Archief - Natuurkundige worden

Hallo iedereen,

Ik zit nu in het vijfde jaar WeWi en later zou ik graag natuurkundige worden. Dit lijkt me in België in het huidige klimaat nogal moeilijk (besparingen enzo). De vraag is nu wat zou ik hier later best voor studeren: burgie: toegepaste natuurkunde of zuivere fysica? En verondersteld dat ik één van deze studeer en vervolgens doctoreer, is het dan nog mogelijk om aan de universiteit te blijven of wijken de meesten uit naar de industrie? En hoe zit het met het buitenland?

Alvast bedankt

Als gij natuurkundige wil worden moet ge zuivere Fysica doen hé . Ik denk wel dat de mogelijkheid er is om aan de universiteit te blijven en anderen gaan naar industrie/financiële jobs

Ik stond toen voor dezelfde keuze. Ik heb gekozen om zuivere Fysica te proberen. Dit was echter voor mij veel te theoretisch (is niet echt te vergelijken met fysica die je nu krijgt). Van de mensen die het wel vol gehouden hebben zijn er wel een aantal die bij een universiteit blijven hangen. In de industrie is er als zuivere fysicus niet zoveel werk en kom je in veel gevallen uit in een ingenieurs/it job.
Er zijn er ook veel die in het buitenland doctoreren en hierdoor verschillende mogelijkheden hebben qua universiteit om onderzoek te gaan doen.

Veel fysisch onderzoek heeft tegenwoordig ook een serieuze IT-poot of technische kant. In dat opzicht kan fysisch ingenieur een betere keuze zijn.
Je kan ook de beide richtingen tegelijk doen. Er is heel wat overlap tussen beiden. Kan zo een aantal voorbeelden die dat gedaan hebben.
Sowieso zal je moeten doctoreren wil je echt als fysicus gaan werken. En dat zal quasi steeds in een onderwijs/onderzoekscontext zijn.

Bedankt om te antwoorden.

Aangezien ik nu nog wat vrije tij heb zou ik me ook wat willen voorbereiden. Wat lijkt jullie de beste methode om dit te doen?

Een zeer degelijke basis fysica en wiskunde hebben waarop je dan zonder problemen kan verderbouwen.

Ik bedoel eerder wat ik moet leren. Calculus? Lineaire Algebra? Fysica (ik heb de boeken van Giancoli)?

Gezult het allemaal nodig hebben

Op de eerste vraag, over ir. natuurkunde of zuivere fysica, kan ik alvast zeggen dat het er wat van afhangt welke richting je uit wilt en wat je interesseert. Ik ken zeer goede theoretische natuurkundigen die oorspronkelijk een ingenieursdiploma gehaald hebben (ok, eentje van beide heeft na een jaar ingenieur ook fysica bijgedaan omdat ingenieur te triviaal was). Daarnaast zijn er heel wat fysici die uiteindelijk ergens bij de ingenieurs eindigen. Kort gezegd, niets is definitief. Als je echt volledig voor fysica wil gaan zou ik toch aanraden gewoon fysica te gaan doen.
De job zelf is een subtiel verhaal. Als je echt zuivere natuurkunde wil doen, is eigenlijk een academische carrière de voornaamste uitweg. Al bij al zijn de eerste stappen vrij goed doenbaar (afhankelijk van je specialisatie), mits je talent hebt kan je wel een doctoraat aanvangen. Het is wel zo dat het de laatste jaren wat moeilijker blijkt te zijn om een doctoraatspositie te vinden, maar toch is het doenbaar. Eens je een doctoraat hebt kom je dan terecht in een "postdoc" positie. Mits een goed doctoraat en een promotor met wat contacten zal je ook zo'n baantje wel kunnen vinden. Het probleem is echter dat het moeilijk wordt om uiteindelijk ergens een vaste positie (= professor in de meeste gevallen) te vinden, deze zijn globaal gesproken vrij schaars. Je moet eigenlijk echt wetenschappelijk uitblinken wil je heel je leven echt in academia vertoeven (en/of een goeie dosis geluk hebben). Veel hangt er ook vanaf hoe ver je van huis wil werken. Tegenwoordig kom je in elk geval niet eens in aanmerking voor een permanente positie als je geen buitenlandervaring hebt.
Om deze reden vertrekken velen na een master of een PhD naar het bedrijfsleven. De ene tak (e.g. halfgeleiderfysica) sluit natuurlijk al wat directer aan bij de professionele sector als de andere (theoretische hoge-energie fysica). Je hebt echter een sterke wetenschappelijke en vooral wiskundige basis, wat je potentieel interessant maakt voor finance, consultancy, bepaalde overheidsinstellingen, et cetera.

Ik denk eigenlijk niet dat je veel tijd moet steken in allerhande dingen op voorhand te leren, al zal het geen kwaad kunnen. Lineaire algebra is typisch iets wat velen moeilijk vinden, dus als je daar wat basis (hebt ge'm?) hebt kan dat mooi meegenomen zijn.

Iron_Tigran zei:

Bedankt om te antwoorden.

Aangezien ik nu nog wat vrije tij heb zou ik me ook wat willen voorbereiden. Wat lijkt jullie de beste methode om dit te doen?

Klik om te vergroten...

Qua voorbereiding:
* Lineaire algebra is het buisvak in het eerste jaar (in Leuven), dus als je hier je al een beetje in kan verdiepen zal het al helpen
* Zoek uit welke natuurkunde-cursus gebruikt wordt in de universiteit van jouw voorkeur(bvb: Serway) en lees deze al eens door. Veel middelbare schoolleerkrachten halen hier trouwens ook examenvragen uit
* Als je echt tijd te veel hebt kan je je misschien al verdiepen in de programmeertaal Java. Dit komt terug in het vak "Beginselen van Programmeren" en is voor veel Fysici moeilijk omdat er geen direct verband is met Fysica.

Kennen jullie boeken die deze onderwerpen behandelen, maar niet zo moeilijk zijn dat ze ongeschikt zijn voor zelfstudie en te veel voorkennis vereisen?

Khan-academy heeft wel vrij goede video's die de concepten intuïtief uitleggen.

Khan-academy is inderdaad handig. Maar ik zou eigenlijk liever een boek hebben, omdat het makkelijker is om te herhalen en je niet heel de tijd voor de computer moet zitten.

Toch bedankt!

Ik zou ook de ingenieursweg volgen en dan een doctoraat doen. Ik heb niet de indruk dat er zo'n groot probleem is om in de toegepaste wetenschappen financiering voor een PhD te verkrijgen (slaagpercentage 30%, kon erger).

Verwacht wel niet dat je in de academische wereld kan blijven na je PhD. De plaatsen zijn zeer beperkt. Of je er in kan blijven hangt vooral van je ingesteldheid af. Tegenwoordig moet je vooral managementtalent vertonen om in aanmerking te komen voor een postje, pure vakidioten hebben het een stuk moeilijker (die blijven vaak hangen in een postdoc traject zonder veel toekomstperspectief). Daarom dat een ingenieursopleiding goed meegenomen is, zeker als je uiteindelijk toch naar het bedrijfsleven moet verkassen.

Ik hoop na mijn PhD ook in de academische te kunen blijven, maar ik verwacht het niet .

Epyon zei:

Ik zou ook de ingenieursweg volgen en dan een doctoraat doen. Ik heb niet de indruk dat er zo'n groot probleem is om in de toegepaste wetenschappen financiering voor een PhD te verkrijgen (slaagpercentage 30%, kon erger).

Verwacht wel niet dat je in de academische wereld kan blijven na je PhD. De plaatsen zijn zeer beperkt. Of je er in kan blijven hangt vooral van je ingesteldheid af. Tegenwoordig moet je vooral managementtalent vertonen om in aanmerking te komen voor een postje, pure vakidioten hebben het een stuk moeilijker (die blijven vaak hangen in een postdoc traject zonder veel toekomstperspectief). Daarom dat een ingenieursopleiding goed meegenomen is, zeker als je uiteindelijk toch naar het bedrijfsleven moet verkassen.

Ik hoop na mijn PhD ook in de academische te kunen blijven, maar ik verwacht het niet .

Klik om te vergroten...

Hier ben ik het toch niet meer eens. Het is misschien afhankelijk van specialisatie tot specialisatie, maar er zijn genoeg plaatsen bij ons zodat zij die willen (en goed genoeg zijn) een plaats kunnen krijgen als doctoraatstudent. Als experimenteel fysicus lijkt het mij, tenzij je in een megacollaboratie werkt zoals de LHC, ook moeilijk om echt een vakidioot te worden.

Wat ik de laatste tijd vaker hoor is dat vele postdocs blijven hangen in posities zonder perspectief door hun eigen schuld. Zo is het voor funding belangrijk dat je publiceert onafhankelijk van je promotor van je PhD. Het is ook belangrijk dat je voldoende publiceert als eerste auteur en dat soort dingen.

Overigens hebben vele proffen graag eigen studenten als doctoraatstudenten, dus als je goed bent in vergelijking met de concurrentie (ik heb het idee dat dit enkel voor theorie en sterrenkunde lastig is) dan zal hij/zij gewoon geld zoeken voor je.

Om het kort te zeggen: als je echt natuurkunde wilt doen, ga dan zeker niet voor ingenieur. De kortste weg is via de opleiding natuurkunde en een doctoraatspositie vinden is zeker niet onmogelijk. De concurrentie die er is zou je niet mogen afschrikken.

@Exorikos en Fighting Hobbit: als ik het goed begrijp zijn jullie nu beide aan het doctoreren in fysica? Hoe goed waren jullie punten in het het middelbaar en in 't hoger? En wat waren jullie afstudeerrichtingen aan welke universiteit?

Verder vraag ik mij ook af of het moeilijk is om wiskunde en fysica te combineren. Ik zou namelijk graag iets met theoretische fysica willen doen.

Exorikos zei:

Hier ben ik het toch niet meer eens. Het is misschien afhankelijk van specialisatie tot specialisatie, maar er zijn genoeg plaatsen bij ons zodat zij die willen (en goed genoeg zijn) een plaats kunnen krijgen als doctoraatstudent. Als experimenteel fysicus lijkt het mij, tenzij je in een megacollaboratie werkt zoals de LHC, ook moeilijk om echt een vakidioot te worden.

Klik om te vergroten...

Ik vind het 'slaagpercentage' van 30% van alle PhD applicaties persoonlijk niet 'laag'. Er dienen veel mensen een applicatie in en die zijn niet altijd van een even hoog niveau. Als je een goed project hebt, je kan het goed verkopen en je hebt de nodige kennis dan maak je zeker kans. Het is als je een van die drie eigenschappen niet hebt dat het moeilijker wordt.

Wat ik de laatste tijd vaker hoor is dat vele postdocs blijven hangen in posities zonder perspectief door hun eigen schuld. Zo is het voor funding belangrijk dat je publiceert onafhankelijk van je promotor van je PhD. Het is ook belangrijk dat je voldoende publiceert als eerste auteur en dat soort dingen.

Klik om te vergroten...

Dat is idd hun eigen schuld, maar een vakidioot worden is ook je eigen schuld. Je enkel willen bezighouden met onderzoek, dat bestaat bijna niet meer. En dat is imo wat de meeste 'uitzichtloze' postdocers net enkel willen.

Overigens hebben vele proffen graag eigen studenten als doctoraatstudenten, dus als je goed bent in vergelijking met de concurrentie (ik heb het idee dat dit enkel voor theorie en sterrenkunde lastig is) dan zal hij/zij gewoon geld zoeken voor je.

Klik om te vergroten...

De meeste PhD's in exacte wetenschappen worden tegenwoordig door fondsen zoals FWO en IWT gefinancierd. Interne financiering bestaat nog, maar wordt moeilijker in die zin dat de financiering niet toeneemt maar het aantal PhD applicants wel.

Persoonlijk vind ik het wel een verrijking als een applicant al een jaar of twee in de industrie gewerkt heeft. Zij weten veel meer van aanpakken dan een PhD'er die nooit iets anders dan de muren van de unief gezien heeft, en maken ook snellere stappen in hun onderzoek en toekomstperspectieven.

Om het kort te zeggen: als je echt natuurkunde wilt doen, ga dan zeker niet voor ingenieur. De kortste weg is via de opleiding natuurkunde en een doctoraatspositie vinden is zeker niet onmogelijk. De concurrentie die er is zou je niet mogen afschrikken.

Klik om te vergroten...

Daar verschillen we dan van mening. Ik waardeer een goede ingenieur meer dan een zuivere theoreticus. En het is zeker de optie van het lagere risico, van zoals ik zei moet je niet verwachten dat je na een PhD aan de unief kan blijven. En het zou niet de eerste theoreticus in natuurkunde of wiskunde zijn die met een PhD op zak in het secundair staat les te geven.

Iron_Tigran zei:

@Exorikos en Fighting Hobbit: als ik het goed begrijp zijn jullie nu beide aan het doctoreren in fysica? Hoe goed waren jullie punten in het het middelbaar en in 't hoger? En wat waren jullie afstudeerrichtingen aan welke universiteit?

Verder vraag ik mij ook af of het moeilijk is om wiskunde en fysica te combineren. Ik zou namelijk graag iets met theoretische fysica willen doen.

Klik om te vergroten...

Ik doctoreer niet, ik zit in mijn laatste masterjaar kernfysica. Mijn punten in het middelbaar waren goed 75+%, maar ik ben een luie student gebleven. Mijn punten liggen nu wat onder onderscheiding. Ik heb gemiddeld 62% over mijn eerste master en mijn bachelor was net geen 60%.

Er zijn studenten die beide combineren in het eerste jaar. Er is immers veel overlap in Leuven tussen bach fysica minor wiskunde en bach wiskunde minor fysica. Hoe moeilijk dit is kan ik niet inschatten, maar ik vermoe dat het niet van de poes is. Mijn ervaring is wel subjectief gezien ik wiskundig geen erg groot licht ben.

Epyon zei:

De meeste PhD's in exacte wetenschappen worden tegenwoordig door fondsen zoals FWO en IWT gefinancierd. Interne financiering bestaat nog, maar wordt moeilijker in die zin dat de financiering niet toeneemt maar het aantal PhD applicants wel.

Persoonlijk vind ik het wel een verrijking als een applicant al een jaar of twee in de industrie gewerkt heeft. Zij weten veel meer van aanpakken dan een PhD'er die nooit iets anders dan de muren van de unief gezien heeft, en maken ook snellere stappen in hun onderzoek en toekomstperspectieven.

Klik om te vergroten...

Die ervaring in de industrie lijkt me weinig relevant voor het onderzoek dat ik bij ons zie gebeuren. Een thesis in dezelfde groep lijkt me veel relevanter.

Daar verschillen we dan van mening. Ik waardeer een goede ingenieur meer dan een zuivere theoreticus. En het is zeker de optie van het lagere risico, van zoals ik zei moet je niet verwachten dat je na een PhD aan de unief kan blijven. En het zou niet de eerste theoreticus in natuurkunde of wiskunde zijn die met een PhD op zak in het secundair staat les te geven.

Klik om te vergroten...

Dat hangt er sterk vanaf wat je wilt na je PhD. De plaatsen binnen de academie worden inderdaad duurder naarmate je omhoog gaat. Theorie is hier nog een stuk competitiever in dan de meer experimentele takken van de fysica, maar er is nog fysica buiten theorie.

Exorikos zei:

Die ervaring in de industrie lijkt me weinig relevant voor het onderzoek dat ik bij ons zie gebeuren. Een thesis in dezelfde groep lijkt me veel relevanter.

Klik om te vergroten...

Het gaat niet om relevantie, het gaat om van aanpakken weten.

f_dieleman zei:

Het gaat niet om relevantie, het gaat om van aanpakken weten.

Klik om te vergroten...

Waarom zou je niet van aanpakken weten als je al een jaar meedraait in dezelfde onderzoeksgroep? De manier waarop ze bij ons een thesis aanpakken lijkt me alleszins een uitstekende voorbereiding om verder te gaan in dat onderzoek. Het is niet dat je bij ons gewoon wat data krijgt en je de codemonkey moet uithangen om te analyseren. Er wordt meer verwacht.