijna zeker: wegdoen die winkel en gewoon werk gaan zoeken en veel relaxter leven...
Wanneer ik hen op een dag wees op avondschool cursussen enz. die ik zou kunnen volgen om ander werk te kunnen zoeken merkten ze echter dat ik het meende en kwamen ze nogal terug op hun woorden. Ze hebben me tot op de dag van vandaag nog nooit gedwongen om in de zaak te blijven. Maar op psychologische wijze komt het wel zo over. "Je gaat er spijt van hebben", "je beseft niet wat voor een zaak je van de hand zou doen", ...
Sindsdien hebben we er wel aan gewerkt om het mij iets gemakkelijker te maken. Zo hebben we het nu geregeld dat ik één dag per week vrij ben, meestal woensdag. Dat is leuk en doet deugd, maar dan resten er nog altijd wel 60 uren. En dit gaat ook niet voor altijd meer zijn. Ik ben hier weer, maar wanneer mijn moeder definitief stopt valt dat ook weer weg en zal ik hier constant aanwezig moeten zijn. En hoe ga ik dan ooit nog eens een weekje er tussen uit geraken? En als dan m'n verkoopster nog eens ziek is ook... ik mag er niet aan denken. Dus concreet: op de manier dat het nu de laatste 5-6 weken gaat, kan ik het wel volhouden. Maar de dag komt dat de huidige situatie weer wijzigt en dan ga ik weer wensen dat ik ergens anders zat...
Nu de laatste tijd vind m'n moeder het blijkbaar nodig om mij meer en meer proberen te overtuigen om toch maar de zaak te blijven doen. Nu wil het lukken dat ik dit jaar per toeval 2x met skivakantie ben geweest. Dit is echter uitzonderlijk: de normale gang van zaken is 1 week skivakantie en 2 weken zomervakantie per jaar. En in het najaar pak ik gewoonlijk nog ergens een weekendje centerparcs o.i.d.
Tegenwoordig vind mijn moeder het blijkbaar altijd nodig om het er nog eens goed in te wrijven: als je stopt met de winkel, kan je dat niet meer hoor, zo'n weekendje doen, of 2x gaan skiën... terwijl zij evengoed als mij weet dat die skivakantie uitzonderlijk was en een aparte reden had.
Kortom, bij het minste dat ik nu eens geld uitgeef is zij daar meteen met een opmerking als: als je met de winkel stopt kan je dat niet meer hoor.
Nu weet ik dat dit best verwaand en ondankbaar kan overkomen. Ik heb een prachtige zaak in mijn schoot geworpen gekregen die heel goed draait, en dit is enkel en alleen mogelijk geweest dankzij mijn ouders. (wel even ter verduidelijking: ik *krijg* de zaak niet hé, als ik zou voortdoen moet ik uiteraard wel de zaak van hun overnemen dus ook de financiele lasten terug betalen en verder afbetalen, denk dus aub niet dat ze mij deze zaak gewoon cadeau doen; zij moeten ook hun oude dag nog hebben hé)
Maar dus eigenlijk geen reden tot klagen. Maar ik voel me heel ongelukkig bij de gang van zaken en bij hoe mijn toekomst eruit ziet. Als ik hier effectief blijf staan, ga ik bijna nooit tijd kunnen doorbrengen met mijn vrouw en kinderen en ga ik binnen 10 jaar, net als de vorige eigenaar, een zuur mannetje zijn. De vorige eigenaar deed deze zaak 30 jaar helemaal alleen. Natuurlijk dat die verzuurd was op het einde. We hebben nog steeds contact met hem en eigenlijk is hij een heel sympathieke aangename mens in de omgang. Hij was gewoon op, en met mij zal dat net hetzelfde zijn...
Bedankt voor het lezen, en ik hoop dat ik enkele welgemeende en serieuze reacties krijg. Je mag uiteraard kritisch over me zijn hoor, ik weet ook wel hoe deze post kan overkomen (verwaand, ondankbaar). Maar houd het aub beleefd? Thx.
Ik heb in 2005, direct na mijn 6de middelbaar, samen met mijn moeder een krantenzaak overgenomen. Ik was schoolbeu en wilde gaan werken. Mijn moeder deed toen de boekhouding van mijn vader zijn zaak. Zij wilde eens wat meer onder de mensen komen en dus was de keuze vrij snel gemaakt om een klein winkeltje te zoeken.
Wij hebben hier jarenlang zeer hard in gewerkt, de winkel ook helemaal vernieuwd enz. Tot 2008 huurden we van de vorige eigenaar, toen hebben we de stap gezet tot kopen. Het pand is nu van ons dus we hebben hier een grote investering in gedaan.
Toen ik begon, en zelfs tot pakweg vorig jaar, was ik ervan overtuigd dat ik dit wilde blijven doen. Mijn ouders hebben mij dit ook meerdere malen gevraagd. "Je bent toch zeker dat dit echt is wat je wilt he?"
Van in den beginne deed ik het met hart en ziel, maar er zijn ook af en toe dagen geweest dat het me echt niet aanstond, een stressy dag ofzo. Maar wie heeft dat al eens niet? Al bij al heb ik nooit getwijfeld aan mijn motivatie om de zaak verder te doen.
Mijn moeder sukkelt de laatste jaren nogal erg met haar gezondheid. Zij was in het begin altijd mijn voornaamste hulp - en ik de hare - maar we hebben ook nog een personeelslid in dienst. Nu dat mijn moeder het de laatste 2 jaar rustiger aan doet ben ik hier meerdere uren per dag alleen. Ons personeelslid werkt 38u/week, maar we zijn wel 72u/week open.
Die uren dat ik hier alleen ben zijn redelijk zwaar. We hebben een drukke zaak, en je kan je geen 2 seconden omdraaien om eens rustig in en uit te ademen, er is een constante stroom van volk. Pas op, dat vind ik goed hé. Ik ben graag bezig omdat de uren dan goed vooruit gaan en aan het eind van de dag ben je tevreden dat je alweer x aantal klanten bediend hebt. Maar als het net iets té druk is, en ik ben al 4-5u non-stop bezig, begin ik wel eens te stressen. Zeker als de mensen die aan het wachten zijn ongeduldig worden, of als je mensen krijgt die proberen voor te schieten en je voor 't vuil van 't straat beginnen uit te schelden als je hen erop wijst dat ze net als iedereen moeten aanschuiven.
Zo zijn er alle weken wel kleine conflictjes of situatiekes waar ik me serieus aan erger, en dat knaagt aan mij. Het is altijd wel iets, en dat is er op den duur voor beginnen zorgen dat ik stilaan een afkeer ben beginnen krijgen van de zaak.
Dan komt er nog eens bij kijken dat ik het serieus beu ben af te hangen van personeel. Als ze niet komen werken zitten wij in dikke shit. Dit zijn steeds dagen/periodes die enorm zwaar zijn en het hatelijkste is dat je je daar niet op kan voorbereiden: ziek is ziek hé, maar als ik ziek ben sta ik hier wel.
Vakantie is ook altijd enorm moeilijk. Wij kunnen de winkel niet voor een week of meer sluiten. Dus gaan we om beurten, maar voor de persoon die achterblijft is het enorm moeilijk om hierdoor te spartelen omdat je dan alle dagen zonder uitzondering om 4u uit je bed moet en om 18u30 thuis komt en eigenlijk recht terug in je bed kruipt bij wijze van spreken... Als je dit 2 dagen doet is er niks aan de hand, maar 2 weken aan een stuk is echt niet fijn.
Twee jaar terug heb ik mijn toenmalige verkoopster betrapt op diefstal. Toen geloofden we nog heilig in haar goedheid en gaven haar een 2de kans. Beter niet gedaan dus... we hebben met haar in het anderhalve jaar dat volgde nog zéér veel miserie gehad en nog een serieuze afdanksom mogen ophoesten toen de emmer eindelijk overliep. Deze hele situatie heeft denk ik het zwaarst van al op mij gewogen. Ik maak mij hier nog steeds kwaad om. Het hele relaas ga ik hier niet doen aangezien het niet echt on-topic is. Laat me gewoon zeggen dat ze zéér hard met onze voeten heeft gespeeld.
Bovendien begin ik me de laatste tijd meer en meer af te vragen hoe ik ooit in godsnaam mijn gezinneke ga zien. Ik kan niet meer van mijn leven profiteren, nu al niet nu ik nog hulp krijg van mijn moeder & nog thuis woon - wat gaat dat zijn als mijn moeder definitief stopt en ik zelf nog een huishouden heb?
En nu voel ik het al komen: dat had ik moeten weten vóór ik ermee begon. Dat zijn de gevolgen van de keuzes die je maakt. Dit ga ik dan ook niet tegenspreken, maar de waarheid is dat we voor we begonnen nooit hadden durven denken dat de zaak zo druk zou worden. Voor ons stond er een redelijk zure meneer, dus frisse vriendelijke gezichten in de winkel hebben heel veel goed gedaan tot gevolg dat de omzet ongeveer verdriedubbeld is sinds de overname.
Door de drukte is dit een zaak geworden waarvan je je niet meer kan indenken dat je het nog alleen moet doen, terwijl de vorige eigenaar het steeds alleen deed. Hij kon het zich wel permitteren om 2 weken te sluiten in de zomer omdat hij toch niet echt moeite deed om zijn klanten te behouden...
In het begin hadden we nog geen personeel en werkten mijn moeder en ik afwisselend halve dagen: alle dagen samen opkomen en rond de middag de ene naar huis en de volgende dag omgekeerd. Dat ging heel goed zo. Die namiddagen dat je dan alleen stond waren niet te zwaar ofzo, je kreeg met momenten eens de kans van je een minuutje te zetten en een slok water te doen. Nu moet je daar niet meer aan denken. Daarom dus dat ik ook schrik heb voor de dag dat mijn moeder ermee stopt. Nóg iemand aannemen kost veel geld en het met 2 doen gaat gewoon niet. Dan ben ik nog voor mijn 30ste op.
Al deze factoren bij elkaar wegen dus zwaar op mij en ik doe mijn werk niet meer graag. Ik denk de laatste tijd serieus aan stoppen maar dit is niet zo simpel wanneer je ouders zo'n zware investering voor je hebben gedaan.
Een financiële ramp zou het niet zijn, indien we de zaak tegen een ruw geschatte vraagprijs kunnen verkopen, maar het is eerder mijn gevoel van schuld t.o.v. mijn ouders dat mij serieus dwars zit.
We hebben er al over gepraat, ik heb hen al gezegd hoe ik me erbij voel. Niet zo direct en to the point als ik het hier zeg, maar duidelijk genoeg in elk geval.
Hun initiële reactie was: je moet de weg volgen die JIJ wil volgen, waar jij het gelukkigst in bent. Mijn beslissing was bijna zeker: wegdoen die winkel en gewoon werk gaan zoeken en veel relaxter leven...
Wanneer ik hen op een dag wees op avondschool cursussen enz. die ik zou kunnen volgen om ander werk te kunnen zoeken merkten ze echter dat ik het meende en kwamen ze nogal terug op hun woorden. Ze hebben me tot op de dag van vandaag nog nooit gedwongen om in de zaak te blijven. Maar op psychologische wijze komt het wel zo over. "Je gaat er spijt van hebben", "je beseft niet wat voor een zaak je van de hand zou doen", ...
Sindsdien hebben we er wel aan gewerkt om het mij iets gemakkelijker te maken. Zo hebben we het nu geregeld dat ik één dag per week vrij ben, meestal woensdag. Dat is leuk en doet deugd, maar dan resten er nog altijd wel 60 uren. En dit gaat ook niet voor altijd meer zijn. Ik ben hier weer, maar wanneer mijn moeder definitief stopt valt dat ook weer weg en zal ik hier constant aanwezig moeten zijn. En hoe ga ik dan ooit nog eens een weekje er tussen uit geraken? En als dan m'n verkoopster nog eens ziek is ook... ik mag er niet aan denken. Dus concreet: op de manier dat het nu de laatste 5-6 weken gaat, kan ik het wel volhouden. Maar de dag komt dat de huidige situatie weer wijzigt en dan ga ik weer wensen dat ik ergens anders zat...
Nu de laatste tijd vind m'n moeder het blijkbaar nodig om mij meer en meer proberen te overtuigen om toch maar de zaak te blijven doen. Nu wil het lukken dat ik dit jaar per toeval 2x met skivakantie ben geweest. Dit is echter uitzonderlijk: de normale gang van zaken is 1 week skivakantie en 2 weken zomervakantie per jaar. En in het najaar pak ik gewoonlijk nog ergens een weekendje centerparcs o.i.d.
Tegenwoordig vind mijn moeder het blijkbaar altijd nodig om het er nog eens goed in te wrijven: als je stopt met de winkel, kan je dat niet meer hoor, zo'n weekendje doen, of 2x gaan skiën... terwijl zij evengoed als mij weet dat die skivakantie uitzonderlijk was en een aparte reden had.
Kortom, bij het minste dat ik nu eens geld uitgeef is zij daar meteen met een opmerking als: als je met de winkel stopt kan je dat niet meer hoor.
Nu weet ik dat dit best verwaand en ondankbaar kan overkomen. Ik heb een prachtige zaak in mijn schoot geworpen gekregen die heel goed draait, en dit is enkel en alleen mogelijk geweest dankzij mijn ouders. (wel even ter verduidelijking: ik *krijg* de zaak niet hé, als ik zou voortdoen moet ik uiteraard wel de zaak van hun overnemen dus ook de financiele lasten terug betalen en verder afbetalen, denk dus aub niet dat ze mij deze zaak gewoon cadeau doen; zij moeten ook hun oude dag nog hebben hé)
Maar dus eigenlijk geen reden tot klagen. Maar ik voel me heel ongelukkig bij de gang van zaken en bij hoe mijn toekomst eruit ziet. Als ik hier effectief blijf staan, ga ik bijna nooit tijd kunnen doorbrengen met mijn vrouw en kinderen en ga ik binnen 10 jaar, net als de vorige eigenaar, een zuur mannetje zijn. De vorige eigenaar deed deze zaak 30 jaar helemaal alleen. Natuurlijk dat die verzuurd was op het einde. We hebben nog steeds contact met hem en eigenlijk is hij een heel sympathieke aangename mens in de omgang. Hij was gewoon op, en met mij zal dat net hetzelfde zijn...
Bedankt voor het lezen, en ik hoop dat ik enkele welgemeende en serieuze reacties krijg. Je mag uiteraard kritisch over me zijn hoor, ik weet ook wel hoe deze post kan overkomen (verwaand, ondankbaar). Maar houd het aub beleefd? Thx.
maar we houden het iets *professioneler*. Tsjah, een mens leert uit zijn fouten hé.