[TFT]Poky;14166548 zei:
Ook is de anamnese tussen een fissuur en een aambei heel verschillend.
Een huis arts is perfect geplaatst om de diagnose van (uitw) aambeien of een fissuur te stellen. Ook is er zelfs tussen verschillende abd chirurgen discussie over wat de juiste positie is.
Feit: twee huisartsen gingen uit van inwendige aambeien, simpelweg omdat ze de fissuur niet konden zien.
Feit: de specialist zag de fissuur wel een kleine week later.
Feit: een positieve diagnose van een specialist die iets ziet is heel wat betrouwbaarder dan een negatieve diagnose van een huisarts omdat hij iets niet ziet.
Dat er discussies zijn over de beste houding wil ik wel geloven (hoewel die specialist er klaarblijkelijk niet aan twijfelde welke houding effectiever is) maar de praktijk heeft uitgewezen dat de ene houding tot een positieve diagnose leidde terwijl de andere houding ten onrechte tot een negatieve diagnose leidde, bij twijfel over de juiste houding had de huisarts beide houdingen moeten proberen (FYI: zijligging vs. knieën en ellebogen).
Zoals ik al zei, ik had geen symptomen van uitwendige aambeien, de huisarts ging ervan uit dat ik inwendige aambeien had omdat hij de fissuur over het hoofd zag. Mogelijk is de primitievere apparatuur een excuus maar ja, dan moet je de patiënt doorverwijzen naar de collega die betere apparatuur heeft (je weet waarschijnlijk wel waar ik het over heb).
Behandeling van een fissuur met medicatie heb ik ook nog niet van gehoord.
1e stap is zitbaden en een creme bv Neocutigenol/Trianal
En pas in 2e stap een interne sfincterotomie.
Er is wel degelijk een andere behandeling, een die effectief is en niet al te veel bijwerkingen heeft.
Topical diltiazem ointment in the treatment of chr... [Br J Surg. 2001] - PubMed result
Bedenk dat voor dit onderzoek een groep patiënten is gebruikt waarvan je mag aannemen dat dit niet die patiënten zijn die er het gemakkelijkst van genezen.
Trianal en Neocutigenol zijn toch ook medicamenten?
De specialist schreef dus die andere behandeling voor en niet omdat ik helaas niet de beschikking heb over een ligbad (daar hebben we het niet over gehad) waar ik natuurlijk stevig van baalde aangezien ik jaren geleden reeds had ondervonden dat water helpt.
Ik liep jaren geleden een fissuur op in een periode waarin ik maandenlang regelmatig diarree had, ik herinner me nog dat ik iets voelde scheuren (veel patiënten herinneren zich dat) en dat had ik aan zowel de huisarts als de specialist vertelt. Toendertijd bezocht ik echter geen specialist omdat de symptomen beperkt bleven tot hevige jeuk.
Soit dat is banale en alledaagse pathologie die een huisarts zou moeten herkennen en in een eerste stadium ook behandelen. De behandeling in verder stadium is voor de specialist natuurlijk
Banale pathologie? Het hangt er van af hoe je het bekijkt. Artsen zijn geneigd er luchtig over te doen maar ik garandeer je dat je daar anders over denkt wanneer je na defaecatie gedurende 12 uur hevige pijn en spasmes in je sluitspier hebt en de minder erge symptomen (naar mijn ervaring) constipatie, dysurie en vermoeidheid (in mijn geval vooral in mijn benen).
Zoals je zelf zegt, het is met name gemakkelijk te behandelen wanneer je het nog niet te lang hebt. Dat houdt dus ook in dat de behandeling veel moeilijker verloopt wanneer de huiarts fouten heeft gemaakt, bijvoorbeeld door de fissuur niet te herkennen en er dan ook foutief vanuit te gaan dat de patiënt daarom geen fissuur heeft. Reden genoeg dus om direct de patiënt naar de specialist te sturen wanneer je noch een fissuur vaststelt noch aambeien vaststelt.
Wanneer je iets ziet dan ben je er zeker van dat hetgeen je ziet daar ook is, wanneer je iets niet ziet dan ben je er niet zeker van dat hetgeen je niet ziet daar niet is. Dit soort negatieve diagnoses zijn dus risky business. Sorry, dan heb ik liever dat de (met respect) amateur het even aan de deskundige overlaat.
Hoe dan ook, dit voorval toont aan dat het essentieel is voor een arts dat hij zijn beperkingen kent. Dat geldt natuurlijk niet alleen voor artsen maar, zoals jij heel goed weet, bij fouten van artsen zijn de consequenties al snel erg vervelend.