Archief - Biomedische wetenschappen

lectroluv zei:

dus jij vergelijkt een curriculum van nu met een curriculum van een jaar of 10 oud?



leuk dat gij klakkeloos de mening van 1 iemand overneemt. Uwen vriend, heeft die ook bewust voor BMW en daarna geneeskunde gekozen? if so, waarom de switch naar geneeskunde?

if not, was hij wssl eerst gebuisd voor het toelatingsexamen. En dan is hij sowieso al biased.


+ hoe oud is uwen vriend? hij moet allessinds al iets van een 26-27 jaar zijn aangezien hij die blokken en lijnen niet heeft meegemaakt. Er studeren nu mensen af die dat wel hebben gezien. Dus uwen vriend is al arts?



en ik zeg dat het triestig is om over zo'n dingen uitspraken te doen. Het feit dat ge dan nog eens 1 van de twee richtingen doet, én niet eens op die faculteit zit verergert de tristesse...



dus wij zijn snobs, en onze richting is snobby, omdat... jan met de pet ons (te) hoog inschat?



nee ik ben op mijn tenen getrapt omdat:

1. je vertelt onwaarheden over zowel BMW als over geneeskunde
2. uitspraken over moeilijkheden van verschillende richtingen debiel is
3. je vrij arrogant overkomt, onder andere door te doen alsof je er alles van afweet terwijl dit duidelijk niet zo is

en nu ga je mij nog een beetje aanpraten dat ik op mijn tenen getrapt zou zijn omdat ik het erg zou vinden dat bmw even moeilijk zou zijn als geneeskunde

ik ga nog wat gaan blokken, als ik later dan mijn droomjob heb zal ik nog eens op u terugdenken en hopen dat je toch nog een prettig leven hebt kunnen uitbouwen, mits uw bekrompen visie op de zaken

Klik om te vergroten...

Zie ook wat Muismat zegt.

Voor de rest ga ik hier niet meer op in, tot je wat gekalmeerd bent. (auwch, nu ben ik weer arrogant)

Sp66d D6mon zei:

Ge moet mijn uitspraak in zijn context zien e. Er werd gesteld dat Bio-ingenieur een pak moeilijker is als de andere wetenschappelijke richtingen vanwege zijn wiskundigere aanpak. En dat is totaal fout in mijn ogen. Iemand die afstudeert in pakweg Biochemie of Biologie zal er ongeveer evenveel moeite hebben voor moeten doen als een Bio-ingenieur (stel dat ze initieel gelijkaardige capaciteiten hebben).

Klik om te vergroten...

Bio-ingenieur is niet alleen moeilijker vanwege de wiskunde. De moeilijkheid ligt hem in het toegepaste, in de omzetting van theoretische kennis in echte situaties. Bij biochemie, farmacie etc. ligt de nadruk meer op theoretische kennis.

Het tweede is trouwens niet juist. Ik ken twee man uit mijn klas die ongeveer even slim waren als ik vroeger en die hebben gewandeld doorheen resp. biologie en biotechnologie. Volgens uw redenering is pakweg communicatiewetenschappen dan ook even moeilijk. De moeilijkheid van bio-ingenieur ligt in de breedte, het kunnen relateren van verschillende wetenschapstakken aan elkaar.

Allez als ge er er per sé over wilt discussiëren, ik ben het daar niet mee eens omdat:

PineMangoes zei:

De moeilijkheid ligt hem in het toegepaste, in de omzetting van theoretische kennis in echte situaties.

Klik om te vergroten...

Bio-ingenieur is idd een toegepaste wetenschap, maar dat gaat over de onderwerpen waarover het gaat en niét de methode. ‘toegepast’, in de zin van ‘niet-fundamenteel’. Niet in de zin van meer theorie omzetten in praktijk. Dat doet elke wetenschappelijke richting.

PineMangoes zei:

Bij biochemie, farmacie etc. ligt de nadruk meer op theoretische kennis.

Klik om te vergroten...

Of de nadruk op theoretische kennis of eerder op inzicht ligt, is eerder afhankelijk van de kwaliteit van proffen. Gemiddeld gezien zal dit over de meeste wetenschappelijke richtingen wel gelijk zijn. Het is trouwens niet dat wanneer een richting minder op wiskunde gebaseerd is dat er dan minder denken, inzicht of beredeneren nodig is.

PineMangoes zei:

Ik ken twee man uit mijn klas die ongeveer even slim waren als ik vroeger en ...

Klik om te vergroten...

Ik ken ook wel mensen in de klas die...

PineMangoes zei:

Volgens uw redenering is pakweg communicatiewetenschappen dan ook even moeilijk.

Klik om te vergroten...

Ik bedoelde eerder echte wetenschappelijke richtingen.

PineMangoes zei:

De moeilijkheid van bio-ingenieur ligt in de breedte, het kunnen relateren van verschillende wetenschapstakken aan elkaar.

Klik om te vergroten...

Zever, verschillende dingen relateren gebeurd in elke richting van wetenschap.

Mijn zus studeert nu biomedische en beklaagt het zich fel dat ze niet wat harder haar best had gedaan voor het ingangsexamen geneeskunde, of dat ze geen farmacie was gaan studeren.
Ze heeft het gevoel dat ze in zo'n 'net niet' richting zit: De eerste 2 jaar overlappen relatief goed met Geneeskunde, en ze krijgen, wat sommige vakken betreft, redelijk in-depth kennis die eigenlijk pas echt relevant is voor een geneeskundige.

Moeilijk is allemaal relatief, ne maat van mij wiens zus in geneeskunde zit en hijzelf die burgie doet zegt dat hij nooit geneeskunde zou kunnen. Altijd dat gezeik van ge moet ''maar nen boek van 600 pag tot de letter kennen.

Komt een pak meer bij kijken uiteindelijk zenne, zeker als ge in u stagejaar terecht komt. Waar ge 1 al die kennis moet bundelen, begrijpen en toepassen plus nog is serieus lange dagen moet kloppen. Dus die uitspraken van BMW is even moeilijk/gemakkelijk als Geneeskunde daar lach ik wel serieus mee zenne. Wat ik wel kan toegeven is dat de bachelor jaren gelijkaardig zijn

Starrk zei:

Mijn zus studeert nu biomedische en beklaagt het zich fel dat ze niet wat harder haar best had gedaan voor het ingangsexamen geneeskunde, of dat ze geen farmacie was gaan studeren.
Ze heeft het gevoel dat ze in zo'n 'net niet' richting zit: De eerste 2 jaar overlappen relatief goed met Geneeskunde, en ze krijgen, wat sommige vakken betreft, redelijk in-depth kennis die eigenlijk pas echt relevant is voor een geneeskundige.

Klik om te vergroten...

Dan vraag ik mij af hoe uw zus nu al kan weten wat "echt relevant" is voor een geneeskundige respectievelijk biomedicus en vanwaar ze het 'net niet' -gevoel haalt?

mac-bc zei:

Dan vraag ik mij af hoe uw zus nu al kan weten wat "echt relevant" is voor een geneeskundige respectievelijk biomedicus en vanwaar ze het 'net niet' -gevoel haalt?

Klik om te vergroten...

In onze familie zitten er 2 jonge huisdokters, en eentje die in haar laatste jaar zit nu.
Ze kan ook haar oren open houden en horen wat BMW alumni te vertellen hebben (Biomedische Wetenschappen, K.U.Leuven) , of waar docenten naar hinten als latere carrièremogelijkheden.

[TFT]Poky;14158107 zei:

Moeilijk is allemaal relatief, ne maat van mij wiens zus in geneeskunde zit en hijzelf die burgie doet zegt dat hij nooit geneeskunde zou kunnen. Altijd dat gezeik van ge moet ''maar nen boek van 600 pag tot de letter kennen.

Klik om te vergroten...

Ik ken ook veel sympathieke burgies.

[TFT]Poky;14158107 zei:

Komt een pak meer bij kijken uiteindelijk zenne, zeker als ge in u stagejaar terecht komt. Waar ge 1 al die kennis moet bundelen, begrijpen en toepassen plus nog is serieus lange dagen moet kloppen. Dus die uitspraken van BMW is even moeilijk/gemakkelijk als Geneeskunde daar lach ik wel serieus mee zenne. Wat ik wel kan toegeven is dat de bachelor jaren gelijkaardig zijn

Klik om te vergroten...

Laat het nu net de bachelorjaren zijn die een invloed zullen hebben op de moeilijkheidsgraad van een richting. Niemand ontkent dat de stage in geneeskunde keihard is en dat mag gerust gezegd worden. Maar dat is een verschil met een 18-jarige die twijfelt over de moeilijkheidsgraad tussen geneeskunde en BMW omwille van de vele "oooh's" en "amai's" (om het plastisch uit te drukken) van eerstgenoemde richting in combinatie met de onbekendheid van de tweede richting.

Starrk zei:

Mijn zus studeert nu biomedische en beklaagt het zich fel dat ze niet wat harder haar best had gedaan voor het ingangsexamen geneeskunde, of dat ze geen farmacie was gaan studeren.
Ze heeft het gevoel dat ze in zo'n 'net niet' richting zit: De eerste 2 jaar overlappen relatief goed met Geneeskunde, en ze krijgen, wat sommige vakken betreft, redelijk in-depth kennis die eigenlijk pas echt relevant is voor een geneeskundige.

Klik om te vergroten...

Welk jaar volgt ze?
Gaat ze alsnog overschakelen naar een andere studierichting en zou ze dan een interessant aantal vrijstellingen krijgen?

[TFT]Poky;14158107 zei:

Moeilijk is allemaal relatief, ne maat van mij wiens zus in geneeskunde zit en hijzelf die burgie doet zegt dat hij nooit geneeskunde zou kunnen. Altijd dat gezeik van ge moet ''maar nen boek van 600 pag tot de letter kennen.

Klik om te vergroten...

Ik zou om dezelfde reden ook moeite hebben met geneeskunde. Ik kan gemakkelijk iets memoriseren wanneer ik ermee kan redeneren maar zogauw ik droge feitjes moet memoriseren zoals naampjes, getallen, de vorm van iets (neuro-anatomie bijv.), of mechanismes waar geen logica inzit of waarvan de logica niet goed is uitgelegd dan heb ik het daar best wel veel moeite mee.

Komt een pak meer bij kijken uiteindelijk zenne, zeker als ge in u stagejaar terecht komt. Waar ge 1 al die kennis moet bundelen, begrijpen en toepassen plus nog is serieus lange dagen moet kloppen. Dus die uitspraken van BMW is even moeilijk/gemakkelijk als Geneeskunde daar lach ik wel serieus mee zenne. Wat ik wel kan toegeven is dat de bachelor jaren gelijkaardig zijn

Klik om te vergroten...

Tegenover die lange stagedagen staat een belachelijk hoog salaris voor diegenen die een ietwat beter betaald specialisme mogen gaan uitvoeren. Twee ton per jaar is blijkbaar normaal voor een doorsneecardioloog. Nu zal het best een respectabel specialisme zijn maar leiden zulke hoge salarissen tot het aantrekken van mensen die dit vak beter kunnen uitvoeren?

Tis maar wat ge belachelijk noemt he 7 jaar studeren + paar jaar specialiseren en een serieuze verantwoordelijkheid hebben plus nog is lange uren kloppen...

Allé ja tzou imo wat evenrediger mogen verdeelt worden tussen de takken binnen de geneeskunde maar altijd dat gezaag over dat loon.

Waarom zou ne cardioloog die het bv hoofdzakelijk voor het geld doet slechter werk afleveren dan iemand die het doet om mensen te helpen...

[TFT]Poky;14158851 zei:

Waarom zou ne cardioloog die het bv hoofdzakelijk voor het geld doet slechter werk afleveren dan iemand die het doet om mensen te helpen...

Klik om te vergroten...

Omdat die eerste het zich geen bal zal aantrekken of hij nu z'n job goed doet of niet, zolang hij maar niet geschorst wordt door de orde der geneesheren bij wijze van spreken want dan zou hij zijn loon verliezen. De laatste zal uit respect voor z'n beroep en om mensen te helpen steeds (of meer) het onderste uit de kan halen. Dat is het verschil tussen 'goed' en 'heel goed'. En voor dat salaris mag het afgeleverde werk gerust 'heel goed' zijn.

[TFT]Poky;14158851 zei:

Tis maar wat ge belachelijk noemt he 7 jaar studeren + paar jaar specialiseren en een serieuze verantwoordelijkheid hebben plus nog is lange uren kloppen...

Klik om te vergroten...

5 jaar studeren (even lang als de meeste universitaire studies) + 2 jaar stages. Voor die 2 jaar hoef je niet levenslang het vijfvoudige van een normaal ´academisch` salaris te krijgen (bruto). Bovendien zijn er studies waarbij die 5 studiejaren ook nog zwaarder zijn zonder dat ik nu geringschattend wil doen over de zwaarte van de studie geneeskunde (veel vrije tijd maar ook enorm veel blokwerk).

Allé ja tzou imo wat evenrediger mogen verdeelt worden tussen de takken binnen de geneeskunde maar altijd dat gezaag over dat loon.

Klik om te vergroten...

Al dat gezaag is terecht aangezien wij er wel met zijn allen voor betalen, zelfs wanneer wij er in verhouding tot anderen weinig of geen gebruik van maken.
Het is niet dat we een tekort aan goede specialisten zouden krijgen bij een halvering van het salaris (al gaat dat niet van de ene op de andere dag maar er zijn genoeg mensen die voor dat geld nog graag medisch specialist willen worden).
We hebben ook goede leraren nodig maar die krijgen ondertussen verhoudingsgewijs een hongerloon. Iets meer geld naar het onderwijs, de wetenschap en R&D en minder geld naar de salarissen van specialisten, managers, adviesbureaus enz. zou een goede zaak zijn.

Waarom zou ne cardioloog die het bv hoofdzakelijk voor het geld doet slechter werk afleveren dan iemand die het doet om mensen te helpen...

Klik om te vergroten...

Waarom zou hij beter werk afleveren?
Er is geen enkele reden om te denken dat we betere artsen krijgen met superhoge salarissen dan met gewoon hoge salarissen.

Ik wil overigens niet alle specialismen over 1 kam scheren, ik weet dat er nogal forse verschillen zijn tussen de specialismes.

Betreffende de hoge lonen, niet alle specialismen verdienen evenveel. Je hebt de 7 jaar durende studie, met erna nog de specialisatie waar je ook niet veel betaald wordt en je dus klaar bent op je 30ste. Je hebt de verantwoordelijkheid die je moet dragen, vele mensen denken dat enkel een chirurg verantwoordelijkheid heeft, maar een huisarts heeft net evenveel verantwoordelijkheid.
Maar wat voor mij de belangrijkste factor is, is dat je loon niet meer zal stijgen. Je kan je niet opwerken zoals binnen een bedrijf, een director binnen de big 4 zal vlug evenveel verdienen als een gemiddelde arts. Een partner gaat hier wrs nog goed boven.

Omdat die eerste het zich geen bal zal aantrekken of hij nu z'n job goed doet of niet, zolang hij maar niet geschorst wordt door de orde der geneesheren bij wijze van spreken want dan zou hij zijn loon verliezen. De laatste zal uit respect voor z'n beroep en om mensen te helpen steeds (of meer) het onderste uit de kan halen. Dat is het verschil tussen 'goed' en 'heel goed'. En voor dat salaris mag het afgeleverde werk gerust 'heel goed' zijn.

Klik om te vergroten...

Het doen voor het geld != geen bal aantrekken van of je je job goed doet.
Mensen hebben blijkbaar dit gek idee dat iemand die het voor het geld doet ineens geen moer meer geeft om de patienten en of dat hij zijn job goed doet. De verloning was een van de redenen waarom ik gekozen heb voor geneeskunde, maar toch wil ik nog altijd een zo goed mogelijke dokter worden.

PineMangoes zei:

Bio-ingenieur is niet alleen moeilijker vanwege de wiskunde. De moeilijkheid ligt hem in het toegepaste, in de omzetting van theoretische kennis in echte situaties. Bij biochemie, farmacie etc. ligt de nadruk meer op theoretische kennis.

Klik om te vergroten...

Al eens gezien hoeveel practica studenten farmacie hebben? Apothekers worden toch wel in staat geacht om op een correcte manier tot een goede magistrale bereiding te komen, en dat vereist toch ook wel het omzetten van theoretische kennis in een vrij reële situatie. Om maar één voorbeeld te geven.

Zelf schat ik de opleiding bio-ingenieur ook wel wat moeilijker in dan farmacie hoor, maar wat je daar zegt klopt niet.

Omni zei:

Het doen voor het geld != geen bal aantrekken van of je je job goed doet.
Mensen hebben blijkbaar dit gek idee dat iemand die het voor het geld doet ineens geen moer meer geeft om de patienten en of dat hij zijn job goed doet. De verloning was een van de redenen waarom ik gekozen heb voor geneeskunde, maar toch wil ik nog altijd een zo goed mogelijke dokter worden.

Klik om te vergroten...

Voila se, altijd dat gezever maar van artsen die het doen vor het geld die leveren slechter werk af

Benjamin zei:

5 jaar studeren (even lang als de meeste universitaire studies) + 2 jaar stages. Voor die 2 jaar hoef je niet levenslang het vijfvoudige van een normaal ´academisch` salaris te krijgen (bruto). Bovendien zijn er studies waarbij die 5 studiejaren ook nog zwaarder zijn zonder dat ik nu geringschattend wil doen over de zwaarte van de studie geneeskunde (veel vrije tijd maar ook enorm veel blokwerk).

Klik om te vergroten...

Klopt toch ook niet volledig eh. Het is 5 volledige theoriejaren, 1 stagejaar, een opleidend jaar met stage/theorie/thesis naar gelang je gekozen specialisatie. Daarna ben je in principe afgestudeerd maar enkel met je diploma ben je in principe niets.
Na die 7 jaar moet je nog eens minimum 2 jaar assistentschap lopen ( met vaak enorm lange werkweken, een bagger loon en evenveel verantwoordelijkheid ).

Pas daarna ( dus na min 9 jaar ) wordt ge verloond als volwaardig arts.
Nu moet ge weten dat ge als huisarts bv eerst u in een praktijk moet inkopen ofwel op jezelf starten. Opnieuw niet echt om schattend rijk van te komen de eerste jaren.

Akkoord, daarna verdien je wel je boterham. Maar als ge de opleidingslengte, de uren en vooral de verantwoordelijkheid vergelijkt met een 9 to 5 job is dat imo meer dan op zijn plaats.

Ik denk niet dat als ge de lonen halveert, er nog voldoende studenten geneeskunde zullen zijn eigenlijk.
Zelf heb ik in de eerste plaats niet gekozen voor geneeskunde omwille van het financiële maar het zou hypocriet zijn om te zeggen dat het geen rol speelt.
Als ge de opleiding + het werk later zo evident vindt, waarom dan niet zelf geneeskunde doen als ge er toch zoveel easy money mee kunt verdienen?

nicolasv zei:

Ja, een dokter die werkt voor het geld zal meer consultaties willen doen per uur. Ipv naar het ganse verhaal van de patient te luisteren, en zo alle factoren in rekenschap te brenge, zal die misschien eerder opteren voor een quick fix.

(eigen ervaring met dokters btw. Een 'minder goede' dokter heeft me veel beter kunnen helpen, omdat die het niet erg vond om een uurtje naar gans mijn verhaal te luisteren en alles goed uit te zoeken.

Klik om te vergroten...

Dat heeft niets te maken met of een dokter voor het geld werkt, maar over hoe je als arts later kiest om je beroep uit te oefenen.
Mijn huisarts werkt bv. aan een vrij snel tempo, maar is een uitstekende arts. Hij is gewoon zeer efficiënt en ervaren.

Daarnaast heb ik al bij verschillende andere huisartsen stage gedaan die het meer op het 'gemak' aan doen, enkel en alleen omdat ze dat zelf willen.

Besides, alsof de arts zelf beslist dat er per dag 50 patiënten in zijn wachtzaal zitten.
Als ge een arts zijt die alles voor het geld doet en ge doet minder goede geneeskunde, gaat ge minder patiënten hebben en bijgevolg ook minder verdienen. Dus dan snijdt ge alleen maar in je eigen vingers.

Het is toch wel opvallend hoeveel onwaarheden over biomedische wetenschappen altijd worden gezegd. Ik vraag me dan ook af waar sommige dergelijke informatie vandaan halen en wat de betrouwbaarheid er van is. Ikzelf ben vorig schooljaar afgestudeerd als biomedische en ben nu aan het doctoreren.

Als je kijkt naar tewerkstelling, weet ik slechts 1 iemand van ons jaar (van de mensen die ik nog heb gezien sinds ik ben afgestudeerd) die nog thuis werkloos zit, maar die is ook niet echt intensief op zoek. Ik weet ongeveer van zo'n 20 mensen van ons jaar wat ze aan het doen zijn, dus ik durf met vrij grote zekerheid zeggen dat slechts minder dan 10% van ons jaar momenteel nog werkloos is en wss is het zelfs minder dan 5%.
Het grootste deel (grof geschat 40-50%) is een doctoraat gestart. In tegenstelling wat sommige beweren is het echt niet zo dat je grootste onderscheiding moet halen om aan een doctoraat te mogen beginnen, zoals wel het geval is in andere richtingen. Enige voorwaarde (opgesteld vanuit de KUL) is dat je over je 3 bachelorjaren OF over je masterjaren een onderscheiding haalt (>68%). Na dit doctoraat gaan de meeste naar de industrie en het is absoluut mogelijk om aan een zeer mooie job (al dan niet in het onderzoek) te geraken met een doctoraat in de biomedische wetenschappen. Ik weet verschillende mensen die toch al een mooie carriere hebben opgebouwd vanuit een doctoraat biomedische wetenschappen. Van degene die niet doctoreren, zijn er een aantal die nog iets bij gaan studeren (ik schat zo'n 10%) en het grootste deel van de andere afgestudeerden is terechtgekomen in het klinisch onderzoek (vaak als CRA). En dit is een zeer goede positie om door te groeien naar hogere managementfuncties.

En dat BMW een "vuilbakrichting" is, is inderdaad waar (toch in Leuven) voor het eerste jaar. Daar zitten idd een heleboel wannabe geneeskundestudenten die het voor de echte biomedische studenten toch wel wat verpesten. Maar dit is enkel het eerste jaar, en dit vind ik op zich ook geen reden om biomedische als een minderwaardige richting te beschouwen.

En dan de discussie over wat nu de moeilijkste richting is en dergelijke. Moeilijkheid verschilt van persoon tot persoon en daar kan dus op zich niet echt objectief over worden geoordeeld. Wat wel een feit is dat aan de KUL biomedische de laagste slaagcijfers heeft van alle universitaire richtingen, en geneeskunde de hoogste (bron: Slaagcijfers - K.U.Leuven). Dit wijst erop dat het ingangsexamen wel degelijk een betrouwbare selectie maakt tussen de "betere" en de "slechtere" studenten.

[TFT]Poky;14162424 zei:

Voila se, altijd dat gezever maar van artsen die het doen vor het geld die leveren slechter werk af

Klik om te vergroten...

Wie zevert daarover? Ik heb hier in ieder geval nog nooit beweerd dat artsen die het voor het geld doen slechtere artsen zijn. Het is wellicht niet het nobelste motief maar dat is een heel andere discussie. Alvorens hier de verkeerde indruk ontstaat, ik vind nu ook niet dat je voor een hongerloon leraar chemie moet worden wanneer je bij een petrochemisch bedrijf het viervoudige kan verdienen en je het werk (bijna) even leuk vindt.
Het gaat in de discussie hierboven om zeer hoge lonen voor het ene vak vs. normale tot goede lonen voor het andere vak.

WolCoM zei:

Klopt toch ook niet volledig eh. Het is 5 volledige theoriejaren, 1 stagejaar, een opleidend jaar met stage/theorie/thesis naar gelang je gekozen specialisatie.

Klik om te vergroten...

Fair enough.
Wat versta jij onder een baggerloon? Een burgelijk ingenieur verdient krijgt in België zo'n €1700 netto als startsalaris. Is dat baggerloon van de assistent in opleiding ongeveer hetzelfde of is dat nog een paar honderd Euro minder per maand.

Pas daarna ( dus na min 9 jaar ) wordt ge verloond als volwaardig arts.
Nu moet ge weten dat ge als huisarts bv eerst u in een praktijk moet inkopen ofwel op jezelf starten. Opnieuw niet echt om schattend rijk van te komen de eerste jaren.

Klik om te vergroten...

Ik weet het. Hetzelfde geldt vaak voor medische specialisten die zich inkopen in een maatschap maar dat is natuurlijk niet echt een probleem aangezien ze dat gemakkelijk afbetalen. Een huisarts zal daar meestal wat langer over doen maar je wordt dan ook gemakkelijker huisarts dan een specialist, waarmee ik niet zeg dat het vak gemakkelijker is of dat het minder belangrijk is.

Akkoord, daarna verdien je wel je boterham. Maar als ge de opleidingslengte, de uren en vooral de verantwoordelijkheid vergelijkt met een 9 to 5 job is dat imo meer dan op zijn plaats.

Klik om te vergroten...

Dat geldt voor veel academici. Een ingenieur moet ook veel uren maken tijdens zijn opleiding (er zijn nog wel meer voorbeelden maar ik blijf even bij hetgeen ik ken uit ervaring), moet nog altijd 5 jaar studeren en kan afhankelijk van zijn baan ook erg veel verantwoordelijkheid hebben.
Denk aan een balkon wat een paar jaar geleden instortte in Nederland doordat er niet juist was gerekend of aan al die problemen die ze bij de constructie van een metro in Amsterdam hebben veroorzaakt.

Ik denk niet dat als ge de lonen halveert, er nog voldoende studenten geneeskunde zullen zijn eigenlijk.

Klik om te vergroten...

Dat halveren is maar bij wijze van spreken en enkel voor bepaalde specialismes.

Zelf heb ik in de eerste plaats niet gekozen voor geneeskunde omwille van het financiële maar het zou hypocriet zijn om te zeggen dat het geen rol speelt.

Klik om te vergroten...

Eerlijk.

Als ge de opleiding + het werk later zo evident vindt, waarom dan niet zelf geneeskunde doen als ge er toch zoveel easy money mee kunt verdienen?

Klik om te vergroten...

In de eerste plaats omdat die opleiding niet op mijn kwaliteiten aansluit (zie hierboven), in de tweede plaats omdat ik liever kies voor een baan die goed betaalt en die ik heel erg leuk vind dan voor een baan die extreem goed betaalt en die ik enigszins leuk vind. Inderdaad, iedereen kan voor die opleiding kiezen (al vermoed ik dat dokterszoontjes wel wat voordeeltjes hebben zonder hiermee te willen verwijzen naar een verschil in behandeling van de profs (tips in geval van onduidelijke of onvolledige cursussen, tips voor stages, connecties voor het regelen van stages)) maar dat wil toch niet zeggen dat we eens kritisch tegen het licht moeten houden wat de werkelijke motieven zijn voor de numeri fixi. Is dat een gevolg van artsenlobbies die de aantrekkelijke werkvoorwaarden zo in stand willen houden of zijn er daadwerkelijk legitieme redenen voor? Aangezien niemand hier mogelijk legitieme redenen heeft genoemd zal ik er twee noemen: voorkomen dat er een terkort aan stageplaatsen ontstaat (moet toch op te lossen zijn zou je denken) en voorkomen dat artsen te weinig routine opdoen (kan ook opgelost worden door ziekenhuizen te laten specialiseren). Indien je met die numeri fixi inderdaad een betere kwaliteit van de geneeskunde zou krijgen dan moet de maatschappij (met name de gepromoveerde onderzoekers) de afweging maken ofdat je met het extra geld wat je hierdoor betaalt aan salarissen niet op andere manieren eveneens die kwaliteit kan krijgen. Ik snij het hier maar even aan.

nicolasv zei:

Ja, een dokter die werkt voor het geld zal meer consultaties willen doen per uur. Ipv naar het ganse verhaal van de patient te luisteren, en zo alle factoren in rekenschap te brenge, zal die misschien eerder opteren voor een quick fix.

(eigen ervaring met dokters btw. Een 'minder goede' dokter heeft me veel beter kunnen helpen, omdat die het niet erg vond om een uurtje naar gans mijn verhaal te luisteren en alles goed uit te zoeken.

Klik om te vergroten...

Ik heb laatst ondervonden dat het immens belangrijk is dat een huisarts de limieten van zijn kennis, vaardigheden en apparatuur kent.
In de hoop dat de toekomstige artsen hier, en met name de toekomstige huisartsen hier er van leren, zal ik in het kort uitleggen hoe ik dat heb ondervonden.

Ik ging met klachten die wijzen op ofwel een aambei ofwel een anuskloof (ook fissura genoemd) naar de huisarts. Twee huisartsen hebben er naar gekeken, beiden hebben door een gebrek aan kennis en techniek (bevestigd door een specialist die ik later bezocht) de wondjes die ik in het slijmvlies had niet gevonden en ze gingen er daarom maar van uit dat de diagnose voor een fissura negatief was in plaats van dat ze, zoals ze behoorden te doen, beseften dat het feit dat zij dat niet kunnen vinden geen negatieve diagnose rechtvaardigt (wegens gebrek aan kennis, ervaring en minder professionele apparatuur) en dat ze bij gebrek aan duidelijk aambeisymptomen mij direct naar een specialist hadden moeten doorsturen.
Gezien de klachten heb ik een paar dagen later, nadat ik geld had verspild aan medicatie tegen aambeien (om te zien ofdat de klachten over zouden gaan) een verwijzing naar een specialist geëist. De specialist die gelukkig wat snuggerder is had op basis van mijn klachten al snel door hoe de vork in de steel zit (hij had de diagnose al pretty much gesteld voordat hij keek, puur op basis van de symptomen die hij dankzij zijn ervaring direct kon duiden). Mij even in een voor dit onderzoek geschiktere houding laten zitten (1ste fout van die huisartsen), met betere apparatuur kijken en voilà, de diagnose was correct gesteld. Needless to say, deze huisartsenpraktijk verliest mij als klant. Dan te bedenken dat de huisarts dacht dat ik ernaar toe ging voor een milde chirurgische ingreep (af laten sterven van een deel van inwendige zwellichaampjes).
Wondjes in het slijmvlies ter hoogte van de anus genezen niet of moeilijk zonder medicatie doordat je lichaam die genezing tegenwerkt: spasmes in interne sfincter, hierdoor meer pijn en weer meer spasmes, dichtgedrukte bloedvaatjes. Via medicatie is het vaak wel gemakkelijk te genezen door de spier te ontspannen en de bloedvaten te dilateren. Wanneer er te laat ingegrepen wordt dan zou dat in het ergste geval kunnen resulteren in een levenslange handicap. Laat ik dus ook maar nog eens een pleidooi houden dat niet enkel de beste geneeskundestudenten moeten worden geselecteerd voor de specialismes, we hebben ook goede huisartsen nodig.

Ik wil hiermee maar illustreren dat het mij als patiënt niets interesseert waarom iemand arts wordt, hij mag zelfs een gebrek aan sociale vaardigheden hebben. Hij moet vooral een goede kennis en goede vaardigheden hebben en weten wanneer zijn kwaliteiten (waaronder ervaring) tekort schieten om zelf de patiënt te diagnosticeren en/of te behandelen en weten naar wie hij de patiënt dan wel moet doorsturen.