Deze thread maar weer eens oprakelen, vond het wel een goede plaats om eens 'anoniem' iets kwijt te kunnen.
Ik heb geleerd dat ik te weinig vrienden heb om me echt gelukkig te voelen. In de zomervakantie ben ik samen met drie vrienden naar gamescom geweest en dat was de tijd van mijn leven. Het moet al jaren zijn geweest dat ik me echt nog zo geamuseerd heb. Nu zijn dat wel vrienden die verspreid zijn over Belgie en moet ik al een uur rijden om bij de dichtste te raken. Mijn beste maat, tegelijk ook de enige die nog echt dicht woonde, gaat nu ook naar Antwerpen. Niet dat onze vriendschap nog deftig was eigenlijk, want sinds die een vriendin heeft, heeft hij amper nog tijd voor zijn andere vrienden. Zelfs mijn verjaardag vergeten door zijn vriendin en achteraf beweert hij nog dat hij mij ziet als zijn beste vriend.
Nu school weer gestart is, wordt het er niet beter op. Mijn klas bestaat precies grotendeels uit kinderen, terwijl je zou denken dat een 6de jaar intussen al wat verstand zou moeten hebben. Om maar een voorbeeld te geven van hoe erg het er aan toe gaat, er zijn in de eerste week al weer twee leerlingen geschorst. De enige leerling in mijn klas die nog wat tegen mij praat is een creepy mens die obsessief bezig is met het proberen een van de klasgenoten buiten te krijgen.
Eerder postte ik hier ook een gemis als een van de redenen waarom ik me tamelijk ongelukkig voelde. Ik ben dat gaan opvullen met fitnessen en ik voelde me almaar zekerder tot ik voor het eerst iemand uitvroeg op een date. Na een positief antwoord is die mij maar gaan negeren tot nu, wat niet echt bijdraagt aan mijn zelfbeeld.
En nog steeds voel ik me nutteloos en futloos. Ik heb tijd over, maar kan me nooit meer aanzetten tot iets. Gamen doe ik amper nog, naar de fitness gaan wordt meer en meer een sleur en ik begin ook voor het eerst wallen te zien, hoewel ik per nacht voldoende slaap heb.
Ik zit vaak gewoon te staren naar mijn monitor, nieuws lezen, muziek luisteren en kritiek geven op reacties op de frontpage hier. Precies of ik heb een burn-out op mijn 18de.
Wat ik vroeger graag deed, geef mij nu ook geen energie meer. Dus wat kan ik daar dan aan doen?
Zoiets lijkt heel stom, maar vorig jaar had ik ook een stomme verjaardag, waarbij iedereen lastig deed en niet echt stil stond bij 'mijn grote dag' 