thomas_pop
Legacy Member
Eerst en vooral: dit zal een lange openingspost worden. Dus als je geen zin hebt om te lezen kan je nu best reeds afhaken 
kwestie van reacties zoals “/care” te vermijden.
Ik weet dat mijn “verhaal” nogal sterk kan en zal overlappen met reeds bestaande threads (ik denk aan de “verleen op het werk-thread” en de vele “ik wil opnieuw studeren”-threads).
Ik heb echt eens de behoefte om mijn verhaal te doen, aangezien ik langzaam maar zeker echt moedeloos aan het worden ben, en vrienden/kennissen het al (te) veel mogen horen hebben.
In het middelbaar ASO was ik altijd bij de beteren en universiteit was een “must” voor mij. Zo gezegd zo gedaan, en ik ging T.E.W. studeren aan de KULeuven. Ik slaagde altijd zonder problemen en was steeds bij de top 10. Thuis kwam er veel applaus en al mijn vrienden (van wie velen geen hoger diploma hebben) waren er nu wel zeker van dat ik rijk ging worden (wat een grap). Ik heb altijd graag gestudeerd. Geef mij een boek, en examineer mij drie maand later, en ik ben er vrij zeker van dat ik hoog scoor. Studeren was een genot op zich voor mij. De materie als dusdanig interesseerde mij niet echt, maar dat was geen probleem. Lessen volgen, het handboek studeren en dan een 18/20 halen gaf mij een ‘kick’. En wat ik later als job ging doen? Daar heb ik in die 4 jaar zelfs nooit over nagedacht. Iedereen was in het laatste jaar bezig met jobbeurzen en wat weet ik niet allemaal, maar dat zei me niks. Werken? Dat was voor ik afgestudeerd was.
Nu goed, op aandringen van een vriend die twee jaar ouder is en in een goed draaiende KMO werkte in mijn buurt, ging ik dan toch solliciteren ergens in april. Ik had twee gesprekken met managers en ik mocht beginnen. Wat de job inhield? Wel, die leek veelbelovend. Mijn titel was “junior reporting manager” en ik zou managementrapporten opstellen, balanced scorecards opstellen, en het (financieel) beleid stroomlijnen. Wist ik toen veel dat er zoiets bestond als “inhoudloze maangementpraatjes”. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb mij daar 6 maand stierlijk verveeld. Vanaf dag één was het duidelijk dat er daar eigenlijk niemand wist waarom ik aangenomen was. Ik voelde me schuldig en mijn lijf stond vol stress van niets te doen.
Het jaar 2008 liep op zijn einde en in volle crisis besloot de KMO 10 % van zijn personeelsbestand te ontslaan (zoals veel KMO’s in die tijd). Ik was er natuurlijk bij, en ik was er niet rouwig om. Slechts 1 week later had ik al nieuw werk. Een manager van de KMO was zo vriendelijk via zijn connecties een goed woordje te doen voor mij, en ik mocht als “junior auditor” beginnen. Audit. Een verhaal op zich. Een verhaal die de meesten hier kennen. Maar kort gezegd: na 2 maand was ik de afschrijvingstabellen en de 61-rekeningen meer dan beu. Man man, wat een saaie job is me dat. Om van de onvriendelijke klanten (zijnde andere ondernemingen die zich gecontroleerd voelen) nog maar te zwijgen. En dan heb ik het nog niet over de werkcultuur gehad van het auditbedrijf (altijd met dat klotekostuum en das gaan werken).
Het begon me ondertussen te dagen dat ik helemaal geen persoon ben die past in het bedrijfsleven. Toch zeker niet binnen de administratie. Na 4 jaar met plezier studeren stelde ik vast dat boekhouding en alles wat ermee te maken heeft me geen r**t interesseert. Echt grappig, toen ik destijds dubbel boekhouden studeerde aan de unief was dit mijn favoriete vak en had er gegarandeerd minstens 18/20 voor. Eenmaal ik het enkele maanden deed als job, kon ik me niet inbeelden dat ik dit ooit voor de rest van mijn leven zou moeten doen. Administratie tout court. En het gaan werken in kostuum, das, en de fancy bedrijfswagen zegt me ook niets. In feite ben ik maar een gewone boerenlul die eigenlijk nooit een betere tijd gekend heeft toen ik als jobstudent in de delhaize rekken heb gevuld. Heb me nog nooit zo geamuseerd en nuttig gevoeld op een werkplek! Het gaat soms zo ver dat ik boodschappen opzettelijk ga doen in delhaize, om dan jaloers de werknemers in de gaten te houden.
Goed ik gaf mijn ontslag, was een weekje werkloos, en kon dan interim beginnen op de boekhoudafdeling en credit controller afdeling van een bedrijf dat eventjes een ‘personeelstekort’ had. Ik heb daar anderhalve maand gezeten waarvan ik me 90 % van de tijd verveelde. Ik vroeg me echt af waarom ze mij aannamen als er geen werk was, maar goed ik had een inkomen en ondertussen kon ik verderkijken naar een vaste job.
Die kreeg ik via een selectiebureau. Het was een onderneming aan de kust die onderdeel was van een grote, stabiele en enorm succesvolle groep. Een bedrijf dat me qua cultuur altijd zal bijblijven, en dan wel in positieve zin. In het bedrijf kwamen geen consultants binnen, waren de meubels misschien we ouderwets maar hey, waarom vervangen als alles nog werkt? Er heerste een soort colruyt-cultuur: besparen op alles, zolang het niet ten koste gaat van de werking en efficiëntie; iedereen voetjes op de grond, enkel het geld op de rekening telt. Zalig. Geen kostuums, geen dassen. Ik werd binnengehaald omdat mijn chef ‘dringend een universitair zocht’. Ik begon aan mijn job die ik uiteindelijk een kleine zes maand zou doen. Vijf en een halve maand daarvan heb ik me verveeld. Het kwam erop neer dat ik alle binnenkomende facturen moest overtypen in een accesstabel, en die dan vergelijken met andere tabellen. Apenwerk. Maandagmiddag had ik al gedaan met het werk van de hele week. Toen ik meer werk vroeg aan de baas beloofde hij steeds dat hij ‘binnenkort met een project ging komen’ maar nooit iets van gezien. Na verloop van tijd leg je je dan maar neer bij de situatie en zit je meer op internet dan iets anders. Heb in die tijd heel wikipedia uitgelezen. Kortom: dezelfde situatie van de persoon die de “vervelen-op-het-werk” thread hier opstartte.
Op een feestje enkele maanden eerder had ik een persoon gesproken die aan de universiteit werkte. Hij was er assistent. De werkomstandigheden waren er prachtig zei hij, en het werk voldoeninggevend. Toen ik op de website plots een openstaande betrekking zag, solliciteerde ik meteen. Een dag later mocht ik al op gesprek (dat 5 minuten duurde) en was ik aangenomen.
Ik heb de job van assistent 2 jaar uitgevoerd. Het was de tijd van mijn leven. Ik zat op bureau met 3 andere assistenten, leeftijdsgenoten, en we kwamen erg goed overeen. Werken voelde niet als werken, het was elke dag één groot feest. In wezen was er echter niets veranderd: de helft van de tijd was er eigenlijk geen werk. Het verschil was nu dat ik aan de universiteit werkte: niemand die je controleert en je doet in wezen wat je wil. Je kan ’s ochtends echt toekomen wanneer je wil en vertrekken wanneer je wil, niemand die het merkt. Ik ben meermaals om 14.00 uur naar huis gegaan terwijl ik pas iets na 9.00 uur was toegekomen. Iedereen deed het, en als je toch geen werk hebt, waarom niet? In de pauze keken we naar series zoals “The office” en op facebook checkten we foto’s van vrouwelijke studentes. Zoals ik zei: de tijd van mijn leven. En elke maand een grote 1800 euro op de rekening, stipt op tijd betaald. Het lesgeven was in het begin leuk, maar na verloop van tijd merk je dat de ‘domme’ studenten toch te ‘dom’ en te lui zijn om te slagen, en dat jouw hulp dus niet zal baten. En de slimme studenten hebben er ook niets aan, want die slagen sowieso (want let’s face it: unief, vooral de humane wetenschappen, is écht niet moeilijk als je een beetje verstand en doorzettingsvermogen hebt). Na twee jaar was mijn lesgeefidealisme dus ook weg.
En daarbovenop: na twee jaar begint de verveling onvermijdelijk toch toe te slaan. Tot overmaat van ramp vertrokken twee collega’s, en de fun was direct over. Opnieuw kropen de uren tergend traag voorbij en begon ik me te ergeren aan alles wat nog maar naar administratie ruikt (om van de domme, luie studenten nog maar te zwijgen, een diploma halen is tegenwoordig gewoon een kwestie van tijd, maar goed, dat is een heel andere discussie
).
Het begon nog maar eens meer en meer te dagen dat hetgeen ik studeerde me eigenlijk niets interesseert. Het was zelfs zo erg dat hetgeen ik ‘doceerde’ ik eigenlijk zelf niet meer ‘geloofde’. Want geef toe: economie is geen wetenschap, het neigt mij soms meer naar pseudowetenschap. Ondertussen zat ik alsmaar meer te dromen van een job waar ik geen 8 uur per dag voor mijn pc moet zitten, en ik iets nuttigs kan doen voor de mensheid. Ober, kruidenier, schrijnwerker, chauffeur, rekkenvuller bij delhaize, plots leken al deze jobs voor mij de hemel. Nog steeds eigenlijk.
Maar een mens leert niet uit zijn fouten. Ik begon weer te solliciteren in mijn ‘branche’, en nu werk ik op een openbaar bestuur op de financiële afdeling. En terug hetzelfde: saai werk, en tijd over. En ondertussen maar kijken op de klok van je pc en merken dat die tijd achteruit lijkt te gaan in plaats van vooruit. En nee, laten we er geen privé tegenover overheid discussie van maken. Ik verveel me hier, maar niet meer of minder dan in de privé destijds.
En vandaar de titel van deze topic: een nine-to-five-job is toch eigenlijk een kutuitvinding? Ik bedoel: bij een bureaujob is er niet ‘altijd’ werk. Je moet het werk doen dat op je afkomt. Bijvoorbeeld: een boekhouder boekt de facturen die binnenkomen. Als ze allemaal verwerkt zijn, is het werk gedaan en moet hij wachten tot er opnieuw binnenkomen. Soms is de tijd tussen 9 en 5 te kort om alles te verwerken, en soms is er tijd over. Nogal logisch. Het zou maar heel toevallig zijn dat het werk net genoeg is om de uren tussen 9 en 5 perfect te vullen. Vergelijk het met een rekkenvuller in delhaize: daar is altijd werk. Je hebt ook jobs waar er nog “stille momenten” zijn, maar waar dit geen probleem is. Bijvoorbeeld een verkoper in een kledingwinkel. Als er klanten zijn, help je die, en als er geen zijn is er niemand die raar opkijkt als je gewoon achter de kassa zit te wachten. Maar bij een bureaujob kan je het niet maken om daar gewoon met je vingers te draaien. Je bazen en collega’s aanvaarden dat niet, en het lijkt altijd alsof alle anderen wel werk hebben en jij niet. Dat was het zalige aan de universiteit als assistent: als er geen werk was kon ik dit probleemloos zeggen tegen mijn collega’s en dan gingen we gewoon een wandelingetje maken. Maar op de meeste plaatsen is dit gewoon niet mogelijk.
Sindskort werk ik in het weekend in een restaurant als afwasser en occasioneel ook in de zaal. En ik moet zeggen: het zijn de leukste werkuren van de week. Soms zit ik op mijn werk echt te verlangen tot ik mag gaan afwassen. En de uren vliegen daar voorbij. En hier geen ‘onduidelijkheid’ over de jobinhoud of de vrees om je te vervelen: als alle borden zijn afgewassen mag/moet ik mijn jas nemen en naar huis gaan. Zo hoort het ook. Ik wil nu niet beweren dat ik afwasser wil worden, maar de duidelijkheid, no-nonsens cultuur en concreetheid van dergelijke job spreekt me enorm aan. Terwijl, als ik hier voor de zoveelste keer een factuur overtyp in het boekhoudprogramma ik me af afvraag: ‘gaat de wereld nu echt stoppen met draaien als ik hem niet input?’
Wat moet ik dan doen? Wel, vrienden van mij die in de bouw werken, bijvoorbeeld een schrijnwerker, zei me: “doe avondschool houtbewerking en dan loods ik je wel ergens binnen bij een kleine zelfstandige”. Maar de bouw is niet voor mij weggelegd vrees ik. Ik heb een zwakke rug en ben niet bepaald fysiek sterk (om een idee te geven: ik weeg 61 kilo en mijn rug doet al pijn als ik vijf minuten voorovergebogen sta om mijn voetbalschoenen te wassen). De “van IT naar loodgieterij-thread” was heel inspirerend, maar spijtig genoeg niet van toepassing op mij. Solliciteren als rekkenvuller bij een warenhuis? Been there done that, ze nemen geen hooggeschoolden aan voor dergelijke job. Ik word ‘gestraft’ omwille van het bezitten van een diploma.
Ik zou ook opnieuw kunnen gaan studeren, bv als informaticus of automechanica ofzo. Maar mijn geloof in het hoger onderwijs is ondertussen weg (wat kán je eigenlijk na 3 jaar studeren?) en als ik (ondermeer op dit forum) info zoek over bepaalde studierichtingen komt het altijd uit dat er moeilijk werk mee te vinden is. Ik herinner me een topic over automechanica. Dit beroep staat als knelpuntberoep bij vdab en rva, maar in dit topic lees ik dan dat alle afgestudeerden moeite hebben om werk te vinden. Zelfde verhaal bij IT-ers vaak. Hoe kan dat nu?
Nog zoiets: architectuur of ingenieur lijkt me ook wel iets. Toch meer ‘praktijkgericht’ dan wat ik nu doe. Maar als ik dan ervaringen hoor van kennissen zeggen ze me meestal: “maak jezelf niets wijs, de meeste ingenieurs zitten ook ganse dagen voor hun computer om copy-paste te doen in hun modellen”. Allicht een mening met ietwat weinig nuance, dat weet ik ook wel, maar ik denk dat mijn romantische beeld van de ingenieur die nieuwe dingen maakt ook wat te naïef is. En nog iets over studeren: als ik nu een 3-jarige opleiding zou beginnen ben ik 30 als ik ‘afstudeer’. Ik vraag me dan soms af: wie zit er te wachten op een 30-jarige “starter”? Een antwoord zou kunnen zijn: “veel werkgevers zullen dit positief vinden, je toont immers dat je gemotiveerd bent”, maar zo naïef ben ik niet meer. Volgens mij beginnen ze liever met een 22-jarige die nog fris en ‘kneedbaar’ is.
Nog een optie die ik soms overweeg: waar ik woon is er iemand die een kruidenierswinkel openhoudt, maar die binnen vijf jaar op pensioen gaat. De winkel draait goed. Toch klaagt die persoon over de ‘onredelijke hoeveelheid die ik moet afdragen aan belastingen’. En ik vrees een beetje voor het feit dat buurtwinkels uit het straatbeeld gaan verdwijnen, onder druk van ketens. En dat terwijl ik wel hou van wat financiële zekerheid…
Daarom ook dat opnieuw studeren mij afschrikt: op 27-jarige leeftijd met alleenwoonplannen zonder inkomen vallen voor 3 jaar, en zonder ouders of grootouders met een fortuin, is niet aantrekkelijk. En ik weet gewoon niet wat ik wil. Opnieuw studeren om dat te ontdekken dat de wereld anders in elkaar zit dan je als naïeve student dacht, wil ik niet meer meemaken. Studeren is toch bullshit: je leert 95 % ter plekke. Daarom zou ik liever graag in één grote stap direct naar een andere ‘branche’ gaan.
Ik wil werken, iets met praktisch nut, maar toch niet brainless, maar ik weet echt niet wat en hoe ik af moet van het etiket dat op mij kleeft (de universitair met een economisch diploma). Ik heb ondertussen een CV met 3,5 jaar werkervaring en 6 werkgevers, met andere woorden: complete puinhoop. Ik kan zelfs bijna niet anders dan iets helemaal anders gaan doen want het CV bewijst ondertussen dat heel die branche niets voor mij is en ik krijg het niet meer uitgelegd.
Wat wil ik nu bereiken met dit topic? Niets eigenlijk. Gewoon even mijn verhaal kwijt kunnen. Misschien dat er mensen zijn die ietwat in dezelfde situatie zitten en hun ervaringen willen delen. Of die mensen kennen die dezelfde frustaties hadden/hebben. Ik snap gewoon 9-5 jobs niet, en nog minder mensen die het heel hun leven kunnen doen.
Tenslotte wil ik zeggen dat – ondanks dat ik hier zit te fulmineren tegen de maatschappij – ik echt wel weet dat het allemaal mijn eigen schuld is. Ik moest maar op tijd een andere weg ingeslaan zijn in mijn leven. Maar toen ik 18 was wist ik nu eenmaal niet wat ik met mijn leven wilde. Ik weet het nog altijd niet. Je hebt mensen die al van jongsaf aan weten wat ze willen, en je hebt er die dat niet hebben. Ik ben kennelijk bij de laatste.
Anyway, proficiat aan diegenen die dit gelezen hebben Aan diegenen die deze openingspost belachelijk lang vinden: het is uw goed recht, maar verlaat de topic gewoon en laat de gladde reacties maar achterwege, zonde van uw tijd.
Allé, straks naar bed en morgen terug de trein in om naar het kantoor te gaan waar de pc op mij wacht. Spannend.
kwestie van reacties zoals “/care” te vermijden.Ik weet dat mijn “verhaal” nogal sterk kan en zal overlappen met reeds bestaande threads (ik denk aan de “verleen op het werk-thread” en de vele “ik wil opnieuw studeren”-threads).
Ik heb echt eens de behoefte om mijn verhaal te doen, aangezien ik langzaam maar zeker echt moedeloos aan het worden ben, en vrienden/kennissen het al (te) veel mogen horen hebben.
In het middelbaar ASO was ik altijd bij de beteren en universiteit was een “must” voor mij. Zo gezegd zo gedaan, en ik ging T.E.W. studeren aan de KULeuven. Ik slaagde altijd zonder problemen en was steeds bij de top 10. Thuis kwam er veel applaus en al mijn vrienden (van wie velen geen hoger diploma hebben) waren er nu wel zeker van dat ik rijk ging worden (wat een grap). Ik heb altijd graag gestudeerd. Geef mij een boek, en examineer mij drie maand later, en ik ben er vrij zeker van dat ik hoog scoor. Studeren was een genot op zich voor mij. De materie als dusdanig interesseerde mij niet echt, maar dat was geen probleem. Lessen volgen, het handboek studeren en dan een 18/20 halen gaf mij een ‘kick’. En wat ik later als job ging doen? Daar heb ik in die 4 jaar zelfs nooit over nagedacht. Iedereen was in het laatste jaar bezig met jobbeurzen en wat weet ik niet allemaal, maar dat zei me niks. Werken? Dat was voor ik afgestudeerd was.
Nu goed, op aandringen van een vriend die twee jaar ouder is en in een goed draaiende KMO werkte in mijn buurt, ging ik dan toch solliciteren ergens in april. Ik had twee gesprekken met managers en ik mocht beginnen. Wat de job inhield? Wel, die leek veelbelovend. Mijn titel was “junior reporting manager” en ik zou managementrapporten opstellen, balanced scorecards opstellen, en het (financieel) beleid stroomlijnen. Wist ik toen veel dat er zoiets bestond als “inhoudloze maangementpraatjes”. Om een lang verhaal kort te maken: ik heb mij daar 6 maand stierlijk verveeld. Vanaf dag één was het duidelijk dat er daar eigenlijk niemand wist waarom ik aangenomen was. Ik voelde me schuldig en mijn lijf stond vol stress van niets te doen.
Het jaar 2008 liep op zijn einde en in volle crisis besloot de KMO 10 % van zijn personeelsbestand te ontslaan (zoals veel KMO’s in die tijd). Ik was er natuurlijk bij, en ik was er niet rouwig om. Slechts 1 week later had ik al nieuw werk. Een manager van de KMO was zo vriendelijk via zijn connecties een goed woordje te doen voor mij, en ik mocht als “junior auditor” beginnen. Audit. Een verhaal op zich. Een verhaal die de meesten hier kennen. Maar kort gezegd: na 2 maand was ik de afschrijvingstabellen en de 61-rekeningen meer dan beu. Man man, wat een saaie job is me dat. Om van de onvriendelijke klanten (zijnde andere ondernemingen die zich gecontroleerd voelen) nog maar te zwijgen. En dan heb ik het nog niet over de werkcultuur gehad van het auditbedrijf (altijd met dat klotekostuum en das gaan werken).
Het begon me ondertussen te dagen dat ik helemaal geen persoon ben die past in het bedrijfsleven. Toch zeker niet binnen de administratie. Na 4 jaar met plezier studeren stelde ik vast dat boekhouding en alles wat ermee te maken heeft me geen r**t interesseert. Echt grappig, toen ik destijds dubbel boekhouden studeerde aan de unief was dit mijn favoriete vak en had er gegarandeerd minstens 18/20 voor. Eenmaal ik het enkele maanden deed als job, kon ik me niet inbeelden dat ik dit ooit voor de rest van mijn leven zou moeten doen. Administratie tout court. En het gaan werken in kostuum, das, en de fancy bedrijfswagen zegt me ook niets. In feite ben ik maar een gewone boerenlul die eigenlijk nooit een betere tijd gekend heeft toen ik als jobstudent in de delhaize rekken heb gevuld. Heb me nog nooit zo geamuseerd en nuttig gevoeld op een werkplek! Het gaat soms zo ver dat ik boodschappen opzettelijk ga doen in delhaize, om dan jaloers de werknemers in de gaten te houden.
Goed ik gaf mijn ontslag, was een weekje werkloos, en kon dan interim beginnen op de boekhoudafdeling en credit controller afdeling van een bedrijf dat eventjes een ‘personeelstekort’ had. Ik heb daar anderhalve maand gezeten waarvan ik me 90 % van de tijd verveelde. Ik vroeg me echt af waarom ze mij aannamen als er geen werk was, maar goed ik had een inkomen en ondertussen kon ik verderkijken naar een vaste job.
Die kreeg ik via een selectiebureau. Het was een onderneming aan de kust die onderdeel was van een grote, stabiele en enorm succesvolle groep. Een bedrijf dat me qua cultuur altijd zal bijblijven, en dan wel in positieve zin. In het bedrijf kwamen geen consultants binnen, waren de meubels misschien we ouderwets maar hey, waarom vervangen als alles nog werkt? Er heerste een soort colruyt-cultuur: besparen op alles, zolang het niet ten koste gaat van de werking en efficiëntie; iedereen voetjes op de grond, enkel het geld op de rekening telt. Zalig. Geen kostuums, geen dassen. Ik werd binnengehaald omdat mijn chef ‘dringend een universitair zocht’. Ik begon aan mijn job die ik uiteindelijk een kleine zes maand zou doen. Vijf en een halve maand daarvan heb ik me verveeld. Het kwam erop neer dat ik alle binnenkomende facturen moest overtypen in een accesstabel, en die dan vergelijken met andere tabellen. Apenwerk. Maandagmiddag had ik al gedaan met het werk van de hele week. Toen ik meer werk vroeg aan de baas beloofde hij steeds dat hij ‘binnenkort met een project ging komen’ maar nooit iets van gezien. Na verloop van tijd leg je je dan maar neer bij de situatie en zit je meer op internet dan iets anders. Heb in die tijd heel wikipedia uitgelezen. Kortom: dezelfde situatie van de persoon die de “vervelen-op-het-werk” thread hier opstartte.
Op een feestje enkele maanden eerder had ik een persoon gesproken die aan de universiteit werkte. Hij was er assistent. De werkomstandigheden waren er prachtig zei hij, en het werk voldoeninggevend. Toen ik op de website plots een openstaande betrekking zag, solliciteerde ik meteen. Een dag later mocht ik al op gesprek (dat 5 minuten duurde) en was ik aangenomen.
Ik heb de job van assistent 2 jaar uitgevoerd. Het was de tijd van mijn leven. Ik zat op bureau met 3 andere assistenten, leeftijdsgenoten, en we kwamen erg goed overeen. Werken voelde niet als werken, het was elke dag één groot feest. In wezen was er echter niets veranderd: de helft van de tijd was er eigenlijk geen werk. Het verschil was nu dat ik aan de universiteit werkte: niemand die je controleert en je doet in wezen wat je wil. Je kan ’s ochtends echt toekomen wanneer je wil en vertrekken wanneer je wil, niemand die het merkt. Ik ben meermaals om 14.00 uur naar huis gegaan terwijl ik pas iets na 9.00 uur was toegekomen. Iedereen deed het, en als je toch geen werk hebt, waarom niet? In de pauze keken we naar series zoals “The office” en op facebook checkten we foto’s van vrouwelijke studentes. Zoals ik zei: de tijd van mijn leven. En elke maand een grote 1800 euro op de rekening, stipt op tijd betaald. Het lesgeven was in het begin leuk, maar na verloop van tijd merk je dat de ‘domme’ studenten toch te ‘dom’ en te lui zijn om te slagen, en dat jouw hulp dus niet zal baten. En de slimme studenten hebben er ook niets aan, want die slagen sowieso (want let’s face it: unief, vooral de humane wetenschappen, is écht niet moeilijk als je een beetje verstand en doorzettingsvermogen hebt). Na twee jaar was mijn lesgeefidealisme dus ook weg.
En daarbovenop: na twee jaar begint de verveling onvermijdelijk toch toe te slaan. Tot overmaat van ramp vertrokken twee collega’s, en de fun was direct over. Opnieuw kropen de uren tergend traag voorbij en begon ik me te ergeren aan alles wat nog maar naar administratie ruikt (om van de domme, luie studenten nog maar te zwijgen, een diploma halen is tegenwoordig gewoon een kwestie van tijd, maar goed, dat is een heel andere discussie
).Het begon nog maar eens meer en meer te dagen dat hetgeen ik studeerde me eigenlijk niets interesseert. Het was zelfs zo erg dat hetgeen ik ‘doceerde’ ik eigenlijk zelf niet meer ‘geloofde’. Want geef toe: economie is geen wetenschap, het neigt mij soms meer naar pseudowetenschap. Ondertussen zat ik alsmaar meer te dromen van een job waar ik geen 8 uur per dag voor mijn pc moet zitten, en ik iets nuttigs kan doen voor de mensheid. Ober, kruidenier, schrijnwerker, chauffeur, rekkenvuller bij delhaize, plots leken al deze jobs voor mij de hemel. Nog steeds eigenlijk.
Maar een mens leert niet uit zijn fouten. Ik begon weer te solliciteren in mijn ‘branche’, en nu werk ik op een openbaar bestuur op de financiële afdeling. En terug hetzelfde: saai werk, en tijd over. En ondertussen maar kijken op de klok van je pc en merken dat die tijd achteruit lijkt te gaan in plaats van vooruit. En nee, laten we er geen privé tegenover overheid discussie van maken. Ik verveel me hier, maar niet meer of minder dan in de privé destijds.
En vandaar de titel van deze topic: een nine-to-five-job is toch eigenlijk een kutuitvinding? Ik bedoel: bij een bureaujob is er niet ‘altijd’ werk. Je moet het werk doen dat op je afkomt. Bijvoorbeeld: een boekhouder boekt de facturen die binnenkomen. Als ze allemaal verwerkt zijn, is het werk gedaan en moet hij wachten tot er opnieuw binnenkomen. Soms is de tijd tussen 9 en 5 te kort om alles te verwerken, en soms is er tijd over. Nogal logisch. Het zou maar heel toevallig zijn dat het werk net genoeg is om de uren tussen 9 en 5 perfect te vullen. Vergelijk het met een rekkenvuller in delhaize: daar is altijd werk. Je hebt ook jobs waar er nog “stille momenten” zijn, maar waar dit geen probleem is. Bijvoorbeeld een verkoper in een kledingwinkel. Als er klanten zijn, help je die, en als er geen zijn is er niemand die raar opkijkt als je gewoon achter de kassa zit te wachten. Maar bij een bureaujob kan je het niet maken om daar gewoon met je vingers te draaien. Je bazen en collega’s aanvaarden dat niet, en het lijkt altijd alsof alle anderen wel werk hebben en jij niet. Dat was het zalige aan de universiteit als assistent: als er geen werk was kon ik dit probleemloos zeggen tegen mijn collega’s en dan gingen we gewoon een wandelingetje maken. Maar op de meeste plaatsen is dit gewoon niet mogelijk.
Sindskort werk ik in het weekend in een restaurant als afwasser en occasioneel ook in de zaal. En ik moet zeggen: het zijn de leukste werkuren van de week. Soms zit ik op mijn werk echt te verlangen tot ik mag gaan afwassen. En de uren vliegen daar voorbij. En hier geen ‘onduidelijkheid’ over de jobinhoud of de vrees om je te vervelen: als alle borden zijn afgewassen mag/moet ik mijn jas nemen en naar huis gaan. Zo hoort het ook. Ik wil nu niet beweren dat ik afwasser wil worden, maar de duidelijkheid, no-nonsens cultuur en concreetheid van dergelijke job spreekt me enorm aan. Terwijl, als ik hier voor de zoveelste keer een factuur overtyp in het boekhoudprogramma ik me af afvraag: ‘gaat de wereld nu echt stoppen met draaien als ik hem niet input?’
Wat moet ik dan doen? Wel, vrienden van mij die in de bouw werken, bijvoorbeeld een schrijnwerker, zei me: “doe avondschool houtbewerking en dan loods ik je wel ergens binnen bij een kleine zelfstandige”. Maar de bouw is niet voor mij weggelegd vrees ik. Ik heb een zwakke rug en ben niet bepaald fysiek sterk (om een idee te geven: ik weeg 61 kilo en mijn rug doet al pijn als ik vijf minuten voorovergebogen sta om mijn voetbalschoenen te wassen). De “van IT naar loodgieterij-thread” was heel inspirerend, maar spijtig genoeg niet van toepassing op mij. Solliciteren als rekkenvuller bij een warenhuis? Been there done that, ze nemen geen hooggeschoolden aan voor dergelijke job. Ik word ‘gestraft’ omwille van het bezitten van een diploma.
Ik zou ook opnieuw kunnen gaan studeren, bv als informaticus of automechanica ofzo. Maar mijn geloof in het hoger onderwijs is ondertussen weg (wat kán je eigenlijk na 3 jaar studeren?) en als ik (ondermeer op dit forum) info zoek over bepaalde studierichtingen komt het altijd uit dat er moeilijk werk mee te vinden is. Ik herinner me een topic over automechanica. Dit beroep staat als knelpuntberoep bij vdab en rva, maar in dit topic lees ik dan dat alle afgestudeerden moeite hebben om werk te vinden. Zelfde verhaal bij IT-ers vaak. Hoe kan dat nu?
Nog zoiets: architectuur of ingenieur lijkt me ook wel iets. Toch meer ‘praktijkgericht’ dan wat ik nu doe. Maar als ik dan ervaringen hoor van kennissen zeggen ze me meestal: “maak jezelf niets wijs, de meeste ingenieurs zitten ook ganse dagen voor hun computer om copy-paste te doen in hun modellen”. Allicht een mening met ietwat weinig nuance, dat weet ik ook wel, maar ik denk dat mijn romantische beeld van de ingenieur die nieuwe dingen maakt ook wat te naïef is. En nog iets over studeren: als ik nu een 3-jarige opleiding zou beginnen ben ik 30 als ik ‘afstudeer’. Ik vraag me dan soms af: wie zit er te wachten op een 30-jarige “starter”? Een antwoord zou kunnen zijn: “veel werkgevers zullen dit positief vinden, je toont immers dat je gemotiveerd bent”, maar zo naïef ben ik niet meer. Volgens mij beginnen ze liever met een 22-jarige die nog fris en ‘kneedbaar’ is.
Nog een optie die ik soms overweeg: waar ik woon is er iemand die een kruidenierswinkel openhoudt, maar die binnen vijf jaar op pensioen gaat. De winkel draait goed. Toch klaagt die persoon over de ‘onredelijke hoeveelheid die ik moet afdragen aan belastingen’. En ik vrees een beetje voor het feit dat buurtwinkels uit het straatbeeld gaan verdwijnen, onder druk van ketens. En dat terwijl ik wel hou van wat financiële zekerheid…
Daarom ook dat opnieuw studeren mij afschrikt: op 27-jarige leeftijd met alleenwoonplannen zonder inkomen vallen voor 3 jaar, en zonder ouders of grootouders met een fortuin, is niet aantrekkelijk. En ik weet gewoon niet wat ik wil. Opnieuw studeren om dat te ontdekken dat de wereld anders in elkaar zit dan je als naïeve student dacht, wil ik niet meer meemaken. Studeren is toch bullshit: je leert 95 % ter plekke. Daarom zou ik liever graag in één grote stap direct naar een andere ‘branche’ gaan.
Ik wil werken, iets met praktisch nut, maar toch niet brainless, maar ik weet echt niet wat en hoe ik af moet van het etiket dat op mij kleeft (de universitair met een economisch diploma). Ik heb ondertussen een CV met 3,5 jaar werkervaring en 6 werkgevers, met andere woorden: complete puinhoop. Ik kan zelfs bijna niet anders dan iets helemaal anders gaan doen want het CV bewijst ondertussen dat heel die branche niets voor mij is en ik krijg het niet meer uitgelegd.
Wat wil ik nu bereiken met dit topic? Niets eigenlijk. Gewoon even mijn verhaal kwijt kunnen. Misschien dat er mensen zijn die ietwat in dezelfde situatie zitten en hun ervaringen willen delen. Of die mensen kennen die dezelfde frustaties hadden/hebben. Ik snap gewoon 9-5 jobs niet, en nog minder mensen die het heel hun leven kunnen doen.
Tenslotte wil ik zeggen dat – ondanks dat ik hier zit te fulmineren tegen de maatschappij – ik echt wel weet dat het allemaal mijn eigen schuld is. Ik moest maar op tijd een andere weg ingeslaan zijn in mijn leven. Maar toen ik 18 was wist ik nu eenmaal niet wat ik met mijn leven wilde. Ik weet het nog altijd niet. Je hebt mensen die al van jongsaf aan weten wat ze willen, en je hebt er die dat niet hebben. Ik ben kennelijk bij de laatste.
Anyway, proficiat aan diegenen die dit gelezen hebben
Aan diegenen die deze openingspost belachelijk lang vinden: het is uw goed recht, maar verlaat de topic gewoon en laat de gladde reacties maar achterwege, zonde van uw tijd.Allé, straks naar bed en morgen terug de trein in om naar het kantoor te gaan waar de pc op mij wacht. Spannend.
Ik zie mijn jonge leerkrachten op school al kijken in hun pauze naar mijn klasgenoten op fb.