Jezus Christus. Het concept van een bladspiegel is blijkbaar moeilijk te begrijpen voor sommigen. Ik druk bezig geweest met de bladspiegel te ordenen (overzichtelijk, duidelijk welke stukjes bij elkaar horen en wat een compleet apart stukje is, leesbaar, makkelijk op de ogen). Nadat iemand anders nog een keer naleest krijg ik zo'n gedrocht terug waarbij ze alle dubbele enters heeft verwijderd. Heel de literatuurstudie was dus zo'n beetje een doorlopende tekst, totaal niet duidelijk wanneer een nieuw onderwerp begon en de hypotheses zweefden daar tussen. Alles eronder was dan nog eens een paar enters naar boven geschoven waardoor nieuwe stukjes beginnen aan het einde van een pagina, tabellen ineens verdeeld staan over 2 pagina's,... Jezus, dat zie je toch zelf ook wel.
En nu op de koop toe nog ineens iemand die met een referentie op de proppen komt, nadat ik alle referenties er zelf heb ingestoken, nagelezen, opgeslaan, nóg eens aangepast en nóg eens opgeslaan heb. Ik ga echt weer niet het document doorsturen naar mijn ugentmail, VPN aanzetten, daar mijn mail checken (wat ook al een merde is want een '@' typen lukt niet via VPN), bestand weer opslaan, referentieprogramma weer opstarten, referentie erin steken, opslaan, wéér naar die mail om dat weer terug te sturen zodat ik het op mijn eigen computer kan opslaan en dan voor de 1000ste keer kan uploaden. Ze lossen het maar zelf op.
De referenties waren ook alweer zo'n drama. Ik vraag auteur, jaartal, titel en tijdschrift. En dan krijg ik "Peeters (2011)". AH JA DAT IS DUIDELIJK, ik zal wel ruiken welk artikel dat is! Of schrijf anders je auteur 33 keer op een verschillende manier, en heb het anders over Housen (Mockros, 2011), dat is ook superlogisch!
dlfkjqsdlfjqljdf
Kutgroepswerken.