Tjee
Legacy Member
Brick Top zei:De operatie zelf is heel goed verlopen. Wel was er een probleem met een 'net' dat ze jaren geleden bij onze pa hebben ingeplant na zijn liesbreuk. Daardoor heeft die operatie 3 uur (!) langer geduurd dan voorzien. Maar uiteindelijk heeft onze pa daar dus geen nadeel van ondervonden.
Donderdag heb ik 'm dan voor de eerste keer gezien en toen was hij zelfs vrij opgewekt (zal wel aan de morfine liggen). Hij zag er wel uit alsof hij nen trein op snelheid had proberen te kussen maar hij klaagde niet over pijn of wat dan ook. Wel kwam onze vader vrij... euhm... 'stoned' over. Zal ook wel aan de morfine liggen gok ik maar met momenten klapte hij er serieus naast. Op een half uur tijd drie keer vragen hoe Anderlecht het gedaan had en van die toestanden.
Enfin, ik kan dat wel plaatsen (zware operatie, verdoving,...) maar ons ma totaal niet. Die dacht natuurlijk direct dat onze pa achterlijk was geworden. Soit, het waren vrij stresserende dagen, ondanks dat het zo goed ging met ons vader eigenlijk. Ben wel blij dus dat ik effectief om uitstel had gevraagd, want studeren had echt niet gegaan met ons ma in de geburen. Sinds gisteren gaat het ook met ons ma al wel een pak beter. Mijn oudste zus komt voor twee weken terug thuis wonen en dat is een schoon zaak, die weet hoe ze de mama moet aanpakken.
Deze morgen belde onze pa wel om te zeggen dat hij liever geen bezoek had. Hij had wel (veel) last van pijn nu en voelde zich ook misselijk. Dokteres had wel gezegd dat dat volkomen normaal is. Gisteren hebben ze ook zijn 'pijnpomp' weggepakt, wat dat ook moge wezen (ik gok iets van verdoving?).
Kortom, het had véél slechter gekund. Dokter heeft gezegd dat hij perfect op schema ligt en binnen drie weken misschien al naar huis mag. Zou een schoon timing zijn, zo net met de start van 't nieuw academiejaar. Dat alles terug een beetje 'normaal' wordt en de stress van de afgelopen weken/maanden hier thuis wat wegebt.
De ziekte kanker op zich is een ding, maar de stress die zo'n ziekte met zich meebrengt voor het hele gezin moogt ge ook niet onderschatten. Ik heb dat altijd goed kunnen plaatsen maar als er een iemand is in 't gezin die dat niet zo goed kan (lees: ons mama) dan lijdt iedereen daar onder ze.
Thx for asking.
Ben blij voor u dat de operatie goed gelukt is
das al een hele opluchting.
). Hij zag er wel uit alsof hij nen trein op snelheid had proberen te kussen maar hij klaagde niet over pijn of wat dan ook. Wel kwam onze vader vrij... euhm... 'stoned' over. Zal ook wel aan de morfine liggen gok ik maar met momenten klapte hij er serieus naast. Op een half uur tijd drie keer vragen hoe Anderlecht het gedaan had en van die toestanden.

(En van filosofie was ik in eerste zit geslaagd
).

