StRiNg zei:
Maar tegenwoordig mag de man mee helpen in het huishouden, wat imo niet meer als normaal is. Heel wat vrouwen werken tegenwoordig ook full-time, dus waarom zouden zij dan toch alles moeten doen? In tegenstelling tot pakweg 30 jaar terug.
w00tw00t zei:
Tegenwoordig heb je jammer genoeg vrouwen die een mond van hier tot en met Tokio hebben maar bij wie de handen letterlijk uit hun gat groeien (maw ze kunnen niks doen kwa huishouden). Een van de nadelen van feminisme I guess.
In dergelijke gevallen is feminisme een rechtvaardiging voor de onkunde en luiheid van een persoon.
Huwelijk/samenwonen is een investering en als je als vrouw niets kunt doen dan moet je ook niet verwachten dat jij veel kans hebt om van straat te kunnen geraken.
Ik ben zelf iemand die zich zeker niet te goed voelt om de handen uit de mouwen te steken voor eender welk werk. Maar wel vind ik dat er vrouwen- en mannentaken/beroepen zijn (wat niet wilt zeggen dat een vrouw geen mannentaak kan doen, of een man geen vrouwentaak, maar ik vind gewoon dat als je over het algemeen naar de man en de vrouw kijkt, en dan objectief naar die taak of dat beroep, dat je kan zeggen "mmm, da's misschien meer iets voor een vrouw", zonder daarbij de vuilste, domste of vervelendste aan één van de twee te willen geven), alhoewel ik me zeker niet te goed voel om eens een 'vrouwentaak' op mij te nemen, verre van, ik zal het zelfs voorstellen.
Wel vind ik dat er ergens een grens is aan die zogenaamde emancipatie van de vrouw. Het is zeker een goede zaak dat vrouwen evenwaardig worden behandeld als mannen (alhoewel dat dat nog niet helemaal waar is qua loon, maar dat is een andere discussie waar ik ook mijn mening over heb), maar de bal nu ook niet té ver gaan doorslaan. Ik ben in mijn verleden vrij dicht bij meisjes geweest die zich te goed voelden om te koken, wassen, boodschappen te gaan doen, en al zéker nooit kinderen wilden (niet omdat ze iets tegen kinderen hadden, maar het was hen te lastig). Dat is het punt waarop de emancipatie moet stoppen, want dan wordt de vrouw anno 2010 zoals de man anno 1950. Een vrouw die zich te goed voelt om eender welke taak behalve op stiletto's paraderen over de werkvloer en in de winkelstraten uit te oefenen, verliest elke vorm van aantrekking bij mij, en maakt dan ook geen schijn van kans meer. Er moet een evenwicht zijn, en de ene avond zal dat al eens in het voordeel van de man zijn, en de andere avond in het voordeel van de vrouw, maar jezelf te goed voelen (zowel als man als als vrouw), daar kan ik maar zeer moeilijk mee om. Ik wil best een heel aantal huishoudelijke zaken leren later, maar ik zou het toch appreciëren moest mijn vrouw in de mogelijkheid zijn me dat te kúnnen leren.
StRiNg zei:
Iets anders nu, als een vrouw jaren aan een stuk alleen maar thuis zit om het huishouden te doen. Denk je dan echt oprecht dat ze binnenin gelukkig zal zijn? We kunnen tegenwoordig toch spreken over werkvoldoening en sociale interactie, dingen die een vrouw allemaal mist als ze thuis zit.
Mmmm, dat hangt natuurlijk van karakter tot karakter af. Er zijn vrouwen (zoals mijn moeder bijvoorbeeld), die totaal geen interesse hebben in carrière. Ze wilt haar huishouden en de mensen die ze graag ziet zo goed mogelijk verzorgen, en haar job doet ze omdat ze er geld mee verdient. Ik denk niet dat ze iets mist als werkvoldoening, zolang ze maar voldoening haalt uit haar huishouden.
Langs de andere kant zou ik er absoluut geen problemen mee hebben als mijn vrouw graag voldoening zou halen uit haar werk.
Wél zou ik er moeite mee hebben, moest mijn vrouw meer aandacht hebben voor haar carrière dan voor haar gezin.
Anarchist12911 zei:
Wel... beide partners die gaan werken, komt voornamelijk maar voor in de gezinnen die het dus financieel niet zo breed hebben.
...
Het is trouwens het beste systeem, vind ik. Als je echt fatsoenlijk je werk wilt doen dan ben je daar meer dan 12 uur per dag mee bezig en heb je geen tijd voor je tijd te verdoen aan huishoudelijke taken.
Ik zou het eerlijk gezegd niet eens kunnen verdragen moest mijn vrouw ergens op een bedrijf voor een baas werken.
Daar ben ik het toch grotendeels mee oneens hoor. Wij hebben thuis niet echt een geldgebrek, en dat zou niet veranderen moest mijn ma stoppen met werken. Maar wat heb je aan een hoop vakantie, als je niet het geld hebt om er iets mee te doen? Wij gaan graag regelmatig eens eten, we hebben graag een mooie auto, we investeren veel in ons huis, we reizen toch een aantal keer per jaar op een nogal dure manier, en in ons dagelijks leven zijn we nu toch ook niet echt zuinig (zeer goed eten e.d.).
Als mijn ma niet zou gaan werken, zouden we daar niet op moeten inboeten, maar dan zouden we gewoon minder kunnen sparen, en dat is iets waarop ik in de volgende quote graag terugkom.
Mijn vader heeft een zeer voorname functie in een bedrijf, en werkt al gauw dagelijks 14 uur per dag (en hij werkt ook elk weekend en in zijn vakanties), maar hij wordt er dan ook naar betaald. Maar dat noem ik geen normale job meer. Ik weet zelfs niet of ik het zelf wel zou willen, aangezien ik merk hoe weinig voeling je dan nog houdt met je kinderen. Ik zou het zeker niet doen alvorens ik duidelijke afspraken had gemaakt met mijn partner dan, aangezien ik haar ook niet zomaar wil aandoen van enkel maar juist binnen te komen als het eten geserveerd wordt, en daarna meteen te gaan slapen.
Dat laatste begrijp ik zonder meer niet. Ik zou het er zeer moeilijk mee hebben moest mijn vrouw niets speciaals enkel voor mij bewaren, maar dat ze nu voor een baas gaat werken... ik zie niet in wat je daar nu tegen kan hebben.
Avilowca zei:
Toch interessant dat voor vele "jonge?" koppels de ouders toch nog altijd een deel van het werk moeten doen.
Wel, ik zie dat goed bij bevriende koppels die juist samen zijn gaan wonen. "Mama, ik heb nog geen wasmachine want dat is zo duur, kan jij nu is eventjes mijn was doen?", of "mama, mijn man en ik moeten fulltime gaan werken, kan jij nu is eventjes onze strijk doen?".
Ik denk dat jonge mensen niet per se luier zijn (alhoewel ze op praktisch vlak zeker minder kunnen omdat ze tegenwoordig minder vaak moeten helpen in het huishouden, omdat mensen gewoon gemiddeld minder kinderen hebben), maar ze hebben het zeker niet gemakkelijker dan vroeger (je moet gewoon veel meer geld zien te verdienen).
Vandaar (en hier herneem ik dus van hierboven) dat ik mijn ouders zeer dankbaar ben dat ze juist wél met twee werken, omdat ze zeggen dat ze me zo later beter kunnen helpen, wat in deze tijd geen overbodige luxe meer is, spijtig genoeg (maar ook dat is een andere discussie).
Anarchist12911 zei:
Andere mensen hun mening respecteren zit er ook niet meer in vandaag, eh?
Mijn wereldbeeld is de mijne. Dat jullie het kunnen verteren dat uw vrouw een zielsslopende job heeft om een andere baas rijk te maken, moeten jullie weten. Ik kies echter daar niet tevreden mee te zijn. Ik ben eveneens bereid om de keuze te maken om harder en meer te werken als dat wil zeggen dat mijn vrouw daarmee gelukkiger zal zijn. Iets wat sommigen hier blijkbaar niet kunnen begrijpen...
"Ik smijt ze op't straat als ze niet gaat werken!" Heel volwassen hoor. :ironic:
Als dat me debiel maakt (in sommigen hun ogen), dan is dat maar zo.
Kijk, ik ben ook geen fan van zakkenvullende CEO's en ontslagnemende multimiljonairs, maar dat is iets waar je bitter weinig aan zal kunnen doen. Iedereen die voor een baas werkt, wordt op de één of andere manier wel min of meer uitgezogen, aangezien die baas meer winst maakt door jou in dienst te nemen. Maar het is de vraag of je je dat moet aantrekken, en je je niet beter focust op het zo goed mogelijk hebben voor jezelf en je partner. En dan kies ik voor de laatste. Er zijn heel veel dingen in de wereld die je je kan aantrekken, maar je mag nooit vergeten dat je waarschijnlijk maar één kans krijgt om het te maken, en dan heeft dat bij mij toch prioriteit, en ik zou het bijzonder goed begrijpen moest mijn vrouw er ook zo over denken.
Wel zou ik het goed begrijpen (en ook misschien wel liever hebben), als mijn vrouw vanaf dat de kinderen er zijn, stopt met werken, of het maar half-time (alhoewel dat ook zeer moeilijk is) gaat werken. Je moet dan een evenwicht zien te vinden tussen geld (want je kind mag niets tekort komen) en tijd (want ik zou niet willen dat mijn kinderen zouden opgroeien bij de grootouders). Dat zal niet gemakkelijk zijn, maar ik hoop dat ik tegen dan voldoende geld verdien om die keuze nog vrij deftig te kunnen maken.
Catscratch zei:
De titel van deze thread is ronduit belachelijk al op z'n eigen! Alsof ge op basis van een penis of vagina bepaalde taken in't leven voorgeschoteld krijgt. Spijtig genoeg komt ge het nog veel tegen. Een beetje bewust worden in welke tijd we leven mag hier toch gebeuren bij een aantal mensen.
Mmm... dat vind ik dan weer een stap te ver in het modern denken eigenlijk.
Uiteraard zijn er mannen met vrouwelijke trekjes en vrouwen met mannelijke trekjes, maar als je de doorsnee vrouw en de doorsnee man neemt, dan vind ik toch dat er nog altijd een verschil is. Vrouwen hebben over 't algemeen meer gevoel en geduld, en er zijn nu eenmaal beroepen of taken waarbij je die kwaliteiten gunstig uitkomen. Als dokwerker ben je maar beter erg sterk, en als programmeur heb je maar beter een groot logisch verstand. Dat zijn twee kwaliteiten die over het algemeen bij vrouwen toch minder voorkomen, dus om nu te zeggen dat ze volledig gelijk zijn... En hoe je het ook draait of keert: de gemiddelde vrouw presenteert mooier dan de gemiddelde man, dus aan een balie gaan ze al eerder een vrouw zetten dan een man.
Een laatste puntje dat me toch wel van het hart moet, is uitstraling. Je ziet dat heel mooi in de muziekwereld. De "stoute" popdiva's à la Avril Lavigne of Christina Aguilera mogen nog zoveel hun best doen als ze willen, écht indruk maakt dat nu toch niet vind ik. Het steviger karuur, de grootte, de zwaardere stem, het blokkiger gezicht, de grotere handen, de baardgroei, het hardere karakter en humor, ... je mag nog zo modern willen zijn als je wilt: ontkennen dat dat helpt om indruk te maken, zou gewoon onnozel zijn. Een poppetje op naaldhakjes in een mantelpakje met een hoog stemmetje, zal veel meer moeite hebben om een belangrijke beslissing op een serieuze manier te laten overkomen, of om een massa in beweging te krijgen. Een Bono met z'n lange zwarte haren, zonnebril en zwarte leren jas komt gewoon veel krachtiger over dan een Britney Spears op haar stelten, net zoals Obama op mij bijna over de tv achteruit duwt, en ik dat bij Angela Merkel niet heb.
Is dat nu erg of slecht? Helemaal niet, want voor sommige beroepen wil je helemaal niet dat je de mensen achteruit duwt met je overdonderende karakter, présence en vooral: charisma.
Is dat nu ouderwets of denigrerend? In mijn ogen niet, aangezien dat vrouwen over het algemeen andere kwaliteiten hebben waar mannen -ook over het algemeen- weleens een schrijnend gebrek aan kunnen hebben (takt, bijvoorbeeld).
Massis zei:
Anarchist12911- "locatie: Antwerpen"
en dan mogen we nie zeggen dat Antwerpenaren arrogante dikkenekken zijn? We hebben hier thans een schoon voorbeeldje zou ik zo denken...
*kuch*
en madam koopt ook nog een auto.