Pff ja, ik zal eens een update geven. Typisch geval van bore-out eigenlijk.
Pakweg 2 jaar geleden ben ik beginnen werken. In het begin ging alles goed en vond ik de job effectief interessant en waren de collega's echt super, maar na een tijdje begon het te minderen en voelde ik de bui al hangen: wegens gebrek aan budget moest iemand vertrekken, en aangezien ik de jongste was, was ik de pineut. Uiteindelijk was het wel een goed voor mijzelf want ik had daar soms dagen niets te doen en ik verveelde mij steendood.
Daarna relatief snel job gevonden, weeral amper moeite voor moeten doen aangezien mijn profiel heel aantrekkelijk is op papier & ik al relevante ervaring had. Maar na een week in die nieuwe job te zitten merkte ik eigenlijk dat het nog erger was dan ervoor. Heb een week gehad waar ik ongeveer 26 van de 38 werkuren gewoon niets heb zitten doen. Constant diezelfde cirkel van websites bekijken en doen alsof je druk bezig bent begint echt te vreten aan uw mentale gezondheid. Mijn dagen bestaan momenteel gewoon uit koffie drinken en mijn darmen leegpersen op de wc. Het ergste is dan dat ik complimenten krijg omdat ik zogezegd 'intelligent' ben en 'efficiënt werk'
Ik voel het nu ook wel al aankomen: contract gaat niet verlengd worden en ik ga op zoek moeten naar een andere job als kantoorplant. Dat motiveert ook gewoon totaal niet om iets of wat moeite te doen. Het project waar ze mij voor aangenomen hebben gaat hoogstwaarschijnlijk toch niet doorgaan.
Daarna ga ik dan weer zo'n job vinden die goed betaalt maar waar ik eigenlijk niet gelukkig ga zijn.
Gelukkig heb ik redelijk veel vrije tijd waardoor ik ook tijd heb voor andere dingen. Heb nu ook een toffe vriendin die mij ook heel graag ziet en we zijn graag samen bij elkaar. Natuurlijk zijn er ook ups&downs, maar het verbetert toch altijd, en we hebben al vakantieplannen etc.
Maar toch krijg ik ook het gevoel dat die werksituatie het leven uit mijn ziel begint te zuigen en ik gewoon een verbitterd manneke word. Ik merk het zelf ook dat ik in het begin bepaalde reacties als grap bedoel, maar anderen nemen dat zo niet op: een aantal keer kan zoiets voorvallen, maar aangezien dat echt vaker en vaker voorkomt, begin ik zelf in te zien dat dat eigenlijk niet OK is en eigenlijk nefast is voor mijzelf en ik daardoor mensen ga afduwen.. beetje vreemd om tot het punt te komen waar je zoiets begint te beseffen.
Soit, er zijn mensen met veel ergere problemen in de wereld en ik zit gewoon in een luxepositie.
Op familiaal & persoonlijk vlak ben ik wel heel gelukkig, maar die 10h per dag waar ik mij klaarmaak/pendel/"werk" zijn de vreselijkste uren van mijn leven