Sneeuwstorm zei:
Een forum is veel onpersoonlijker hé. Er is enkel communicatie in de vorm van tekst en je kiest zelf wanneer je sociaal contact aangaat.
Bij mij is het niet enkel sociale angst maar is er ook dikwijls een gebrek aan motivatie om mijn deur uit te komen en onder de mensen te komen. Ik kan redelijk sociaal zijn maar ik moet de mensen al wat kennen. Ik heb er moeite mee om mensen aan te spreken en er een gesprek mee te beginnen, wat het niet gemakkelijk maakt om aan een vriendin te geraken omdat in onze maatschappij nu eenmaal verwacht wordt van de mannen dat ze initiatief nemen. Smalltalk en veel multi-tasken gaat mij niet goed af, dus chatprogramma's zet ik meestal af aangezien ik dan regelmatig onderbroken word met wat ik bezig ben. Ook op mijn werk moet ik die regelmatig afzetten of ik word gewoon gek van al die prikkels die blijven binnen te komen en ik begin van het ene op het andere te springen en ik werk niks meer af.
Ook vraag ik mij af of kinderen wel iets voor mij is want ik heb mijn rust nodig en voldoende tijd alleen of ik kan niet functioneren.
Ik heb een job en ben lid van een fietsclub dus ik heb wel nog een beetje sociaal contact daardoor, al werk ik dikwijls van thuis.
Zo voel ik mij ook wel een beetje. Kan het begrijpen. Hier op het forum ben ik veel socialer dan meestal irl. Irl bij een 1-1 situatie ben ik normaal sociaal, misschien zelfs een beetje extrovert. Ik heb in bepaalde situaties ook geen remmingen. Kan zo gerust tegen een gewone vriendin zeggen dat haar borsten er vandaag mooi bij staan. Mensen die mij kennen nemen daar ook geen aanstoot aan. Integendeel soms. Voor een stuk is dat ook wel een rol die ik speel, maar een rol die deel is van mezelf. Of misschien is dat normaal en ben ik gewoon te zelfbewust.
Maar bij een 1-n situatie ist game over. Dan klap ik geheel toe. Dan wil ik niks meer zeggen. Zelfs tegen mensen die ik al zoveel jaren ken.
Ik kom ook niet graag onder de mensen. Vroeger wel veel uit geweest. Mee gesleurd door de maten en da was ook wel leuk. Maar nooit zelf initiatief toe genomen en eens dat weg viel heb ik het ook nooit gemist. Uiteindelijk waren wel met ne groep maar ik verzeilde toch altijd weer in een gesprek met maar 1 persoon. Dus weer die 1-1.
Zelfs nu voor de gewone zaken zoals winkelen moet mijn vriendin altijd mee. Zij moet het woord doen aan de kassa en zo. Terwijl als er iets niet in orde is ik wel de eerste ben om op tafel te kloppen. Dan ist omgekeerd. Maar dat soort small talk situaties boeien mij ook gewoon niet en ik wil dan gewoon met rust gelaten worden.
Terwijl dat ik voor mijn job veel op de baan ben, bijna dagelijks bij klanten kom. Maar dan zit ik in mijn rol en meestal is dat ook weer een 1-1 situatie. Van hoeveel mensen weet ik niet wat ze in hun vrije tijd doen, hoe het met de kinderen is en wat ze studeren, waar ze op vakantie geweest zijn,... Boeit mij niet he, en zelfs een grote kans dat ik het tegen de volgende keer vergeten ben. Maar ze zien mij overal graag komen en kan met iedereen goed praten.
Ik heb misschien ook wel een beetje een complex over mijn uiterlijk. Hoewel ik normaal gebouwd en sportief ben, en genoeg vrouwelijke aandacht heb. Maar toch. Ik vind het vreselijk om op foto te staan. Heb zelf geen FB en op mijn vriendin haar FB ga je ook geen foto's van mij vinden. Vroeger was het eenvoudiger. Als metalhead gewoon lang haar, baard, bottinnen, band shirts en jean jaske vol met bandlogo's. En bijhorende armbanden met spikes. Zo was ik op mijn gemak. En mensen konden da ook wel appreciëren. Ben zo een jaar of 10 geleden door mijn voormalige CEO voorgesteld aan Herman De Croo als het 'jonge creatieve talent'. Terwijl ik collega's had die daar bijna in kostum zaten. Ik viel op zonder het zelf te willen en als ze de persoon achter het uiterlijk kennen is dat allemaal geen probleem (en dan komt uit dat velen het ook zouden willen doen maar niet durven
).
Belangst, ja ook zoiets. Ik bel ook echt niet graag. Mijne privé gsm pak ik zelfs bijna nooit op. Ze moeten maar een voicemail inspreken en dan mail ik wel terug. Gisterenavond nog een paar bedrijven gemaild om offertes te vragen, natuurlijk bellen die vanmorgen terug. Niks zo gemakkelijker als mail en toch moeten die kunnen bellen.
Voor het werk is het weer anders. Dan zit ik weer in mijn rol en bel ik constant. Het is ook eigen aan de job en eens een gesprek van 30-60 minuten is niet abnormaal. Op de moment zelf is dat geen probleem maar ik voel 's avonds wel dat ik mentaal leeg ben.
Uiteindelijk zijn we allemaal wacko. Het is de mate waarin dat belangrijk is.
