Archief - socialer worden, mensen durven aanspreken

Hey,

ik worstel hier eigenlijk al heel mijn leven mee, ik durf in grotere groepen, zeker als ik de mensen niet echt goed ken, niet veel zeggen. Ik heb altijd heel erg weinig vrienden gehad, veel kennissen die je zo heel af en toe spreekt, maar niemand waar ik echt goed mee overeenkom of regelmatig dingen mee samen doe. Ben ook niet de persoon die makkelijk vreemde mensen aanspreekt.

Ik heb dan een vriendin leren kennen, die ook niet al te veel vrienden had, dus deden wij eigenlijk heel veel dingen samen. Sinds een maandje is dat uit geraakt en alhoewel ik een beetje vrede had met mijn levensstijl voor ik haar leerde kennen, wil ik nu niet meer terug naar die levensstijl.

Het leek me leuk om een soort cursus te gaan volgen om het zelfvertrouwen te vergroten, en vreemden durven aan te spreken, zowel mannen als vrouwen. Zodat ik makkelijker vrienden kan maken. Ook de cursussen waar ze je zogezegd leren flirten klinken op zich wel interessant.

Heeft iemand ervaring met zo een cursussen? helpen ze effectief? Iemand kennis van goede organisaties die zoiets organiseren?

Ik weet niet goed wat ze precies aanleren op een dergelijke cursus, maar ik denk dat socialer worden gewoon meer iets is dat je gewoon meer moet doen. Neem meer initiatief om contacten te leggen, ga overal een praatje slaan, probeer het uit en je komt er zelf wel achter hoe de vork in de steel zit.

Ik zou zo'n cursus wel aanraden, maar dan niet echt om de cursus zelf maar vooral omdat je dan weer even tussen de mensen bent.

op zon cursus pushen ze je vooral heel erg hard om mensen aan te spreken, en geven ze voorbeelden van hoe zij het aanpakken. Zelf proberen is inderdaad de meest logische stap maar ik heb niemand die me pushed en na 33 jaar hopen dat ik het wel eens zal durven lijkt dat me een utopie geworden.

Spectralio zei:

op zon cursus pushen ze je vooral heel erg hard om mensen aan te spreken, en geven ze voorbeelden van hoe zij het aanpakken. Zelf proberen is inderdaad de meest logische stap maar ik heb niemand die me pushed en na 33 jaar hopen dat ik het wel eens zal durven lijkt dat me een utopie geworden.

Klik om te vergroten...

Zo'n cursus is aan te raden, maar dan vooral omdat je tussen de mensen gaat komen. Als je er iets effectief leert is dat mooi meegenomen.

zo'n cursus is vooral heel erg duur, daarom dat ik ervaringen zoek van mensen die heel erg introvert zijn zoals ikzelf. Of ze er effectief effect van hebben ondervonden. Gewoon onder de mensen komen is fijn, maar als je er geen enkel effect van merkt is het heel erg dure geldverspilling

Lijkt me eerder dat je assertiviteitstraining kan gebruiken ipv "hoe versier ik vrouwen voor dummies"?

Want ik vermoed dat je liever wat verder wil raken dan enkel wat gesmos, en het concept van een goede relatie is dat er gecommuniceerd kan worden... Ze geven je ook enkel de tools he, je moet het nog steeds zélf toepassen.
Mocht ik versierd worden door een kerel met geweldige pick-up lines die op onze eerste date de ober nog niet eens durft aan te kijken, komt er geen 2de date...

het is moeilijk uit te leggen, maar als ik op date ga heb ik ook geen enkel probleem om een volledig avond vol te praten. 1 op 1 communicatie ben ik zeker niet slecht in, bij 2 personen gaat het nog, maar mijn vermogen om te durven praten daalt exponentieel wanneer er mensen aan de groep toegevoegd worden.

Maar als ik bvb een tinder match heb, ik heb geen enkele vrees om af te spreken of vrees dat het gesprek niet zal vlotten, dat gaat echt wel vlot, ook de ober aanspreken zoals in je voorbeeld heb ik geen probleem mee. Het is echt een mindset waar ik vanaf moet. De ober roepen, zelfs al is ze vrouwelijk, is iets dat iedereen doet, daar gaat ze niets achter zoeken, en heb ik dus ook geen enkel probleem mee. Vreemde vrouwen aanspreken zit ik in de mindset dat ze altijd onmiddelijk gaat denken dat ik ze wil versieren.

Om het volledig correct te verwoorden heb ik eigenlijk een cursus "ik trek me niets aan van de mening van anderen" nodig. Dat is deels assertiviteit maar ook deels niet. Voorts ben ik een hele rustige jongen, maar toen we communicatiecursus kregen hier op het werk hebben ze iedereen gefilmd, en dat was heel confronterend. Ik vond van mezelf dat ik heel onrustig overkwam, terwijl mijn karakter helemaal tegenovergesteld is.

Ik wil dus eigenlijk vooral vlotter overkomen, ik heb veel kennissen, maar geen echte goeie vrienden, vooral omdat ik een beetje een grijze mus ben. Niemand gaat mij niet graag hebben, maar ook niemand gaat mij echt graag hebben waardoor er een super vriendschap ontstaat.

Daarom leek het mij interessant voor zo een cursus. Omdat je echt wel gepushed wordt om vreemde mensen aan te spreken, uit je comfort zone gehaald wordt, en toch ook wel een paar tips meekrijgt hoop ik.

Maar heel veel opties vind je op google niet voor zo een dingen, de meeste kosten handenvol geld en zijn in nederland. Dus ik zocht iemand met eventuele ervaring voor zo een cursus te volgen.

Hum, misschien iets helemaal anders, maar heb je al eens over vrijwilligerswerk nagedacht?

Het leuke daarin is dat er altijd iets is om over te praten/iets wat moet gebeuren (geen stiltes zonder iets te doen), bovendien zijn de mensen die dat doen zelf meestal al sociaal en goedlachs (makkelijker in contact treden met jou) en je doet nog iets nuttigs.
Ik zeg niet dat cursussen niet kunnen helpen, maar het is iets waar ik aan dacht.

Het gaat er natuurlijk om waar jij je goed bij voelt.

het is zeker iets om te overwegen

Met dat vrijwilligerswerk moet ge wel oppassen. Werken in een oxfam-winkel met oude mensen die niet veel zeggen of opvang van kinderen, ik heb het al gedaan en ze zijn niet allemaal in voor smalltalk.

Er is veel nood aan gezelschap voor ouderen in rusthuizen. Zij zijn eenzaam en willen graag interactie.

ik denk eerlijk gezegd dat ik daar voor mijn persoonlijke ontwikkeling weinig aan ga hebben. Ik heb vooral problemen met mensen aanspreken als die mensen me in zekere mate interesseren (leeftijsgenoten, interessante vrouwen).
Oudere mensen zijn makkelijker aan te spreken (in mijn kop alleszins) omdat ik mezelf ingeprent heb dat die me niet zo snel veroordelen en vaak vriendelijk zijn. Diezelfde mindset zou ik bij leeftijdsgenoten ook moeten ontwikkelen. Daar zit ik me voortdurend af te vrage, hoe zouden ze reageren als ik dit zeg. Zo nadenken over de dingen laat de spontaniteit natuurlijk volledig verdwijnen.

Spectralio zei:

ik denk eerlijk gezegd dat ik daar voor mijn persoonlijke ontwikkeling weinig aan ga hebben. Ik heb vooral problemen met mensen aanspreken als die mensen me in zekere mate interesseren (leeftijsgenoten, interessante vrouwen).
Oudere mensen zijn makkelijker aan te spreken (in mijn kop alleszins) omdat ik mezelf ingeprent heb dat die me niet zo snel veroordelen en vaak vriendelijk zijn. Diezelfde mindset zou ik bij leeftijdsgenoten ook moeten ontwikkelen. Daar zit ik me voortdurend af te vrage, hoe zouden ze reageren als ik dit zeg. Zo nadenken over de dingen laat de spontaniteit natuurlijk volledig verdwijnen.

Klik om te vergroten...

Heb je eigenlijk niet eerder wat een sociale angst ontwikkeld?

Ik heb daar zelf vroeger nog vaak last van gehad en heb er een tijd angstremmers/anti-depressiva (In een lage dosis heeft dat een gelijkaardig effect, en zijn ook niet verslavend) voor genomen. Dat heeft me enorm geholpen.

Als je het gevoel hebt dat je je beperkt voelt hierdoor, zou ik het eigenlijk het eens opnemen met je dokter.

sociale angst klinkt als een term dat me redelijk goed omschrijft.

Ik ben naar de dokter geweest omdat de breuk met mijn vriendin een maand geleden deze symptomen alleen maar heeft verergerd, ik twijfel nu zowat aan alles in mijn leven. Al is de breuk zeker niet de schuldige, ik heb al heel mijn leven een vorm van sociale angst, nu valt het voor mezelf alleen 10x zo hard op. Ik heb toen een vorm van natuurlijke medicatie gekregen (passiebloem) om het piekeren te stoppen. Al denkt de dokter dat ik me alleen slecht voelde door de breuk, terwijl ik nu stilletjesaan besef dat het eigenlijk niet (meer) mijn vriendin is die ik mis, eerder mijn socialere levensstijl die ik gedurende die periode had, en het zelfvertrouwen dat ik ermee opgedaan had is nu nog gedaald tot onder zijn beginniveau.

Mijn sociale angst is echter zo specifiek dat ik niet goed weet hoe dit te omschrijven. Ik heb professioneel geen enkel probleem om met collega's te spreken, ook presentaties voor volle zalen heb ik waarschijnlijk zelfs minder problemen mee als de doorsnee mens. Omdat ik daar niet het gevoel heb dat ik een goede indruk moet maken, ik geef mijn professionele mening en als je niet akkoord ermee gaat so be it. Bij mensen die ik graag tot mn vriendenkring zou hebben, leeftijsgenoten, vrouwen waarin je een zekere interesse heb, leef ik in de mindset van ik moet een goede indruk maken, en als iemand me niet leuk vind beschouw ik dat als een persoonlijk falen.

Spectralio zei:

Hey,

ik worstel hier eigenlijk al heel mijn leven mee, ik durf in grotere groepen, zeker als ik de mensen niet echt goed ken, niet veel zeggen. Ik heb altijd heel erg weinig vrienden gehad, veel kennissen die je zo heel af en toe spreekt, maar niemand waar ik echt goed mee overeenkom of regelmatig dingen mee samen doe. Ben ook niet de persoon die makkelijk vreemde mensen aanspreekt.

Ik heb dan een vriendin leren kennen, die ook niet al te veel vrienden had, dus deden wij eigenlijk heel veel dingen samen. Sinds een maandje is dat uit geraakt en alhoewel ik een beetje vrede had met mijn levensstijl voor ik haar leerde kennen, wil ik nu niet meer terug naar die levensstijl.

Het leek me leuk om een soort cursus te gaan volgen om het zelfvertrouwen te vergroten, en vreemden durven aan te spreken, zowel mannen als vrouwen. Zodat ik makkelijker vrienden kan maken. Ook de cursussen waar ze je zogezegd leren flirten klinken op zich wel interessant.

Heeft iemand ervaring met zo een cursussen? helpen ze effectief? Iemand kennis van goede organisaties die zoiets organiseren?

Klik om te vergroten...

Heb je hobbies? Dat zijn altijd goede manieren om mensen te leren kennen.

Spectralio zei:

Mijn sociale angst is echter zo specifiek dat ik niet goed weet hoe dit te omschrijven. Ik heb professioneel geen enkel probleem om met collega's te spreken, ook presentaties voor volle zalen heb ik waarschijnlijk zelfs minder problemen mee als de doorsnee mens. Omdat ik daar niet het gevoel heb dat ik een goede indruk moet maken, ik geef mijn professionele mening en als je niet akkoord ermee gaat so be it. Bij mensen die ik graag tot mn vriendenkring zou hebben, leeftijsgenoten, vrouwen waarin je een zekere interesse heb, leef ik in de mindset van ik moet een goede indruk maken, en als iemand me niet leuk vind beschouw ik dat als een persoonlijk falen.

Klik om te vergroten...

Herkenbaar.

Spectralio zei:

sociale angst klinkt als een term dat me redelijk goed omschrijft.

Ik ben naar de dokter geweest omdat de breuk met mijn vriendin een maand geleden deze symptomen alleen maar heeft verergerd, ik twijfel nu zowat aan alles in mijn leven. Al is de breuk zeker niet de schuldige, ik heb al heel mijn leven een vorm van sociale angst, nu valt het voor mezelf alleen 10x zo hard op. Ik heb toen een vorm van natuurlijke medicatie gekregen (passiebloem) om het piekeren te stoppen. Al denkt de dokter dat ik me alleen slecht voelde door de breuk, terwijl ik nu stilletjesaan besef dat het eigenlijk niet (meer) mijn vriendin is die ik mis, eerder mijn socialere levensstijl die ik gedurende die periode had, en het zelfvertrouwen dat ik ermee opgedaan had is nu nog gedaald tot onder zijn beginniveau.

Mijn sociale angst is echter zo specifiek dat ik niet goed weet hoe dit te omschrijven. Ik heb professioneel geen enkel probleem om met collega's te spreken, ook presentaties voor volle zalen heb ik waarschijnlijk zelfs minder problemen mee als de doorsnee mens. Omdat ik daar niet het gevoel heb dat ik een goede indruk moet maken, ik geef mijn professionele mening en als je niet akkoord ermee gaat so be it. Bij mensen die ik graag tot mn vriendenkring zou hebben, leeftijsgenoten, vrouwen waarin je een zekere interesse heb, leef ik in de mindset van ik moet een goede indruk maken, en als iemand me niet leuk vind beschouw ik dat als een persoonlijk falen.

Klik om te vergroten...

Om even mijn situatie te schetsen:
Ik heb eigenlijk heel mijn leven tot een jaar of 5 geleden een irrationele sociale angst gehad. Dat wil zeggen dat ik angstig werd in sociale situaties maar niet wist waardoor precies. Ik kon op een bus zitten relaxen, en dan ineens zonder dat ik het besef beginnen zweten, trillen, volledig stoppen met bewegen etc. Helemaal blokkeren. En geen flauw benul waarom. Ik wist wel dat het door de mensen was, iemand die mij onbewust op een bepaalde manier enorm intimideerde.

Maar daarnaast had ik ook een enorm ego, waardoor ik mezelf er altijd overheen kon zetten en het kon "negeren". Maar vanbinnen kon ik dan echt kapot gaan.

Door die ego wou ik dus ook nooit medicatie pakken, totdat ik dagenlang het huis niet meer uit durfde en de dingen begonnen te escaleren . Eerst angstremmers en dan overgeschakeld naar anti-depressiva. Nu zijn we 5 jaar verder en ben ik echt een heel ander mens. Het is ongelofelijk wat voor een effect die medicatie op mij heeft gehad, het heeft mijn leven verandert!

Ik heb hobbies, maar niet de meest alledaagse hobbies, ik speel namelijk bowling in competitieverband en ga vissen. De 2 enige mensen die ik beschouw(de) als goede vrienden zijn ook mensen die ook vissen. Maar das dan ook het enige dat wij samen doen. Na de breuk ben ik tot de conclusie gekomen dat die mensen beschouwen als goede vrienden eigenlijk ook verkeerd is.

Voorts ga ik vaak lopen en fitnessen, maar op de fitness iemand aanspreken vind ik ook heel erg eng. Ik denk dan automatisch als ik een meisje naast me aanspreek dat die onmiddelijk gaat denken, de zoveelste versierder, die wilt iets van mij.

En mensen leren kennen valt op zich nog mee, als ik op een feestje ofzo voorgesteld wordt aan iemand, ik kan daar perfect een gesprek mee voeren. Ik word niet zenuwachtig ofzo, klap niet toe, maar ik durf me ook nooit voldoende laten gaan om een vlotte en leuke indruk te maken. Voor ik een zin heb gezegd mag je zeker zijn dat ik in mijn hoofd heb overlopen hoe dat eventueel kan klinken en welke reacties ik erop kan verwachten. De mensen hebben dus altijd zoiets van, het was een leuk gesprek maar ik heb niet de behoefte van hem zeker nog eens terug te zien. Ik vermoed dat het is omdat ze ergens een zekere desinteresse langs mijn kant detecteren wat niet zo is, maar eigenlijk meer afwijzingsangst ofzo is.

das wel heel heftig, en dat heb ik allemaal niet. Ik ben gewoon niet erg sociaal, maar ik wil helemaal niet associaal overkomen, das gewoon iets dat in mijn natuur ingebakken zit.
Ik wil daar heel erg graag aan werken maar weet niet zeker welke stappen ik daarvoor moet zetten.

Ik denk dat ik meerdere factoren in zeer beperkte mate combineer, een zekere vorm van faalangst, afwijzingsangst, waarschijnlijk nog andere ... Allemaal in zeer lichte vorm maar dat zorgt ervoor dat ik heel afstandelijk overkom naar mensen toen, terwijl ik zeker niet communicatiegestoord ben. Het is heel erg moeilijk uit te leggen

Ik herken me enorm in jouw verhaal (zeker laatste twee posten). Al zal het bij mij een pak extremer zijn dan bij jou, en heb ik er al meerdere keren aan gedacht mijn leven te beëindigen omwille van de redenen waarover je het hebt (of toch één van de redenen).

Zo een cursus lijkt me ook niet de juiste oplossing. Dat verandert nog altijd niets aan de essentie, en veel mensen zijn op plaatsen waar ze je probeert aan te spreken toch ook gewoon bezig. Op de trein gaan de mensen naar hun werk of school (waar ze zich voorbereiden: leren voor iets), en als ze terug naar huis gaan, zijn ze nog te moe om een babbeltje te slaan. Ik ben zelf ook meestal compleet uitgeput, dus doe ik nu ook mijn oortjes altijd aan. Vroeger deed ik dat niet, maar ik ga nu ook echt niet meer het idee geven van aanspreekbaar te zijn, als ik toch nooit aangesproken word, en het ook veel gemakkelijker voor mij is om mijn oortjes in te steken en weg te dromen op de muziek die ik afspeel. We leven in een erg asociale samenleving, maar iedereen heeft zijn leventje, en iedereen heeft zodanig veel problemen aan zijn kop dat een beetje tijd voor de medemens er eigenlijk echt niet meer overschiet. Wat beter zou werken is een psycholoog om over jouw angsten (sociale angst) te praten. De manier waarop je vertelt over je vriendin en de toon waarop je spreekt geeft mij ook een indicatie dat je vrij depressief over het leven denkt, of er nog niet volledig over bent, dus op dat vlak zou iemand waartegen je kan praten je goed deugd kan doen, terwijl zo ook jouw angsten (faalangst, afwijzingsangst, sociale angst) aangepakt kunnen worden. Dat zal volgens mij effectiever werken. Zo een cursus is eerder een pleister plakken op een wonde die nooit zal helen, en pakt de essentie van het probleem (of jouw probleem) niet aan.

Misschien is het ook een kwestie van leren aanvaarden dat je een introvert bent. Als je hobby's vissen, lopen, fitnessen en bowling in competitieverband zijn, dan zou ik me daar ook op focussen dan op dingen te doen waar je niet volledig achter staat. Het nadeel is natuurlijk dat het hobby's zijn die je een beetje in soloverband doet, of mannenhobby's. Ook op het werk kan je mensen leren kennen, en misschien viel het tot nu toe nog niet allemaal goed, maar gebeurt dat dat wel. Maar het is moeilijk om een mens compleet te veranderen tot iets wat hij niet is (ook al wil je dat wel), maar we moeten echt stoppen met naar elkander te kijken, en jaloers te zijn op elkaar. In het leven heb je maar één of twee goede vrienden nodig. En zelfs de meest extraverte mensen kunnen maar op weinig mensen rekenen, ook al kennen ze jan en alleman.

Je bent wel iemand die erg actief bent, veel hobby's hebt en dergelijke, dus dat is alvast al een goed en mooi iets. Feit dat je al een vriendin hebt, toont voor mij ook al aan dat het best wel mogelijk is dat je iemand nieuws kan leren kennen en dat er daar iets uit groeit. Het is tenslotte al in het verleden gebeurd. Ik zou me dus ook niet enorm zorgen maken. Als je geniet van het leven (dus van je hobby's) komt de rest eigenlijk vanzelf wel. Je bent iemand die uitstraalt wat je denkt of hoe je je voelt, dus als je niet echt bezig bent daarmee, maar desondanks toch in contact komt met andere mensen, dan komt dat goed. En als je desondanks toch nood hebt aan een babbel of wat steun tegen angsten en dergelijke, kan je dus terecht bij een psycholoog denk ik.

hier op het werk lopen heel veel mensen rond. Ik kan perfect met iedereen babbelen, kan met hun lachen, zij kunnen met mij lachen. Op zich lijkt het allemaal volledig normaal sociaal contact. Maar als bvb collega's in kleine groepjes iets gaan drinken, ik ben nooit een persoon waar ze zullen aan denken om mee uit te nodigen. Das hetgeen ik bedoel, en heel vaak is dat zo omdat die mensen in kwestie ook denken, dat zal hem wel niet interesseren, ook weer omdat ik een andere indruk uitstraal dan ik wil uitstralen.

Het was wel mijn eerste serieuze relatie op 33 jarige leeftijd. Ik heb sowieso ook wel een tijdje absoluut geen behoefte gehad aan een vriendin en elk meisje dat iets of wat serieus werd weg te duwen, maar toch...
Op basis van uiterlijk kan ik niet klagen, er zijn behoorlijk wat meisjes die me meer dan aantrekkelijk genoeg vinden voor een relatie, maar toch loopt het telkens fout omdat ik TE rustig ben, en dan komt weer voort uit het feit dat ik me niet durf laten gaan, veel te berekend ben ... Ik ben gestopt met uitgaan omdat ik (op de dansvloer) nauwelijks durfde bewegen, ik dacht altijd dat iedereen naar mij aan het kijken was en dacht, hoe raar staat die daar nu te doen. Zelfs een redelijke portie alcohol kon mijn brein vaak niet voldoende verlammen op dat vlak.

Mijn collega's die ik ondertussen al heel goed ken, daar ben ik eerder een haantje dan een volger. Gewoon omdat ik een hele lange inloopperiode nodig om me echt thuis te voelen bij mensen. En dit klinkt enorm melig maar het is wel zo, in de huidige maatschappij wil niemand de tijd nemen om iemand echt te leren kennen, iedereen wil een klik voelen na de eerste date.

Wat je verder zegt is wel zo, ik ben inderdaad nog niet over mijn ex, het was de eerste persoon waar ik me heel snel durfde laten gaan en tonen wie ik echt was. Ik dacht echt dat ik van de eerste keer de goeie had (maar dat denken er wss wel meer). het is ondertussen iets meer als een maand uit maar ik ben er zeker nog niet helemaal over