Archief - OCD / Dwang / Intrusies

Ik zal er eens werk van maken

Mijn vriendin telt altijd het aantal trappen. Altijd. Niet erg uiteraard.

Intéressant topic.

Ik denk veel intrusive thoughts te hebben dan. Heb dik 4 à 5 jaar m'n rijbewijs, maar nog altijd redelijk zenuwachtig als ik autostrade op moet. "nu een snok aan m'n stuur en ik ben dood". "Die camionchauffeur gaat nu op z'n gsm en vlamt me van de weg (als ik inhaal).

Af en toe beeld ik me in dat ik m'n hond zo kan doodslaan . Tuurlijk voel ik me daar kut van, hell no dat zou ik nooit doen.

Raarste is dat ik me bekeken voel door de buren. Hun ramen hebben uitkijk naar onze ramen dus we kunnen redelijk binnenkijken, net als het uitzicht op de tuin. Resultaat is dat ik constant erop let dat de buren me niet bekijken . Als ik wat in de tuin doe, hoop ik dat niks achterlijk doe.

Net zozeer als op werk of met vreemden. Dan let ik awkward hard op hoe ik "wandel", wat gepast is om te doen bv het oplossen van een probleem.

Of op straat, zelfs met onbekenden kijk ik vaak om om te zien of iemand me bekijkt en of uitlacht .

Verder dingen als tanken tot een rond getal, volume zetten tot rond getal. In perioden van examens vroeger of nu nog met sollicitaties enz dacht ik bv tijdens het autorijden "als ik rood heb bij dat stoplicht, ga ik buizen op het examen".

Wat ik de laatste tijd heb en ik denk niet dat het in dit rijtje hoort maar ik weet ook niet zo goed wat het is.

Laatste paar weken voel ik wanneer ik in slaap ga vallen.
Vroeger was het mijn hoofd op mijn kussen en zzzzz, was weg. Nu niet, nu voel ik aan mijn ademhaling, in mijn hoofd, bewegingen dat ik dadelijk ga slapen. Voelt alsof ik in een soort van coma weg glijdt.

Scary shit! Ik wil me dan omdraaien, lichaam werkt niet mee. Wil nog iets tegen mijn man zeggen, weet opeens niet meer wat. Ben niet wakker meer en slaap ook nog niet vast genoeg want ik hoor hem nog wel enzo. Vooral dat verlies over controle vind ik zo eng.

Myllan zei:

Wat ik de laatste tijd heb en ik denk niet dat het in dit rijtje hoort maar ik weet ook niet zo goed wat het is.

Laatste paar weken voel ik wanneer ik in slaap ga vallen.
Vroeger was het mijn hoofd op mijn kussen en zzzzz, was weg. Nu niet, nu voel ik aan mijn ademhaling, in mijn hoofd, bewegingen dat ik dadelijk ga slapen. Voelt alsof ik in een soort van coma weg glijdt.

Scary shit! Ik wil me dan omdraaien, lichaam werkt niet mee. Wil nog iets tegen mijn man zeggen, weet opeens niet meer wat. Ben niet wakker meer en slaap ook nog niet vast genoeg want ik hoor hem nog wel enzo. Vooral dat verlies over controle vind ik zo eng.

Klik om te vergroten...

Doet mij wat denken aan slaapverlamming: https://www.nhs.uk/conditions/sleep-paralysis/

Als het dat zou zijn, dan hielp bij mij het volgende: concentreren op mijn tenen/vingers en die proberen te bewegen. Na een tijdje lukt dat vrij goed en geraakt ik uit de 'verlamming'.

_ns_ zei:

Doet mij wat denken aan slaapverlamming: https://www.nhs.uk/conditions/sleep-paralysis/

Als het dat zou zijn, dan hielp bij mij het volgende: concentreren op mijn tenen/vingers en die proberen te bewegen. Na een tijdje lukt dat vrij goed en geraakt ik uit de 'verlamming'.

Klik om te vergroten...

Die slaapverlamming heb ik ook al gehad met de nodige hallucinaties en alles, zelfs een keer zo erg dat ik het gevoel had dat iemand mijn been vasthield en ik soort van wakker was, wou roepen maar zonder geluid. Nee, hetgeen ik nu ervaar is echt enkel bij het inslapen en heeft niet zoveel weg van een slaapverlamming. Naar mijn gevoel dan.

Ik heb ene keer dit eens meegemaakt. https://en.wikipedia.org/wiki/Exploding_head_syndrome

Ik werd 's nachts wakker, had slaapverlamming een hoorde en oorverdovende knal vlakbij. Ik probeerde mijn lief te roepen maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Ik had al gehoord van slaapverlamming en ik zag dat zij rustig door aan het maffen was dus ik had vrij snel door dat ik mij die explosie alleen maar ingebeeld kon hebben. Dan ben ik mij beginnen concentreren op mijn vingers en tenen bewegen om mezelf zo uit de verlamming te halen. Dat werkte en toen ik eruit was efkes gaan kijken aan het raam vanwaar de ontploffing kwam. Niks aan de hand natuurlijk. Ik had dan gewoon zoiets van "Hmm... dees is interessant. Hier moet ik morgen eens wat over opzoeken." Dan gewoon terug in bed gekropen en weer gaan maffen. De volgende morgen gegoogeld en bij exploding head syndrome uitgekomen.

Gelukkig is het bij die ene keer gebleven want het was eerst wel serieus verschieten. Zou serieus vervelend zijn als dat constant was.

Half jaartje geleden ook zo'n slaapverlamming meegemaakt. Scary shit.
Ik deed m'n ogen open maar kon totaal niet bewegen. Direct beginnen doemdenken, ik dacht echt dat ik een aanval o.i.d. kreeg en dat ik ging doodgaan. Ik was fel aan het roepen, maar geen beweging of klank. Pas na een 2-3 minuten kon ik lichtjes m'n arm bewegen. Tot ik eruit was.

Zo'n explosie lijkt me ook wel heftig. Lig je lekker te pitten, hoor je opeens luide knal. Heftig man

2 nachten geleden dacht ik dat ik dood ging.
Lag een uur te draaien en keren in bed, om me heen te schoppen, beetje te kletsen met mijn man, opeens voel ik mijn lichaam volledig ontspannen, ademhaling zwaarder worden, brein dat zegt ajuus je bekijkt het maar, mijn ogen zwaarder worden, ledematen willen niet meer mee werken en dan het besef dat ik binnen de 2 seconden k.o ben. Echt hè, die laatste adem dat ik uitblies leek alsof het de allerlaatste was. Wou nog tegen mijn man dat ik me niet goed voel, kwam niets meer uit. Bah, zo naar.

Of wat ik ook vaak heb sinds mijn mama is overleden is haar in mijn slaap roepen terwijl ik aan het huilen ben, kennelijk met geluid en tranen en al zo erg zelfs dat mijn man me wakker maakt. Maar ik denk dat iedereen die een dierbare is verloren dat weleens heeft.

Slapen kan echt eng zijn. Volgens mijn vriend ga ik dikwijls rechtop zitten om wat in het rond te kijken. Al is gehad dat ik aant dromen was dat ik in een woestijn rondliep en steeds viel en moeilijk vooruit raakte..was ik blijkbaar gewoon op mijn bed aan het rondstappen en over men dekbed gestruikeld. Ge zou zo maar is op u gezicht op de grond vallen!

Mr.Anderson zei:

Ik herken mezelf in de reactie van Dieter85. Ik heb problemen met rust te vinden doordat alles wat ik doe, heel intens is. Hele dagen zit ik met m'n been op en neer te wippen omdat ik overal heel hard in opga of mee bezig ben. Net of ik 10 uren aan een stuk een spannende voetbalmatch zit te bekijken.

Als ik dan eens vakantie heb of een dag rust heb, kan ik mij ongelofelijk slecht voelen als ik niet productief ben. Ook ziek zijn, 2 dagen plat liggen maakt mij gewoonweg depressief.

Iets compleet anders, als ik bijvoorbeeld op een hoog platform sta heb ik soms gedachten in de zin van: 'wat als ik nu gewoon spring, verstand op nul'. Of bezig ben met een zaagmachine: 'wat als ik nu eens gewoon in m'n hand zaag'. Of in de wagen: 'wat als ik nu eens een snok aan m'n stuur geef, wat zullen de gevolgen zijn'. Soms krijg ik schrik van mezelf. Ik ben totaal niet suïcidaal, sporadisch komen zo'n gedachten eens naar boven en ik vind ze creepy as fuck.

Klik om te vergroten...

Mr. Anderson, ik heb dezelfde als jij. Dit zijn intrusieve gedachten, die onderdeel vormen van OCD. Geloof me: het is (of kan zijn) OCD. Ook wel Harm OCD genoemd, een vorm van OCD waarbij je ongewenste gedachten hebt over het al dan niet bewust jezelf of anderen kwaad aandoen. De gedachten zijn ego-dystoon en passen niet bij je persoon en karakter, en zijn hierdoor ongewenst. Daardoor ga je er net zo heftig op reageren. Dit terwijl iedereen last heeft van intrusieve gedachten, maar mensen met OCD laten de gedachte hangen, gaan er veel te veel aandacht aan besteden waardoor de gedachten zich net meer gaan manifesteren etc. Ze worden op die manier obsessief.

Het is beangstigend dat zo'n gedachten opkomen, maar het zijn en blijven maar gedachten. Het is niet iets wat je echt wil doen. Behandeling en therapie is beschikbaar, dus aarzel niet een psychiater te raadplegen om te zien wat voor jou nuttig kan zijn.