Archief - Natuurkundige worden

Iron_Tigran zei:

@Exorikos en Fighting Hobbit: als ik het goed begrijp zijn jullie nu beide aan het doctoreren in fysica? Hoe goed waren jullie punten in het het middelbaar en in 't hoger? En wat waren jullie afstudeerrichtingen aan welke universiteit?

Klik om te vergroten...

In mijn geval klopt het wel. Mijn resultaten waren in het middelbaar vrij hoog, daar zat ik denk ik iets onder de 90% gemiddeld (op fysica meestal rond de 95%). Punten zijn natuurlijk relatief van school tot school. Aan de universiteit heb ik eigenlijk veel meer tijd gestoken in studentenvertegenwoordiging dan in studeren, maar ik heb toch een kleine 80% kunnen halen voor mijn master. Ik heb een BSc Fysica minor wiskunde en een MSc Fysica met een specialisatie in theoretische fysica.
Ik heb dus wel in een situatie gezeten waar doctoreren geen evidentie is, uiteindelijk was dat de voornaamste motivatie om een Joint PhD te doen. Daarmee ben ik nu dus verbonden aan zowel een Belgische als een Duitse universiteit, wat eigenlijk best een interessante ervaring is.

Iron_Tigran zei:

Verder vraag ik mij ook af of het moeilijk is om wiskunde en fysica te combineren. Ik zou namelijk graag iets met theoretische fysica willen doen.

Klik om te vergroten...

In het eerste jaar is het gemakkelijk, dat kan je zelfs met in totaal minder dan 70 stp (in Leuven toch). Daarna beginnen de opleidingen te verschillen en zal je toch wel hard moeten werken om het allemaal gedaan te krijgen. De meesten haken af op het moment dat ze twee bachelorproeven moeten maken. Maar je kan eigenlijk binnen het reguliere programma Fysica heel wat wiskunde opnemen (al kan ik hier enkel over Leuven spreken). Ik heb zelfs in mijn master fysica ook mastervakken van wiskunde opgenomen, wat geen probleem was.

Ik denk in elk geval dat je profiel wel beter past bij fysica dan bij ir., wat niet wegneemt dat er misschien andere motivaties voor een keuze zijn dan enkel interesse.

Epyon zei:

Daar verschillen we dan van mening. Ik waardeer een goede ingenieur meer dan een zuivere theoreticus. En het is zeker de optie van het lagere risico, van zoals ik zei moet je niet verwachten dat je na een PhD aan de unief kan blijven. En het zou niet de eerste theoreticus in natuurkunde of wiskunde zijn die met een PhD op zak in het secundair staat les te geven.

Klik om te vergroten...

Ik vind dat nogal een zwart-wit mening, precies alsof elke theoreet die afstudeert een vakidioot is. Quasi elke theoretische fysicus in mijn kennissenkring die naar de bedrijfswereld getrokken is heeft zonder veel moeite een mooie job gevonden. Ik vind het wat bij de haren getrokken om hier over "minder risico" te spreken, gezien in beide gevallen de risico's eigenlijk gering zijn (in vgl met vele andere opleidingen). Verder moet je er trouwens ook maar eens bij stilstaan dat er gelukkig ook mensen zijn die er gewoon voor kiezen om in het onderwijs te gaan.

Is er veel onderzoek/werk in de halfgeleider- en vastestoffysica? En om daar in terecht te komen, doe je dan beter burgie?

Er is relatief veel onderzoek in die gebieden. Er zijn niet veel studenten vaste-stof en veel vacatures op de afdeling. Je kan er zowel met de specialisatie vaste-stoffysica als nanotechnologie terecht. Hoewel ik van een prof vaste-stof letterlijk gehoord heb dat de opleiding nanotech er alleen is omdat de term populair is, maar qua fysica niet veel voorstelt.

Exorikos zei:

Er is relatief veel onderzoek in die gebieden. Er zijn niet veel studenten vaste-stof en veel vacatures op de afdeling. Je kan er zowel met de specialisatie vaste-stoffysica als nanotechnologie terecht. Hoewel ik van een prof vaste-stof letterlijk gehoord heb dat de opleiding nanotech er alleen is omdat de term populair is, maar qua fysica niet veel voorstelt.

Klik om te vergroten...

In een meer algemene context is vaste-stoffysica nog steeds een van de grootste subdomeinen in de fysica. Dat betekent dat er veel geld is en er veel posities zijn, maar ook dat het een nogal competitieve gemeenschap is.

Hoe dan ook, er vallen daar veel interessante dingen te doen en het is interessant ook.

Het enige dat me tegenhield om me daar meer in te verdiepen in mijn optie onderzoek was de les van Van Haesendonk. Nu ben ik wel heel blij met mijn meer medische fysica gerichte vakken.

Fighting Hobbit zei:

Quasi elke theoretische fysicus in mijn kennissenkring die naar de bedrijfswereld getrokken is heeft zonder veel moeite een mooie job gevonden.

Klik om te vergroten...

Vind je dit eigenlijk niet een beetje erg jammer? Mensen studeren X jaar in iets waardoor ze gepassioneerd zijn, maar moeten achteraf iets totaal anders doen.

De mensen die destijds van mijn jaar het meest gepassioneerd waren, zijn allemaal gaan dr (eigenlijk bijna iedereen van mijn jaar) en velen hebben een postdoc gedaan. Daarna zijn ze echter bijna allemaal moeten veranderen (er zijn er slechts 2 die nog academisch actief zijn). Sommige programmeren nu, "verbeteren" wasproducten, werken bij banken, voor de overheid, etc.

Voor al die functies beschouwt men hun vooropleiding niet als een nadeel, maar ook niet als een voordeel (buiten mss de quanten in de bankensector - maar dat is ook serieus afgenomen). Met verschillende van mijn klasgenootjes heb ik nog contact en sommigen hebben het er erg moeilijk mee. Ze kunnen niet meer bezig zijn met hun passie. Ze voelen zich minder "waard". Vroeger waren ze de hyperintelligente onderzoeker die de "grenzen van de wetenschap" verlegde (het CERN! etc). Nu zijn ze een medewerker die "te lang aan unief is blijven hangen" en moet luisteren naar mensen die vroeger niet eens op hun "waardeschaal" stonden.
Ik stel het nogal straf voor en natuurlijk zijn er ook heel wat die wel die transitie goed hebben kunnen maken, nieuwe uitdagingen zien, etc.

hyperon zei:

Vind je dit eigenlijk niet een beetje erg jammer? Mensen studeren X jaar in iets waardoor ze gepassioneerd zijn, maar moeten achteraf iets totaal anders doen.

De mensen die destijds van mijn jaar het meest gepassioneerd waren, zijn allemaal gaan dr (eigenlijk bijna iedereen van mijn jaar) en velen hebben een postdoc gedaan. Daarna zijn ze echter bijna allemaal moeten veranderen (er zijn er slechts 2 die nog academisch actief zijn). Sommige programmeren nu, "verbeteren" wasproducten, werken bij banken, voor de overheid, etc.

Voor al die functies beschouwt men hun vooropleiding niet als een nadeel, maar ook niet als een voordeel (buiten mss de quanten in de bankensector - maar dat is ook serieus afgenomen). Met verschillende van mijn klasgenootjes heb ik nog contact en sommigen hebben het er erg moeilijk mee. Ze kunnen niet meer bezig zijn met hun passie. Ze voelen zich minder "waard". Vroeger waren ze de hyperintelligente onderzoeker die de "grenzen van de wetenschap" verlegde (het CERN! etc). Nu zijn ze een medewerker die "te lang aan unief is blijven hangen" en moet luisteren naar mensen die vroeger niet eens op hun "waardeschaal" stonden.
Ik stel het nogal straf voor en natuurlijk zijn er ook heel wat die wel die transitie goed hebben kunnen maken, nieuwe uitdagingen zien, etc.

Klik om te vergroten...

Ik denk dat iedereen met een ambitie in de wetenschap dit jammer vindt. Voor zover ik weet probeert men hier wel wat aan te doen, maar België is op dat vlak niet zo progressief. In Duitsland is het zelf nog erger, gezien met daar tot voor kort nog een Habilitation (een diploma dat een niveau hoger staat als een doctoraat) nodig had om een permanente positie te kunnen vinden. In sommige landen heb je wat tussenniveaus, permanente posities tussen postdoc en prof, maar ook die zijn uiteraard moeilijk te krijgen.

Wat je aanhaalt is wel correct natuurlijk, het is zowat het eeuwige dilemma van een afstuderende, die afweging tussen je passie achterna hollen en te lang blijven plakken. Of je diploma een voordeel is of niet zal sterk afhangen van de job en van je specialisatie. Als je vanuit je werk als fysicus geoefend bent in modelleren (en dan liefst zowel de analystische als de numerieke kant beheerst) kan ik me voorstellen dat je voor sommige jobs wel een voordeel hebt. Maar het probleem blijft inderdaad dat je dan de fysica voorgoed vaarwel zegt, wat voor velen inderdaad een pijnlijke beslissing is.

Langs de andere kant ken ik ook veel mensen die er na een doctoraat ook wel weer mooi genoeg van hebben en blij zijn dat ze iets anders kunnen gaan doen. Maar het is inderdaad pijnlijk, bij de wereldtop zijn in ge vakgebied en uiteindelijk moeten stoppen. Ik ben alvast blij dat ik nog drie jaar te gaan heb voor ik definitief zo'n beslissing moet nemen.