Probeer je eens in de plaats te stellen van een ernstig ziek persoon. Ik ben zelf verschillende jaren ziek geweest en heb daar nooit misbruik van gemaakt. Toch waren er weleens mensen die me daarvan verdachten.
Er waren periodes dat ik op een maand tijd misschien enkele dagen naar school kon gaan en de rest van de tijd thuiszat. Ik heb toen ontzettend veel gegamed (en gelezen, films gekeken en verhaaltjes geschreven).
Toen waren er ook mensen die zeiden 'je hebt de energie om te gamen, dus heb je ook de energie om naar school te gaan'. Ik had net genoeg energie om te studeren en kon thuis makkelijk bijblijven (dat was dan ook in de periode einde lager/begin middelbaar), maar naar school gaan en examens afleggen is nog iets heel anders.
Pas als je ziek bent, besef je hoe stresserend school is. Tijdsdruk, strakke schema's, overal lawaai, continu sociaal contact (merkwaardig hoeveel energie er kruipt in babbelen en mopjes vertellen),... En in de examens gaat dat nog x10.
Ik kan me perfect voorstellen dat die jongen niet in staat is examens normaal af te leggen maar wel kan gamen en regelmatig naar school komen. Ik heb zelf een veel minder erge ziekte dan botkanker en ben ook maanden na mijn herstel futloos geweest.
Ik heb dan nog het geluk gehad dat ik behoorlijk intelligent was en met relatief weinig moeite meekon (gelukkig, anders had ik waarschijnlijk nooit ASO kunnen doen en zou ik nu niet met het luxeprobleem zitten dat ik twijfel over welke universitaire studie ik wil), maar voor iemand die van nature uit al niet de meest intelligente persoon is, kan de combinatie van ziekte en studie al snel verkeerd uitdraaien.
Prijs jezelf gelukkig dat je gezond bent en denk er het uwe van. Denk eens na over wat het ergst is: vrijgesteld worden van een paar belachelijk eenvoudige examentjes of kanker krijgen, een uiterst pijnlijke therapie moeten volgen en daarna de rest van je leven in angst voor terugkeer moeten leven.