Archief - Mijn verhaal en wat ik er aan kan doen...

en wie gaat dat allemaal betalen? al uw dromen hier?
volgens mij heb je het dus toch niet zo slecht

always look on the bright side of life

Rocknsad zei:

Ik weet niet of het in je interessegebied ligt, maar ik ben opvoeder.erg leuke job ,veel sociaal contact zowel naar collega's als naar de bewoners van de instelling enzo krijg je veel voldoening. Das ook in 2dekans onderwijs te volgen in Gent o.à. (denk dat dat vspw noemt ofzo). Sfeer zal in die opleiding denk in wel beter zijn. Normaal zijn dat allemaal sociale ietswat alternatieve go-getters...

Misschien iets voor jou ?

Klik om te vergroten...

die opleidingen aan het vspw zijn toch op graduaat niveau ..
want na 1 jaar bij te volgen krijg je je bachelor..

Ik denk dat hij eerst z'n middelbaar zal moeten afmaken, voor hij nog maar moet denken om aan een graduaat te beginnen.

Faun;13556580[B zei:

]Ge kunt ook gaan voor agent van de politie[/B], dat betaald niet echt slecht (pakweg 1400-1500 euro met af en toe 'n weekendje werken en wat overuren). Je moet hiervoor geen diploma hebben, check jobpol.be

Om uw beter in uw vel te voelen, sta 's morgens es vroeg op en begin met joggen. Ga eens naar een klerenwinkel en verander es uw huidige look en uw kapsel, ge kunt u een heel ander mens beginnen voelen. Probeer gewoon in uzelf te geloven en laat u niet ontmoedigen door de minste tegenslag.

Klik om te vergroten...

Moet je daarvoor ook niet gaan studeren?
Namelijk ook nog door die selectie proeven geraken?

Vooral dat joggen (of sporten smorgens in het algemeen) kan ik enorm aanraden. Ik weet niet of je nu iets met sport doet maar als ik me 'slecht' voel en ik ga wat sporten dan ben ik veel optimistischer nadien.

Ik zeg altijd "sterven kan je later nog". Ik ben zelf nog niet zo ver gekomen dat ik dacht aan sterven, maar heb toch ook al 'diepe' periodes gekend, en ik denk dat iedereen die ooit wel zal hebben in zijn leven. In mijn zienswijze hoort dit gewoonweg bij het leven, en als ik in zo'n periode zit wacht ik gewoon tot het vanzelf overgaat. Wat tot hiertoe toch al altijd is gebeurd...

Raad in de trant van "doe er iets aan!, neem uw leven in uw eigen handen!" werkt bij mij juist averechts. Als ik dan enthousiast initiatief neem tot iets of een andere houding aanneem en het toch niet betert voel ik mij nog slechter...neen bij mij werkt maar één ding en dat is gewoon ondergaan "sterven kan ik later nog" zeg ik dan en fuck you tegen alles; in zo'n periodes loop ik er dan wel vrij apathisch bij, maar toch, mijn rationeel verstand zegt dan altijd dat ik ooit nog wel eens gelukkig zal zijn, en zelfs voor 1 moment nog is ooit gelukkig te zijn, zou ik het nog lang volhouden hier ze.

Nu, bij u lijken de problemen al wel veel langer aan te slepen en niet over te gaan. Uiteindelijk moet je uzelf terug trachten te motiveren tot dingen. Motivatie kan je op twee manieren kweken of verwerven; ofwel stel je u doelen bij, ofwel tracht je uzelf in een omgeving te plaatsen waaruit je motivatie put. Je moet jezelf nu niet overhaasten tot dingen, maar stel u gewoon open voor alles of verander eens totaal van omgeving, wie weet welke mensen je wel tegenkomt die u er terug boven op zullen helpen.
Laatste raad; heb geduld en verwacht niet tè veel van het leven...en de mooiste dingen zullen u overkomen

Zibro zei:

Niet iedereen is hetzelfde of reageert hetzelfde op bepaalde situaties. Sommige mensen kunnen daar beter mee om en andere mensen knappen daar op af.
'hebt ge enkel aan uw eigen te danken' is zowat het slechtste dat je hier kan zeggen. Die jongen zit misschien wel met een zware depressie en dan is zoiets toch wel het laatste dat je wilt horen.

Als je echt met problemen zit, piekeren, het niet meer ziet zitten en zelfs denkt om er een einde aan te maken, dan is het beste dat je kan doen naar een psycholoog gaan. Doe daar je verhaal, die mensen kunnen je zeker helpen. En daar hoef je niet beschaamd om te zijn. Neem gewoon je tijd, zorg eerst dat die achterliggende problemen van de baan zijn en je hoofd terug leeg is.

Klik om te vergroten...

Ik ben op zich wel akkoord. Ik wou echter niet louter de schuld in de TS zijn schoenen schuiven. Ik wou eerder duiden dat hijzelf de sleutel tot de oplossing is. Positief denken ipv negatief denken (maar mijn negatieve posts falen daar nogal in).

Ik heb zelf ook moeten leren hoe om te gaan met zo'n situaties. Kniezen is niet de oplossing. De oorzaak van de problemen buiten jezelf leggen ook niet, want dan verzeil je in een situatie van hopeloosheid. Het is net het gevoel van onmacht en het gevoel dat je zelf niets kan veranderen aan je situatie (omdat de oorzaken buiten jezelf liggen) die ervoor zorgen dat je depressief wordt.

In plaats van de TS te bevestigen in dat gevoel, dat alles hopeloos is en dat hij er zelf niets aan kan veranderen wil ik net duiden dat enkel hijzelf dit patroon kan doorbreken.

Mijn excuses aan de TS voor mijn eerdere posts. Nu ik ze herlees vind'k ze zelf ook te grof.

@spray-bunny: geen probleem

Ik begrijp maar al te goed dat mensen zeggen dat het aan mij ligt (dit is ook deels zo). Ik ben blijven denken aan mijn verleden (blijven zitten) en elke keer dat ik een poging ondernam om het terug recht te zetten ging het fout en gaaf ik het op! Ook dat alles zo op het zelfde moment gebeurde, zorgde ervoor dat ik de moed snel opgaf. Ik ben absoluut geen moederskindje, maar het feit dat mijn moeder eindelijk besloot om te scheiden was een heele opluchting. Achteraf ging alles nog slechter, alsof ze hiervoor werd gestraft en dit ons schuld was.En thuis waren de spanningen heel hoog (mijn broer is dat jaar ook en 2de keer blijven zitten, maar is al terug op de goeie weg). Ik ben nog al iemand, die graag alles gestructureerd heeft.

Heb al een afspraak gemaakt voor het met het GCC en zal beginnen met sporten (waarschijnlijk joggen). Op studie vlak wil ik zowiezo (wat is nu de juiste schrijfwijze hiervan?) verder studeren maar weet nog niet juist hoe...

"sowieso" is de juiste schrijfwijze.

On topic: veel succes met het opnieuw opbouwen van je leven. Ik voel een sterke en goeie wil in je, maar je zal moeten volhouden en leren leven met de tegenslagen die je zeker en vast nog zal meemaken in het leven (net als iedereen).

Je hoeft je verleden niet te vergeten, maar je mag je er niet meer op fixeren, wat je tot nu toe wel altijd hebt gedaan.
Heel positief dat je gaat sporten, dat brengt ook de juiste chemische stoffen vrij in je hoofd en kan je helemaal opladen. Een gezonde geest in een gezond lichaam, blijft een goeie spreuk!

Succes,
Hiapoe

Een individu doet zichzelf aan datgene wat diep in de maatschappij woekert. Als 1 persoon niets meer ziet zitten en volledig verdronken is in negatieve emoties, is dat een zaak van de stam, het volk zelf, en niet van het individu.

Terwijl veel mensen op hun achterpoten zullen staan om je te vertellen dat je dringend je leven in handen dient te nemen (wat dat ook betekent), of je persoonlijke geschiedenis als een schoolbord vol fouten zal aanzien, gaan ze voorbij aan de pracht van de situatie zelf!

Nu zal je het natuurlijk niet zien; maar periodes van intense vraagstelling zijn altijd vruchtvol. Het heeft absoluut geen zin om als een blinde robot door het leven te gaan, geleefd te worden. Probeer simpelweg zoveel mogelijk invloeden van buitenaf te bannen (zowel de goede als de slechte als de neutrale) en zoek in je binnenste naar de oplossing.

Probeer de situatie als een kans te zien om te groeien, jezelf te laten evolueren naar een beter leven. Probeer het niet te vatten in woorden, want die zijn vaak enkel grenzen die niks aan het probleem doen.
Veel sterkte, en volg de weg van je hart; niet van je hoofd.