eniac zei:
Maar goed, misschien is mijn gevoel teveel gekleurd door persoonlijke situatie, waarin wij weliswaar binnen ons gezin taken verdelen en beiden zorg opnemen, maar het een nobrainer was dat mijn vrouw bvb. thuisbleef bij de kinderen na de geboorte. Ik zou eens moeten voorstellen hebben dat ik wel even een jaar zou thuisblijven ipv mijn vrouw, en dat zij mocht gaan werken. Geloof me vrij, dat zou er niet goed ingegaan hebben, en dat is niet omdat mijn vrouw onder maatschappelijke druk staat om voor kinderen te zorgen
Prima. In mijn geval zou mijn eerste spontane reactie ook 'nee, ik zal wel thuisblijven' zijn, maar heel eerlijk? Die reactie heb ik niet omdat ik zelf liever zou thuisblijven met mijn kind*, wél omdat ik met het vreemde idee zit dat het meer mijn taak zou moeten zijn en dat ik mij daar slecht over zou moeten voelen moest mijn man thuisblijven. En dat komt minstens even veel voor dan vrouwen die graag, zonder opgelegde ideeën, zelf thuisblijven.
*ervan uitgaande dat ik nog steeds mijn kind vaak genoeg zie en dingen met hem kan doen, niet dat ik 7/7 - 18/24 werk.
Moest het nodig zijn, zou ik het prima vinden dat mijn man zijn carrière op een laag pitje wil zetten en halftijds werken. Ik ben graag bij mijn kind, maar ik sta niet te springen om 24/24 (alleen) voor hem te zorgen.
edit: en voor veel mannen (en vrouwen) is uw situatie een nobrainer, maar als ge het dan excpliciet nagaat zijn er maar weinig mannen die effectief gevraagd hebben aan hun vrouw of ze wel echt zelf wou thuisblijven, en dat niet deed omdat het (naast financieel mogelijk of noodzakelijk) verwacht werd dat de vrouw die rol opnam. Stilzwijgend worden die rollen vaak aangenomen - dat betekent niet altijd dat elke partij daar onverdeeld gelukkig mee is (maar dat toegeven aan uzelf is ook niet altijd gemakkelijk).
Ik insinueer hier uiteraard niet dat gij uw vrouw dingen hebt opgelegd . Ik ga ervan uit dat het - naast nobrainer - ook een bewuste en gewilde keuze was van uw vrouw.
En ter verduidelijking, ik heb het uiteraard niet over het zwangerschapsverlof. Deze periode is, op zijn minst deels, nuttig voor het herstel van de vrouw na de bevalling.
Wonkelrijm zei:
Jammer dat mannen geen borstvoeding kunnen geven dan.
Maar is het echt nodig? Kunstvoeding staat al ver. Dus het is geen slechte optie als de vrouw geen borstvoeding wil/kan geven.
En als de vrouw borstvoeding geeft, is dat na een halfjaar meestal al geëvolueerd naar borstvoeding enkel 's morgens en 's avonds (fruit en groentepapje ertussen) - dus in principe prima combineerbaar met 9to5jobs.
Maar als ge gewoon jaloers zijt op de mogelijkheid, daar kan ik u niet mee helpen. (hoewel wie weet, ooit:
Ook mannen kunnen borstvoeding geven | Wel.nl)
Het is wel een fantastische ervaring als het lukt (en na de eerste x dagen/weken dat het gewoon pijnlijk is -_-)
.